Ο Βασίλης Λεβέντης έφυγε από τη ζωή την 1η Ιουλίου 2026, ολοκληρώνοντας μια πολιτική διαδρομή που ξεπέρασε τα σαράντα χρόνια. Για άλλους υπήρξε μια αντισυμβατική πολιτική προσωπικότητα, για άλλους ένας άνθρωπος που δεν εγκατέλειψε ποτέ τις αρχές του, ακόμη κι όταν αυτές τον κρατούσαν για δεκαετίες εκτός Βουλής. Η είσοδός του στο ελληνικό Κοινοβούλιο το 2015 αποτέλεσε την κορύφωση μιας πορείας που ελάχιστοι πίστευαν ότι θα δικαιωνόταν.
Ποιος ήταν ο Βασίλης Λεβέντης
Γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1951 στη Μεσσήνη και μεγάλωσε στον Πειραιά, όπου εγκαταστάθηκε η οικογένειά του. Το 1969 εισήχθη στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, ενώ αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο Πολεμικό Ναυτικό και μιλούσε άριστα αγγλικά και γερμανικά.
Σύμφωνα με τα βιογραφικά του στοιχεία, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα, τυπώνοντας μαζί με συμφοιτητές του προκηρύξεις κατά της Χούντας και καλώντας τους πολίτες της Αθήνας σε εξέγερση.
Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, όμως σύντομα διαφώνησε με την πολιτική πορεία του κόμματος μετά την ανάληψη της εξουσίας και αποχώρησε.
Στη δεκαετία του 1980 ίδρυσε το πρώτο οικολογικό κόμμα στην Ελλάδα και συμμετείχε σε δημοτικές και βουλευτικές εκλογές, επιχειρώντας να εκφράσει έναν διαφορετικό πολιτικό λόγο, μακριά από τη λογική του δικομματισμού.
Το 1992 προχώρησε στην ίδρυση της Ένωσης Κεντρώων, επιδιώκοντας, όπως έλεγε ο ίδιος, να εκφράσει τον χώρο του πολιτικού Κέντρου και τους πολίτες που αισθάνονταν πολιτικά άστεγοι.
Οι τηλεοπτικές εκπομπές που τον έκαναν γνωστό
Πολύ πριν αποκτήσει κοινοβουλευτική παρουσία, ο Βασίλης Λεβέντης είχε γίνει γνωστός μέσα από τις πολύωρες τηλεοπτικές εκπομπές του στο Channel 67 και αργότερα στο Channel 40.
Με έντονο ύφος σχολίαζε καθημερινά την πολιτική επικαιρότητα, καταγγέλλοντας τη διαπλοκή, τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και προειδοποιώντας ότι η χώρα οδηγείται σε οικονομικό αδιέξοδο, σε μια περίοδο που ελάχιστοι συμμερίζονταν τις προβλέψεις του.
Οι εκπομπές του απέκτησαν φανατικό κοινό, έγιναν αντικείμενο σάτιρας αλλά και σημείο αναφοράς της ελληνικής τηλεόρασης. Τα έντονα ξεσπάσματά του μετά από τηλεφωνικές παρεμβάσεις τηλεθεατών άφησαν εποχή, ενώ η τελευταία εκπομπή του καναλιού του παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο πολυσυζητημένες, συγκεντρώνοντας σχεδόν 700.000 προβολές στο διαδίκτυο.
Από εκεί προέρχεται και η χαρακτηριστική φράση «να πεθάνουν οι προδότες», η οποία συνδέθηκε όσο καμία άλλη με τη δημόσια εικόνα του.
Η συνέντευξη με τον Πάνο Παναγιωτόπουλο που έμεινε στην ιστορία
Ξεχωριστή θέση στην τηλεοπτική του διαδρομή κατέχει η συνέντευξη που παραχώρησε στον Πάνο Παναγιωτόπουλο, όταν εκείνος εργαζόταν στον ANT1.
Παρότι ο δημοσιογράφος τον αντιμετώπισε από την αρχή με εμφανή ειρωνεία, θεωρώντας τον μια γραφική πολιτική φιγούρα, ο Βασίλης Λεβέντης διατήρησε την ψυχραιμία του σε όλη τη διάρκεια της εκπομπής.
Η κορύφωση ήρθε στα τελευταία λεπτά, όταν συνεργάτιδα του σταθμού μπήκε στο στούντιο κρατώντας μια πίτσα, την οποία ο παρουσιαστής άνοιξε και προσέφερε στον πρόεδρο της Ένωσης Κεντρώων.
Η απάντησή του έμεινε χαρακτηριστική: «Λυπάμαι γι’ αυτό που γίνεται, λυπάμαι για την Ελλάδα. Αντί να μάθει κάτι ο κόσμος από τη σημερινή εκπομπή, εσείς ασχολείστε με τις πίτσες;».
Η είσοδος στη Βουλή μετά από 23 χρόνια επιμονής
Για περισσότερες από δύο δεκαετίες η Ένωση Κεντρώων συμμετείχε σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις χωρίς να καταφέρνει να ξεπεράσει το όριο εισόδου στη Βουλή.
Η ανατροπή ήρθε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, όταν το κόμμα συγκέντρωσε 3,43% και εξέλεξε εννέα βουλευτές. Ήταν η πρώτη φορά που ο Βασίλης Λεβέντης πέρασε το κατώφλι του ελληνικού Κοινοβουλίου, 23 χρόνια μετά την ίδρυση της Ένωσης Κεντρώων.
Η εικόνα του να κάθεται για πρώτη φορά στα βουλευτικά έδρανα θεωρήθηκε από πολλούς η προσωπική δικαίωση μιας πολιτικής διαδρομής που άντεξε στον χρόνο, παρά τις συνεχείς εκλογικές αποτυχίες.
Κατά την κοινοβουλευτική του παρουσία επέμεινε στις γνωστές θέσεις του υπέρ των πολιτικών συναινέσεων, της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της διαφάνειας και του περιορισμού της σπατάλης στο Δημόσιο.
Στις εκλογές του 2019 η Ένωση Κεντρώων συγκέντρωσε 1,24% και έμεινε εκτός Βουλής, ολοκληρώνοντας τη μοναδική κοινοβουλευτική της παρουσία.
Η οικογένεια και ο θετός γιος που αποκαλούσε παιδί του
Παρότι δεν απέκτησε βιολογικά παιδιά, ο Βασίλης Λεβέντης θεωρούσε γιο του τον Μάριο Γεωργιάδη, παιδί της συζύγου του Αναστασίας Μεντεσίδου από τον πρώτο της γάμο.
Είχε αναλάβει την ανατροφή του από μικρή ηλικία και δεν έκρυβε ποτέ τη βαθιά αγάπη του. «Δεν είχα δικό μου παιδί και αγαπώ πολύ τα παιδιά», είχε δηλώσει δημόσια.
Ο Μάριος Γεωργιάδης εξελέγη βουλευτής της Ένωσης Κεντρώων το 2015 και, μετά τον θάνατο του πατέρα του, τον αποχαιρέτησε με μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση.
«Για πολλούς ήσουν ο Πρόεδρος. Για μένα ήσουν απλώς ο πατέρας μου», έγραψε, τονίζοντας ότι, παρότι δεν ήταν βιολογικός του γιος, δεν τον έκανε ποτέ να αισθανθεί λιγότερο παιδί του. «Η μεγαλύτερη παρακαταθήκη σου δεν είναι όσα κατάφερες. Είναι ο τρόπος που έζησες. Ο τρόπος που αγωνίστηκες. Ο τρόπος που έμεινες πιστός στις αρχές σου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η μεγάλη μάχη με τον κορωνοϊό και τα τελευταία χρόνια
Το 2021 ο Βασίλης Λεβέντης έδωσε τη δυσκολότερη μάχη της ζωής του, όταν νόσησε βαριά από κορωνοϊό.
Νοσηλεύτηκε επί εβδομάδες στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός», διασωληνώθηκε και η κατάσταση της υγείας του χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα κρίσιμη. Τελικά κατάφερε να ξεπεράσει την περιπέτεια, ωστόσο οι επιπτώσεις της ασθένειας επηρέασαν σημαντικά την υγεία του τα επόμενα χρόνια.
Μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε παρών στον δημόσιο διάλογο, συνεχίζοντας να εκφράζει τις πολιτικές του απόψεις και να υπερασπίζεται τις ίδιες θέσεις που διατύπωνε επί δεκαετίες.
Ο θάνατός του, την 1η Ιουλίου 2026, σηματοδοτεί το τέλος μιας ιδιαίτερης πολιτικής διαδρομής που άφησε έντονο αποτύπωμα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Είτε ως πολιτικός είτε ως τηλεοπτική προσωπικότητα, ο Βασίλης Λεβέντης κατάφερε να δημιουργήσει μια ξεχωριστή σχέση με την κοινή γνώμη, παραμένοντας μέχρι το τέλος μία από τις πιο ιδιαίτερες φυσιογνωμίες της ελληνικής πολιτικής ζωής.