Η Ντόρα Μπακογιάννη είπε κάτι που προφανώς πολλοί μέσα στη Νέα Δημοκρατία ήθελαν να πουν, αλλά μέχρι τώρα προτιμούσαν να το ψιθυρίζουν: υπάρχουν υπουργοί που έχουν καβαλήσει το καλάμι της εξουσίας.
Και κάπως έτσι άνοιξε ο ασκός του Αιόλου.
Διότι μετά τη δήλωσή της άρχισαν να λύνονται οι γλώσσες. Βουλευτές συμφωνούν δημοσίως, άλλοι συμφωνούν ιδιωτικώς και ακόμη περισσότεροι συμφωνούν στα περίφημα πηγαδάκια της Βουλής, εκεί όπου συνήθως ακούγονται όσα δεν πρέπει ακόμη να ειπωθούν μπροστά στις κάμερες.
Το πρόβλημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ότι η συζήτηση πλέον δεν αφορά έναν υπουργό ή ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αρχίζει να διαμορφώνεται η εικόνα μιας κυβερνητικής νοοτροπίας που ενοχλεί την ίδια την κοινοβουλευτική ομάδα.
Και υπάρχουν πράγματι παράπονα.
Υπουργοί που δεν σηκώνουν τηλέφωνα. Υπουργοί που δεν βρίσκουν χρόνο για βουλευτές. Υπουργοί για τους οποίους ένα ραντεβού μοιάζει δυσκολότερο από ακρόαση στο Βατικανό.
Κάπου εδώ υπάρχει μια μικρή παρεξήγηση.
Οι υπουργοί δεν διορίστηκαν ισόβιοι. Δεν απέκτησαν το υπουργείο με χρησικτησία. Και κυρίως δεν έγιναν ξαφνικά μέλη κάποιας ανώτερης πολιτικής κάστας, στην οποία οι κοινοί βουλευτές πρέπει να υποβάλλουν αίτηση ακρόασης και να περιμένουν υπομονετικά στην αίθουσα αναμονής.
Η εξουσία έχει ένα κακό συνήθειο: δημιουργεί πολύ εύκολα την ψευδαίσθηση της μονιμότητας.
Μέχρι να έρθει ο επόμενος ανασχηματισμός.
Και τότε ο υπουργικός διάδρομος γίνεται ξαφνικά πολύ μικρότερος και τα τηλέφωνα που κάποτε δεν απαντούσαν αρχίζουν μυστηριωδώς να λειτουργούν ξανά.
Το ζήτημα όμως είναι σοβαρότερο από τις προσωπικές συμπεριφορές. Μια κυβέρνηση που βρίσκεται χρόνια στην εξουσία έχει έναν συγκεκριμένο κίνδυνο: να αρχίσει να θεωρεί φυσιολογικό αυτό που στην κοινωνία φαίνεται προκλητικό. Να μπερδέψει την πολιτική κυριαρχία με την πολιτική ιδιοκτησία.
Και η αλαζονεία είναι ύπουλο πράγμα. Δεν εμφανίζεται ποτέ στις δημοσκοπήσεις με ξεχωριστή ερώτηση. Εμφανίζεται αργότερα στην κάλπη.
Και μέσα σε αυτό το κλίμα ήρθε και ο Άδωνις Γεωργιάδης με την επίθεσή του κατά δημοσιογράφων.
Ο υπουργός Υγείας ασφαλώς έχει δικαίωμα να διαφωνεί. Να απαντά. Να υπερασπίζεται τις θέσεις και το έργο του. Άλλο όμως πολιτική αντιπαράθεση και άλλο να μετατρέπεται κάθε διαφωνία σε προσωπική μονομαχία.
Άλλωστε ο Άδωνις διαθέτει ένα σπάνιο πολιτικό χάρισμα: μπορεί να ξεκινήσει μια συζήτηση για ένα θέμα και, πριν συμπληρωθούν πέντε λεπτά, το θέμα να έχει γίνει ο ίδιος.
Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο κατά την οποία η κυβέρνηση μάλλον χρειάζεται περισσότερη ψυχραιμία και λιγότερους υπουργικούς εγωισμούς.
Η παρέμβαση Μπακογιάννη, λοιπόν, ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία από όσο φάνηκε αρχικά. Γιατί όταν μέσα σε ένα κυβερνών κόμμα αρχίζουν να συζητούν ανοιχτά για αλαζονεία, συνήθως σημαίνει ότι το πρόβλημα έχει προηγηθεί της δημόσιας συζήτησης.
Και μια τελευταία παρατήρηση για τον υπουργό Υγείας.
Όλη αυτή η ένταση, οι επιθέσεις και οι καβγάδες έγιναν — απ’ όσο τουλάχιστον γνωρίζουμε — χωρίς να έχει καπνίσει μπάφο.
Οπότε το ερώτημα δεν είναι τι θα γινόταν αν είχε καπνίσει.
Το πραγματικά ανησυχητικό είναι ότι δεν χρειάστηκε.