Σφοδρή ειρωνεία Ακρίτα σε Μελέτη: «Φωνή στους αόρατους εργοδότες»

Σε υψηλούς τόνους και με εμφανή διάθεση δηκτικού σαρκασμού σχολίασε η βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, Έλενα Ακρίτα, τις πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις της ευρωβουλευτού της Νέας Δημοκρατίας, Ελεονόρας Μελέτη, σχετικά με περιστατικά στα οποία εργοδότες φέρονται να πέφτουν θύματα εκβιασμών από υπαλλήλους τους.

Πώς σχολίασε η Έλενα Ακρίτα την τοποθέτηση Μελέτη

Μέσω παρέμβασής της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η Έλενα Ακρίτα επέλεξε να αποδομήσει το κυβερνητικό αφήγημα στα εργασιακά επιστρατεύοντας την ειρωνεία. Χαρακτήρισε με σκωπτικό τρόπο την ευρωβουλευτή της ΝΔ ως τη φωνή των «αόρατων ανθρώπων» της χώρας, εννοώντας τους Έλληνες εργοδότες, και σχολίασε με καυστικότητα ότι στάθηκε με «σθένος» απέναντι στη δήθεν «ασυδοσία» των εργαζομένων.

Πού εστιάζει την πολιτική της κριτική για τα εργασιακά δικαιώματα

Κλιμακώνοντας τα πυρά της, η βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατέληξε απευθυνόμενη με σαρκασμό προς τους μισθωτούς, προτρέποντάς τους να δείξουν «κατανόηση» προς την εργοδοτική πλευρά την επόμενη φορά που θα διεκδικήσουν βασικά και κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα, όπως αυξήσεις αποδοχών, ημέρες ανάπαυσης ή πληρωμένες υπερωρίες βαφτίζοντάς τα ειρωνικά «εξωφρενικά προνόμια».

Τι αναφέρει στην ανάρτησή της η Έλενα Ακρίτα:

Επιτέλους κάποιος έδωσε φωνή στους αόρατους ανθρώπους αυτής της χώρας: τους Έλληνες εργοδότες.

Η ευρωβουλεύτρια της ΝΔ Ελεωνόρα Μελέτη, με γενναιότητα και σθένος, προάσπισε τα δικαιώματά τους απέναντι στην ασυδοσία των εργαζομένων.

Όλοι ξέρουμε πόσο αδίστακτος μπορεί να γίνει ο Έλληνας εργαζόμενος.

Δουλεύει στο μίνιμουμ, παίρνει έναν εξωφρενικό μισθό και μετά αρχίζει τις απαιτήσεις. Θέλει ρεπό. Θέλει άδεια. Θέλει να πληρώνονται οι υπερωρίες. Κι το πιο τρελό, θέλει να μπορεί να ζήσει από τον μισθό του.

Κι απέναντί του ο εργοδότης.

Μόνος. Αβοήθητος. Άφωνος. Αόρατος. Έρμαιο του κάθε αδίστακτου μισθωτού που στο τέλος του μήνα έχει και το θράσος να ζητάει τον μισθό του.

Οπότε την επόμενη φορά που θα ζητήσετε αύξηση, ρεπό, πληρωμένη υπερωρία ή κάποιο άλλο εξωφρενικό προνόμιο, σκεφτείτε λίγο και τον άνθρωπο απέναντί σας.

Εννοείται πως εδώ δε μιλάμε για τον επαγγελματία με το μαγαζάκι της γειτονιάς που αγωνίζεται για να μη βάλει λουκέτο. Ούτε για τον καταστηματάρχη της διπλανής πόρτας που κοιτάζει το δρόμο με αγωνία μήπως μπει κανένας πελάτης.

Μιλάμε για τον εργοδότη χαιδεμενο παιδί της κυβέρνησης. Και των ευρωβουλευτών της.