Οι Αμερικανοί ανακάλυψαν μαζικά την Ελλάδα. Καλώς ήρθαν. Είναι εξαιρετικοί πελάτες, μένουν περισσότερες ημέρες, ξοδεύουν περισσότερο και δεν έρχονται απλώς για μια ξαπλώστρα και ένα σουβλάκι. Η Wall Street Journal καταγράφει ότι είναι πλέον τετραπλάσιοι σε σχέση με πριν από μία δεκαετία. Αυτό είναι οικονομική επιτυχία.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η οικονομική επιτυχία μετριέται μόνο στο αεροδρόμιο. Γιατί υπάρχει και η άλλη Ελλάδα.
Η Ελλάδα στην οποία ένα νοικοκυριό δίνει κατά μέσο όρο 36% του διαθέσιμου εισοδήματός του για στέγη. Η Ελλάδα που είναι πρώτη στην Ευρώπη σε στεγαστική επιβάρυνση. Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δύο εικόνες βρίσκεται το πραγματικό μοντέλο ανάπτυξης.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να δαιμονοποιούμε τον τουρισμό. Χωρίς αυτόν η ελληνική οικονομία θα ήταν φτωχότερη, η περιφέρεια ασθενέστερη και εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας δεν θα υπήρχαν.
Υπάρχει όμως λόγος να δαιμονοποιούμε την έλλειψη σχεδιασμού.
Γιατί όταν ένα νησί γίνεται τόσο πολύτιμο ώστε όλοι θέλουν να έρθουν, αλλά τόσο ακριβό ώστε ο δάσκαλος, ο γιατρός ή ο εργαζόμενος δεν μπορεί να μείνει εκεί, δεν έχουμε τουριστική ανάπτυξη. Έχουμε οικονομική μονοκαλλιέργεια. Το στοίχημα δεν είναι να επιλέξουμε ανάμεσα στον τουρίστα και τον κάτοικο.
Είναι πολύ απλούστερο: να μπορεί ο Αμερικανός να έρχεται στην Ελλάδα χωρίς ο Έλληνας να αναγκάζεται να φύγει από αυτήν.
Αλλιώς, σε λίγο θα έχουμε πεντάστερα ξενοδοχεία, γεμάτες βίλες και υπέροχες παραλίες.
Και θα ψάχνουμε προσωπικό από το απέναντι νησί, γιατί κανείς δεν θα μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο.
Ο τουρισμός πρέπει να κάνει πλουσιότερο τον τόπο όχι απλώς ακριβότερο και εχθρικό προς τον ντόπιο.