Το ενδιαφέρον στην εκδήλωση στο Χαλάνδρι δεν περιορίστηκε μόνο στα πολιτικά μηνύματα του Αλέξη Τσίπρα και στα σενάρια για νέο φορέα. Τα βλέμματα στράφηκαν κυρίως στην οργανωμένη και μαζική παρουσία κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, που έδωσαν το «παρών» σε μια συγκέντρωση η οποία αντιμετωπίζεται ήδη από μεγάλο μέρος της Κουμουνδούρου ως προπομπός νέου πολιτικού εγχειρήματος.
Στην εκδήλωση βρέθηκαν οι Όλγα Γεροβασίλη, Διονύσης Τεμπονέρας, Κώστας Ζαχαριάδης, Γιώργος Σιακαντάρης, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, Κώστας Μπάρκας, Γρηγόρης Θεοδωράκης, Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, Μίλτος Ζαμπάρας, Γιώργος Καραμέρος και Ανδρέας Παναγιωτόπουλος, σε μια εικόνα που για πολλούς εντός ΣΥΡΙΖΑ μόνο «αθώα πολιτική παρουσία» δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.
Και εδώ αρχίζει το μεγάλο πολιτικό και καταστατικό πρόβλημα για τον Σωκράτη Φάμελλο.
Διότι το καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι απολύτως σαφές. Στο Άρθρο 6 περί υποχρεώσεων μέλους αναφέρεται ρητά ότι κάθε μέλος οφείλει:
«Να μην συμμετέχει ή με άλλον τρόπο στηρίζει ανταγωνιστικές πολιτικές πρωτοβουλίες προς αυτές που στηρίζει ή συμμετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.»
Μετά τη διαγραφή Πολάκη και τη συζήτηση περί κομματικής πειθαρχίας, αρκετά στελέχη αναρωτιούνται πλέον ανοιχτά αν η ηγεσία θα εφαρμόσει το ίδιο μέτρο και για όσους εμφανίζονται πολιτικά δίπλα στις διεργασίες δημιουργίας κόμματος Τσίπρα.
Το επιχείρημα ότι «δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη νέο κόμμα» ακούγεται ήδη στην Κουμουνδούρου. Όμως πολιτικά η εικόνα είναι πολύ πιο βαριά: όταν βουλευτές, στελέχη και ιστορικά πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχουν σε εκδηλώσεις που λειτουργούν ως πολιτική πλατφόρμα επόμενης ημέρας, τότε το μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία είναι πως ένα τμήμα του κόμματος έχει ήδη μετακομίσει πολιτικά, απλώς δεν έχει ακόμη παραδώσει τα κλειδιά.
Και κάπου εκεί γεννάται το σκληρό ερώτημα: Αν ο Φάμελλος θεωρεί ότι το καταστατικό ισχύει για όλους, τότε θα έπρεπε να κινήσει διαδικασίες διαγραφής; Ή μήπως τα ίδια τα στελέχη που επενδύουν πολιτικά στον νέο φορέα θα έπρεπε από μόνα τους να παραιτηθούν από τα κομματικά όργανα και τις θέσεις τους;
Γιατί διαφορετικά, ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να μοιάζει με κόμμα όπου άλλοι δίνουν μάχη επιβίωσης και άλλοι χτίζουν ανοιχτά την επόμενη πολιτική τους στέγη, παραμένοντας ταυτόχρονα μέσα στο ίδιο σπίτι. Και φυσικά ότι η αυστηρότητα εξαντλείται στον Πολάκη.