Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, καμιά φορά μεγαλύτερη σημασία έχει ποιος λείπει παρά ποιος εμφανίζεται.
Στις 8, 9 και 10 Ιουλίου διεξάγεται το καθιερωμένο συνέδριο του The Economist στο Λαγονήσι. Ένα συνέδριο που παραδοσιακά φιλοξενεί πρόσωπα με ειδικό βάρος στην εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις.
Στο αρχικό πρόγραμμα υπήρχε μια παρουσία που δεν περνούσε απαρατήρητη. Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος επρόκειτο να συμμετάσχει σε κοινή εμφάνιση με τον Αμπντουλάχ Γκιουλ. Μια συζήτηση με προφανές ενδιαφέρον, δεδομένων των ελληνοτουρκικών σχέσεων και της συγκυρίας στην περιοχή.
Και ξαφνικά, ο κ. Αβραμόπουλος εξαφανίστηκε από το πρόγραμμα.
Δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται για προσωπική επιλογή, για οργανωτική αναδιάταξη ή για κάτι άλλο. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι η απουσία του συμπίπτει χρονικά με τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις και γι’ αυτό εύλογα γεννά ερωτήματα.
Διότι στην πολιτική οι συμπτώσεις είναι συνήθως η πιο βολική εξήγηση. Και συχνά η λιγότερο πειστική.
Ο πρώην υπουργός και επίτροπος δεν είναι ένας πολιτικός που περνά απαρατήρητος. Κουβαλά διαδρομή, εμπειρία και διεθνείς επαφές. Όταν λοιπόν προγραμματίζεται μια κοινή δημόσια εμφάνιση με έναν πρώην πρόεδρο της Τουρκίας και αυτή ακυρώνεται ή αποσύρεται χωρίς ιδιαίτερες εξηγήσεις, είναι λογικό να αναζητούνται οι λόγοι.
Ίσως τελικά να μην υπάρχει καμία πολιτική διάσταση. Ίσως να υπάρχει. Το βέβαιο είναι ότι η απουσία του έγινε θέμα συζήτησης πριν ακόμη ξεκινήσει το συνέδριο.
Και αυτό δείχνει ότι στην πολιτική, όπως συμβαίνει συχνά, οι κενές καρέκλες μιλούν μερικές φορές πιο δυνατά από τους ομιλητές που ανεβαίνουν στο βήμα.