Μια βαθιά ανθρώπινη κατάθεση ψυχής για την αγωνία της επιβίωσης και την αυτοθυσία του υγειονομικού προσωπικού στο Τζάνειο Νοσοκομείο είδε το φως της δημοσιότητας, αποτυπώνοντας την απόλυτη ευγνωμοσύνη ενός ανθρώπου που επανήλθε στη ζωή χάρη στους γιατρούς και τους νοσηλευτές του ΕΣΥ.
Την επιστολή κοινοποίησε στην πλατφόρμα X ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, αναδεικνύοντας τις δραματικές στιγμές που έζησε ο ασθενής μετά από σοβαρή χειρουργική επέμβαση, την κρίσιμη επιδείνωση της υγείας του και την άμεση κινητοποίηση στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.
Πώς περιγράφει ο ασθενής τα λεπτά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο
Στο κείμενό του, ο ασθενής περιγράφει την τρομακτική ταχύτητα με την οποία κατέρρευσε ο οργανισμός του αμέσως μετά την εισαγωγή του στην εντατική:
«Μέσα σε ελάχιστα λεπτά η κατάστασή μου άρχισε να χειροτερεύει. Η αναπνοή μου γινόταν ολοένα και πιο βαριά, καταλάβαινα πως κάτι δεν πήγαινε καλά, πως χανόμουν… παρέδωσα το πνεύμα μου στον Θεό και το κορμί μου στους ανθρώπους της ΜΕΘ».
«Κανείς δεν έφυγε από δίπλα μου»«Κανείς δεν έφυγε από δίπλα μου»
Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στο αίσθημα απόλυτης παράδοσης και εμπιστοσύνης προς τους λειτουργούς της υγείας που έδωσαν μάχη πάνω από το κρεβάτι του:
«Δεν γνωρίζω αν υπάρχει πιο ακραία πράξη εμπιστοσύνης από έναν άνθρωπο. Θυμάμαι όλους σας γύρω μου. Όλους. Μπορεί να μην συγκράτησα ποιος έκανε τι, θυμάμαι όμως καθαρά ότι κανείς δεν εγκατέλειψε το πλευρό μου».
Η πιο συγκινησιακά φορτισμένη στιγμή της μαρτυρίας του εστιάζει στην ώρα της αφύπνισης: «Κάποια στιγμή έσβησα, δεν γνωρίζω για πόσο. Όταν άνοιξα ξανά τα μάτια μου, η πρώτη εικόνα ήταν τα δικά σας πρόσωπα».
Δάκρυα ευγνωμοσύνης αντί για φόβο
Κλείνοντας το γράμμα του, ο ασθενής τονίζει ότι οι αναμνήσεις από τις κρίσιμες εκείνες ώρες δεν του προκαλούν τρόμο, αλλά ανείπωτη συγκίνηση:
«Όσο περνάει ο καιρός, δεν σας λησμονώ. Συμβαίνει το αντίθετο: σας σκέφτομαι ολοένα και πιο έντονα. Κάθε φορά που ανακαλώ εκείνες τις ημέρες, η καρδιά μου χτυπά δυνατότερα. Όχι από φόβο, αλλά από συγκίνηση. Και τα μάτια μου δακρύζουν όχι από λύπη, αλλά από απέραντη ευγνωμοσύνη».
Όσα ανέφερε ο Άδωνις Γεωργιάδης για το γράμμα ασθενούς:
Το ΕΣΥ είναι πάντα δίπλα μας με τους ανθρώπους του όταν το χρειαζόμαστε. Εύγε στο Τζάνειο Νοσοκομείο Πειραιώς: «Ένα γράμμα καρδιάς προς τους ανθρώπους που με κράτησαν στη ζωή. (Καρδιολογικό Τμήμα – Τζάνειο Γενικό Νοσοκομείο Πειραιά) Βριλήσσια, 2/10/2026 Αγαπητοί μου άνθρωποι, Από τη μέρα που γύρισα σπίτι αισθάνομαι ότι σας χρωστάω αυτό το γράμμα. Προσπάθησα πολλές φορές να το γράψω και κάθε φορά το άφηνα στη μέση. Όχι γιατί δεν ήξερα τι να πω, αλλά γιατί όσα νιώθω για όλους εσάς δύσκολα χωρούν σε λέξεις. Όσο περνούν οι ημέρες, δεν σας ξεχνώ. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Σας σκέφτομαι όλο και περισσότερο. Κάθε φορά που φέρνω εκείνες τις ημέρες στο μυαλό μου, αισθάνομαι την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά. Όχι από φόβο, αλλά από συγκίνηση. Και κάθε φορά τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα. Όχι από λύπη, αλλά από ευγνωμοσύνη. Όταν μπήκα στην αιμοδυναμική μονάδα, ήξερα ότι θα αντιμετώπιζα μια σοβαρή, μία κρίσιμη επέμβαση.
Δεν μπορούσα όμως να φανταστώ τι θα ακολουθούσε. Μετά την ολοκλήρωση της πρώτης επέμβασης μεταφέρθηκα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Μέσα σε λίγα μόνο λεπτά η κατάστασή μου άρχισε να επιδεινώνεται. Η αναπνοή μου γινόταν όλο και πιο δύσκολη, το ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ότι χανόμουν…. Εκείνη τη στιγμή πέρασε από το μυαλό μου μόνο μία σκέψη. Παρέδωσα το πνεύμα μου στον Θεό και το σώμα μου στους ανθρώπους της ΜΕΘ. Δεν ξέρω αν υπάρχει μεγαλύτερη πράξη εμπιστοσύνης που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Θυμάμαι όλους σας γύρω μου. Όλους. Δεν θυμάμαι ποιος έκανε τι. Θυμάμαι όμως ότι κανείς δεν έφυγε από δίπλα μου. Θυμάμαι τον κύριο Πατσουράκο πάνω από εμένα, ήταν σαν να με αγκάλιαζε με όλο του το είναι, να κάνει όλα όσα έπρεπε να γίνουν με μια αποφασιστικότητα που ακόμη και σήμερα μου δίνει δύναμη όταν τη σκέφτομαι. Θυμάμαι τον κύριο Δημόπουλο, τον άνθρωπο που με την τέχνη και επιμονή του κατάφερε να αποφράξει την αρτηρία μου επιτυχώς, να μου μιλά συνεχώς.
Δεν θυμάμαι τις λέξεις του, θυμάμαι όμως τη φωνή του. Ήρεμη, σταθερή καθησυχαστική. Μια φωνή που, ακόμη κι όταν ένιωθα ότι χανόμουν, με κρατούσε διαρκώς σε επαφή, κοντά σας. Κάποια στιγμή χάθηκα, δεν ξέρω πόσο κράτησε αυτό. Όταν άνοιξα ξανά τα μάτια μου, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν τα πρόσωπά σας, και αυτά τα πρόσωπα δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Θυμάμαι την αγωνία σας, παράλληλα την ανακούφισή σας, θυμάμαι τη βαθιά ικανοποίηση στα μάτια σας. Θυμάμαι τα μάτια της Σταυρούλας σχεδόν υγρά να με κοιτάζουν με τόση θαλπωρή και ανθρώπινη αγάπη που εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν να με κοιτούσε ένας δικός μου άνθρωπος. Θυμάμαι τη Λήδα δίπλα μου ψύχραιμη να με περιποιείται με τόση ζεστασιά, σαν να φρόντιζε κάποιον από την οικογένειά της. Αυτές οι εικόνες δεν θα φύγουν ποτέ από τη μνήμη μου.
Τις επόμενες ημέρες άρχισα να γνωρίζω τον καθένα σας λίγο καλύτερα. Με τον Δημήτρη συζητούσαμε τα πάντα. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που σε κάνουν να αισθάνεσαι οικεία από την πρώτη, και κάθε στιγμή μετά. Θυμάμαι πριν από ένα επισκεπτήριο με αρωμάτισε ώστε να μυρίζω όμορφα στη σύζυγό μου, με συγκίνησε πολύ αυτή του η κίνηση, βαθιά ανθρώπινη. Μαζί του, για λίγα λεπτά ξεχνούσα ότι ήμουν ασθενής. Με τον επίσης αγαπητό Σταμάτη, ένιωθα την καθαρή αύρα του και το ενδιαφέρον του, μιλούσαμε επίσης για τον Παναθηναϊκό. Μέσα στη ΜΕΘ βρήκαμε χρόνο να χαμογελάσουμε για κάτι τόσο απλό. Τον Βαγγέλη δεν θα τον ξεχάσω ποτέ. Για εμένα ήταν η προσωποποίηση της αισιοδοξίας. Κάθε φορά που έμπαινε στον θάλαμο, έφερνε μαζί του χαμόγελο, χιούμορ και μια απίστευτη και ανεξάντλητη θετική ενέργεια. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνει, αλλά η παρουσία του λειτουργούσε σαν φάρμακο. Θυμάμαι ακόμη μια συντοπίτισσά μου, από Βριλήσσια, δυστυχώς δεν είμαι βέβαιος αν τη λένε Έλενα, Ελεάννα ή Ελεονόρα. Αν διαβάζει αυτό το γράμμα, θέλω να ξέρει ότι τη θυμάμαι με πολλή αγάπη, ακόμη κι αν η μνήμη μου πρόδωσε το όνομά της».
