Ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης δήλωσε ότι στηρίζει το ΠΑΣΟΚ και ξαφνικά δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι συνεδρίασε το Πολιτικό Συμβούλιο, άνοιξαν οι σαμπάνιες στη Χαριλάου Τρικούπη και ανακοινώθηκε η μεγάλη επιστροφή.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια, την ανακοίνωση την έκανε ο Μιχελογιαννάκης. Όχι το ΠΑΣΟΚ.
Κι εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Διότι, με βάση τη λογική που αναπτύχθηκε, κάθε φορά που κάποιος δηλώνει δημόσια ότι στηρίζει ένα κόμμα, το κόμμα θα πρέπει να βγάζει ανακοίνωση. «Ναι, τον θέλουμε». «Όχι, δεν τον θέλουμε». «Τον θέλουμε, αλλά όχι πολύ». Ή, για να είμαστε απολύτως ασφαλείς, ένα καθημερινό δελτίο πολιτικών αποκηρύξεων, ποιος μας στηρίζει σήμερα και από ποιον οφείλουμε να πάρουμε αποστάσεις πριν από το μεσημέρι.
Προφανώς δεν λειτουργεί έτσι η πολιτική. Κάθε πολίτης μπορεί να δηλώνει ότι στηρίζει ένα κόμμα, τις θέσεις του ή την ανάγκη πολιτικής αλλαγής. Αυτό από μόνο του δεν τον κάνει στέλεχος, υποψήφιο ή μέλος κάποιου κλειστού κομματικού κύκλου. Για αυτά υπάρχουν διαδικασίες, όργανα και επίσημες ανακοινώσεις.
Άρα το πιο ενδιαφέρον στην υπόθεση ίσως δεν είναι τόσο η δήλωση Μιχελογιαννάκη όσο το μπαράζ που ακολούθησε.
Γιατί όταν μια προσωπική δήλωση αντιμετωπίζεται περίπου σαν έκτακτο πολιτικό γεγονός, δημιουργείται εύλογα το ερώτημα αν πράγματι το θέμα είναι ο Μιχελογιαννάκης ή αν κάποιοι βρήκαν μια βολική αφορμή για να χτίσουν μια ιστορία πολύ μεγαλύτερη από το πραγματικό γεγονός.
Το ΠΑΣΟΚ, όπως και κάθε κόμμα, κρίνεται για το ποιους επιλέγει θεσμικά, ποιους βάζει στα ψηφοδέλτιά του και σε ποιους αναθέτει ρόλους. Όχι για το ποιος ξύπνησε ένα πρωί και ανακοίνωσε ότι το στηρίζει. Γιατί διαφορετικά, στο τέλος τα κόμματα δεν θα χρειάζονται γραφεία Τύπου.
Θα χρειάζονται… υπηρεσία πολιτικού «απεταξάμην».
