Όσοι εξακολουθούν να αναζητούν ημερομηνίες πρόωρων εκλογών μπορούν, τουλάχιστον προς το παρόν, να κλείσουν τα ημερολόγια. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αποφασίσει να πάει μέχρι το τέλος.
Στο προχθεσινό Υπουργικό Συμβούλιο, σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός δεν περιορίστηκε στην επανάληψη της γνωστής δημόσιας θέσης του περί εξάντλησης της τετραετίας. Προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Εξήγησε στους υπουργούς του γιατί θεωρεί ότι η επιλογή των εκλογών την άνοιξη του 2027 είναι πλέον οριστική και γιατί μια πρόωρη προσφυγή στις κάλπες δεν θα εξυπηρετούσε τον πολιτικό σχεδιασμό της κυβέρνησης.
Το μήνυμα προς τους υπουργούς ήταν, στην ουσία, απλό: σταματήστε να σκέφτεστε τις εκλογές και αρχίστε να σκέφτεστε τη δουλειά που πρέπει να γίνει μέχρι τις εκλογές.
Υπουργικό Συμβούλιο την Πέμπτη – Το πρόγραμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη
Και αυτή η διαφορά δεν είναι καθόλου μικρή.
Το Μαξίμου δεν θέλει να χαρίσει τον χρόνο
Η ανάλυση που φαίνεται να κυριαρχεί στο πρωθυπουργικό επιτελείο στηρίζεται σε μια βασική παραδοχή: γιατί να πάει η κυβέρνηση νωρίτερα στις κάλπες, όταν διαθέτει ακόμη πολιτικό χρόνο τον οποίο μπορεί να αξιοποιήσει;
Η Νέα Δημοκρατία, με βάση τη σημερινή δημοσκοπική εικόνα και τις εκτιμήσεις εκλογικού αποτελέσματος, μπορεί να κινηθεί στην περιοχή του 30%. Πρόκειται για ένα ποσοστό που εξασφαλίζει ισχυρό προβάδισμα έναντι των αντιπάλων της, αλλά ασφαλώς δεν αρκεί για να απαντήσει στο μεγάλο ερώτημα της επόμενης ημέρας: ποιος και με ποιους θα κυβερνήσει τη χώρα;
Αυτό, όμως, είναι μια συζήτηση που θα γίνει μετά τις κάλπες.
Και όποιος σήμερα ισχυρίζεται ότι γνωρίζει με βεβαιότητα τι θα συμβεί μετά τις εκλογές της άνοιξης του 2027, μάλλον επιχειρεί να προβλέψει το απρόβλεπτο.
Υπάρχει ακόμη πολύς πολιτικός χρόνος. Υπάρχουν οικονομικές εξελίξεις, κοινωνικές αντιδράσεις, κυβερνητικές επιδόσεις, λάθη, κρίσεις και ασφαλώς οι κινήσεις των υπόλοιπων κομμάτων.
Υπάρχει, όμως, και ένας ακόμη άγνωστος παράγοντας.
Ο Αντώνης Σαμαράς.
Το πραγματικό πρόβλημα ενός κόμματος Σαμαρά
Εάν ο πρώην πρωθυπουργός αποφασίσει τελικά να δημιουργήσει κόμμα, στο Μέγαρο Μαξίμου θα πρέπει να ξανακάνουν τους υπολογισμούς τους.
Όχι όμως απαραίτητα για τον λόγο που φαίνεται προφανής.
Υποκλοπές: Στο αρχείο παραμένει η υπόθεση με απόφαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου
Η εύκολη πολιτική ανάγνωση λέει ότι ένα κόμμα Σαμαρά θα αφαιρέσει ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία. Ασφαλώς μπορεί να συμβεί και αυτό. Αλλά πιθανότατα δεν βρίσκεται εκεί ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Μητσοτάκη.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος βρίσκεται στους αναποφάσιστους.
Σε εκείνο δηλαδή το τμήμα του εκλογικού σώματος που προέρχεται από τη Νέα Δημοκρατία ή κινείται στον ευρύτερο χώρο της Κεντροδεξιάς, αλλά σήμερα δεν δηλώνει πρόθεση να ψηφίσει το κυβερνών κόμμα.
Αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν μία από τις σημαντικότερες δεξαμενές στις οποίες ποντάρει το Μαξίμου για την τελική ευθεία.
Διότι η Νέα Δημοκρατία για να ενισχύσει αισθητά τα ποσοστά της δεν χρειάζεται μόνο να κρατήσει εκείνους που σήμερα δηλώνουν ότι θα την ψηφίσουν. Χρειάζεται να ξαναφέρει σπίτι ένα κομμάτι των ψηφοφόρων που την ψήφισαν στο παρελθόν και σήμερα βρίσκονται σε απόσταση.
Και εδώ ακριβώς μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα ένα κόμμα Σαμαρά.
Δεν είναι πόσους θα πάρει. Είναι πόσους δεν θα αφήσει να επιστρέψουν
Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της πολιτικής εξίσωσης.
Ένα κόμμα στα δεξιά της ΝΔ δεν χρειάζεται να προκαλέσει μαζική μετακίνηση σημερινών ψηφοφόρων του Μητσοτάκη για να δημιουργήσει πρόβλημα στην κυβέρνηση.
Αρκεί να λειτουργήσει ως χώρος υποδοχής των δυσαρεστημένων κεντροδεξιών ψηφοφόρων.
Εκείνων που σήμερα δηλώνουν αναποφάσιστοι.
Εκείνων που λένε «δεν θα ψηφίσω πάλι Μητσοτάκη», αλλά δεν έχουν αποφασίσει πού θα πάνε.
Εκείνων που σε διαφορετικές συνθήκες, μπροστά στο πραγματικό δίλημμα της κάλπης, θα μπορούσαν τελικά να επιστρέψουν στη Νέα Δημοκρατία.
Εάν αποκτήσουν μια πολιτικά συγγενή εναλλακτική επιλογή, η επιστροφή τους γίνεται πολύ δυσκολότερη.
Άρα το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόσους ψηφοφόρους θα πάρει ο Σαμαράς από τον Μητσοτάκη. Είναι πόσους δυνητικούς ψηφοφόρους θα εμποδίσει να επιστρέψουν στον Μητσοτάκη.
Και αυτό είναι πολύ σοβαρότερο.
Γιατί ο Μητσοτάκης θέλει όλο τον χρόνο
Υπό αυτό το πρίσμα εξηγείται ακόμη περισσότερο η επιλογή της εξάντλησης της τετραετίας.
Ο Μητσοτάκης χρειάζεται χρόνο.
Χρόνο για να αποδώσουν τα οικονομικά μέτρα.
Χρόνο για να βελτιωθεί, εφόσον βελτιωθεί, η καθημερινότητα.
Χρόνο για να αντιμετωπιστούν προβλήματα που προκαλούν κυβερνητική φθορά.
Και κυρίως χρόνο για να επιχειρήσει την επανασυσπείρωση ενός πολιτικού χώρου ο οποίος στις προηγούμενες εκλογές του έδωσε δύο φορές ποσοστά άνω του 40%.
Αυτή είναι η πραγματική μάχη της Νέας Δημοκρατίας.
Όχι η πρωτιά. Με τα σημερινά δεδομένα αυτή δύσκολα αμφισβητείται.
Η μάχη είναι το ύψος της πρωτιάς.
Διότι άλλο πολιτικό τοπίο δημιουργεί μια Νέα Δημοκρατία κοντά στο 30% και εντελώς διαφορετικό μια Νέα Δημοκρατία που κατορθώνει στην τελική ευθεία να κινηθεί αισθητά υψηλότερα.
Και από αυτή τη διαφορά μπορεί να εξαρτηθεί ολόκληρη η συζήτηση για τη διακυβέρνηση της χώρας μετά τις εκλογές.
Η μεγάλη μάχη μόλις αρχίζει
Ο πρωθυπουργός, λοιπόν, φαίνεται να έχει πάρει την απόφασή του.
Πρόωρες εκλογές τέλος. Κάλπες την άνοιξη του 2027.
Από εδώ και πέρα αρχίζει μια διαφορετική μάχη.
Η κυβέρνηση πρέπει να αποδείξει ότι ο χρόνος που ζητά έχει πολιτική αξία και δεν αποτελεί απλώς παράταση της κυβερνητικής θητείας.
Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να ξαναμιλήσει στους ψηφοφόρους που έχασε.
Και ο Μητσοτάκης πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί για ακόμη μία φορά να δημιουργήσει, όταν φτάσει η ώρα της κάλπης, συνθήκες συσπείρωσης πολύ διαφορετικές από εκείνες που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις πολλούς μήνες πριν από τις εκλογές.
Υπάρχει όμως μία μεταβλητή που δεν ελέγχει.
Τι θα κάνει τελικά ο Αντώνης Σαμαράς.
Γιατί, εάν κάνει κόμμα, μπορεί να μη στερήσει από τη Νέα Δημοκρατία τόσο μεγάλο αριθμό σημερινών ψηφοφόρων όσο ορισμένοι υπολογίζουν.
Μπορεί όμως να της στερήσει κάτι πολιτικά πολυτιμότερο:
τους ψηφοφόρους που ο Μητσοτάκης υπολογίζει ότι μέχρι την άνοιξη του 2027 μπορεί να ξανακερδίσει.
Και τότε η αριθμητική της επόμενης ημέρας γίνεται πολύ πιο δύσκολη.