Στην πολιτική υπάρχει μια βασική αρχή: η αντιπολίτευση οφείλει να επιλέγει τις μάχες της. Όταν όμως καταλήγει να δίνει την εντύπωση ότι ανακυκλώνει διαρκώς τα ίδια θέματα και τους ίδιους αντιπάλους, κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε μια στρατηγική που δεν πείθει ούτε κινητοποιεί την κοινωνία.
Αυτός είναι ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει σήμερα ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται να αντιδρά σχεδόν αντανακλαστικά σε κάθε δημόσια παρέμβαση του υπουργού Υγείας Άδωνη Γεωργιάδη. Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι ότι ο υπουργός έχει μετατραπεί στον μόνιμο αντίπαλο του κόμματος, ανεξάρτητα από το αν κάθε δήλωση ή πρωτοβουλία του αποτελεί πράγματι μείζον πολιτικό ζήτημα. Έτσι, αντί να αναδεικνύει τη δική του ατζέντα για την οικονομία, την καθημερινότητα, την υγεία, την παιδεία ή τη στέγαση, το ΠΑΣΟΚ συχνά μοιάζει να ακολουθεί τον πολιτικό ρυθμό που επιβάλλουν οι αντίπαλοί του.
Το ίδιο συμβαίνει και με την υπόθεση των παρακολουθήσεων.
Πρόκειται αναμφίβολα για ένα σοβαρό θεσμικό θέμα, το οποίο απασχόλησε την ελληνική δημόσια ζωή και επηρέασε προσωπικά τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, η συνεχής επανάληψη του ίδιου ζητήματος, χωρίς να συνοδεύεται από μια ευρύτερη πολιτική πρόταση για το μέλλον, φαίνεται να έχει εξαντλήσει την απήχησή της στην κοινωνία.
Οι πολίτες δεν ψηφίζουν μόνο για να ακούσουν καταγγελίες. Περιμένουν να ακούσουν λύσεις. Θέλουν να μάθουν τι προτείνει ένα κόμμα για το εισόδημά τους, για την ακρίβεια, για τη δημόσια υγεία, για τη φορολογία, για την ανάπτυξη και για την ασφάλεια της χώρας. Η συνεχής επιστροφή στα ίδια θέματα δημιουργεί την εντύπωση μιας αντιπολίτευσης που περισσότερο αντιδρά παρά σχεδιάζει.
Ίσως αυτό να εξηγεί και γιατί το ΠΑΣΟΚ δυσκολεύεται να διευρύνει την εκλογική του επιρροή. Δεν αρκεί να έχεις δίκιο σε ορισμένα ζητήματα· πρέπει να πείσεις ότι διαθέτεις ένα ολοκληρωμένο σχέδιο διακυβέρνησης. Και αυτό απαιτεί θετική πολιτική ατζέντα, όχι αποκλειστικά σύγκρουση.
Η κοινωνία του 2026 δεν αναζητά κόμματα που επαναλαμβάνουν καθημερινά τα ίδια επιχειρήματα. Αναζητά πολιτικές δυνάμεις που θα της δείξουν πώς θα είναι καλύτερη η επόμενη ημέρα.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν το ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει να ασκεί σκληρή κριτική στην κυβέρνηση. Αυτό είναι ο ρόλος κάθε αντιπολίτευσης. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν θα παραμείνει εγκλωβισμένο σε δύο θέματα που, όσο σημαντικά κι αν θεωρεί ότι είναι, δεν αρκούν για να εμπνεύσουν μια κοινωνική πλειοψηφία.
Γιατί οι εκλογές δεν κερδίζονται από το ποιος φωνάζει περισσότερο για το χθες. Κερδίζονται από εκείνον που πείθει περισσότερο για το αύριο.