Η ανάδυση της νεοπαγούς ΕΛ.Α.Σ έγινε με τους παρόντες καθιστούς και χειροκροτούντες. Η πολιτική κονίστρα άλλαξε και εμπλουτίστηκε μετά και την παρουσίαση τη Ελπίδας για τη Δημοκρατία. Αλέξης Τσίπρας και Μαρία Καρυστιανού καταλαμβάνουν μια θἐση στα πολιτικά δρώμενα της χώρας, με τους δημοσκόπους σπεύδοντες να καταμετρήσουν την εκλογική τους απήχηση στην κοινωνία.
Ο μεν πρώην πρωθυπουργός δηλώνει κομίζων την πρόταση της κυβερνώσας Αριστεράς, η δε πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων στα Τέμπη έχει κεντρικό σύνθημα την Δικαιοσύνη με την ελπίδα να την αποκαταστήσει.
Ο Μπερλίνγκουερ
Και κάπου εδώ θυμάμαι τον Ενρίκο Μπερλίνγκουερ, τον τελευταίο σπουδαίο ηγέτη του Κομμουνισμού στη Δυτική Ευρώπη. Ο Ιταλός γγ του ΚΚ Ιταλίας εισήγαγε και υπηρέτησε τον αποκαλούμενο Ευρωκομουνισμό, κάτι σαν κυβερνώσα Αριστερά της εποχής του. Έκοψε τον ομφάλιο λώρο με το σοβιετικό καθεστώς, αμφισβήτησε την βίαιη κατάληψη της εξουσίας και υπηρέτησε μέχρι την τελευταία του πνοή τη μετάβαση στον σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο και εθνικά στοιχεία με δημοκρατικά μέσα.
Σε μια άλλη Ιταλία από σήμερα, σε μια διαφορετική Ευρώπη, ο Μπερλίνγκουερ ένωσε το εργατικό κίνημα και διεμβόλισε την κραταιά μέχρι τότε Χριστιανική Δημοκρατία.
Η επάνοδος του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή φιλοδοξεί να προσελκύσει κοινωνικές δυνάμεις έμπλεες προσδοκιών για κυβερνητική αλλαγή με πυξίδα την οικονομική ανάπτυξη και όχι μεγέθυνση, το κοινωνικό κράτος, την πολιτική οικολογία. Η διακήρυξη περί αυτοργάνωσης και σύγκρουσης με το παλιό πολιτικό σύστημα συνοδεύει το αφήγημα της ΕΛ.Α.Σ, με τα κομματικά όργανα και το προγραμματικό σχέδιο θέσεων και αρχών να παραμένουν εισέτι άγνωστα.
Και ο Γκράμσι
Ο Μπερλίνγκουερ πορεύτηκε εν πολλοίς με τους στοχασμούς του Αντόνιο Γκράμσι. Ο μαρξιστής Ιταλός φιλόσοφος εισήγαγε την έννοια της Ηγεμονίας, δανειζόμενος την εικόνα που σκιαγραφεί ο Νικολό Μακιαβέλι για τον σωστό ηγεμόνα, που κυβερνά μιμούμενος τον μυθικό Κένταυρο.
Ο Γκράμσι, ωστόσο, κατέθεσε και κάποιες σκέψεις προτρέποντας τους πολιτικούς ταγούς και τον λαό να τις θυμάται:
- Η Ιστορία διδάσκει, αλλά δεν έχει κανέναν μαθητή.
- Το παλιό έχει πεθάνει και το νέο αργεί να γεννηθεί.