Η δημοκρατία δεν δοκιμάζεται όταν οι πολιτικοί εκφωνούν λόγους από το ασφαλές βήμα μιας συγκέντρωσης. Δοκιμάζεται τη στιγμή που βρίσκονται απέναντι σε έναν δημοσιογράφο ο οποίος ασκεί το αυτονόητο καθήκον του: να ρωτά. Η ερώτηση είναι η πεμπτουσία της ελευθερίας. Όποιος τη φοβάται, στην πραγματικότητα φοβάται τον δημόσιο έλεγχο.
Οι πληροφορίες για το επεισόδιο στην εκπομπή του Σταμάτη Ζαχαρού στο ΟΝΕ, όπου ο Γιάννης Σγούρος φέρεται να αντέδρασε έντονα στις ερωτήσεις, να εξύβρισε τον δημοσιογράφο, να αποχώρησε από τη συνέντευξη και να απείλησε ότι θα απευθυνθεί στη διοίκηση του σταθμού, προκαλούν εύλογο προβληματισμό. Αν τα γεγονότα έχουν πράγματι έτσι, τότε δεν πρόκειται για μια στιγμή έντασης. Πρόκειται για μια αντίληψη που θεωρεί ότι ο δημοσιογράφος οφείλει να είναι ευχάριστος συνομιλητής και όχι ελεγκτής της εξουσίας.
Η δημοσιογραφία όμως δεν είναι δημόσιες σχέσεις. Δεν υπάρχει για να επιβεβαιώνει την εικόνα των πολιτικών, αλλά για να την ελέγχει. Και όποιος απαιτεί μόνο φιλικές ερωτήσεις, στην ουσία ζητά να καταργηθεί ο λόγος ύπαρξης της ενημέρωσης.
Γι’ αυτό το ζήτημα δεν αφορά μόνο τον ίδιο τον κ. Σγούρο. Αφορά και το κόμμα που τον στηρίζει. Αν ο Νίκος Ανδρουλάκης διακηρύσσει ότι πιστεύει στην ελευθεροτυπία και στην ανεξαρτησία των μέσων ενημέρωσης, οφείλει να το αποδείξει στην πράξη. Η πολιτική ανοχή απέναντι σε συμπεριφορές που, εφόσον επιβεβαιώνονται, στρέφονται κατά της δημοσιογραφικής λειτουργίας, εκπέμπει ένα αντιφατικό μήνυμα προς την κοινωνία. Η υπεράσπιση των θεσμών δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.
Το ίδιο ισχύει και για την Ένωση Συντακτών. Η σιωπή απέναντι σε περιστατικά που αγγίζουν τον πυρήνα της δημοσιογραφικής ανεξαρτησίας δεν αποτελεί ουδετερότητα. Οι δημοσιογράφοι δεν χρειάζονται προνόμια· χρειάζονται τη θεσμική προστασία του δικαιώματός τους να ρωτούν χωρίς εκφοβισμό ή πιέσεις, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται απέναντί τους.
Η ποιότητα μιας δημοκρατίας δεν μετριέται από τις διακηρύξεις των πολιτικών της. Μετριέται από το πόσο αντέχουν την κριτική. Και όταν η ερώτηση αντιμετωπίζεται ως προσβολή, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο δημοσιογράφος. Είναι η ίδια η αντίληψη περί δημοκρατίας.