Με φόντο τις ραγδαίες διεργασίες στο πολιτικό προσκήνιο και την επίσημη εμφάνιση νέων κομματικών σχηματισμών, το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί μια δυναμική προληπτική παρέμβαση, επανακαθορίζοντας το διακύβευμα της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Η στρατηγική της κυβέρνησης επικεντρώνεται πλέον στην αποδόμηση των νέων αντιπάλων και στον εξοστρακισμό των σεναρίων για διπλές ή τριπλές κάλπες, θέτοντας τους ψηφοφόρους προ των ευθυνών τους από την πρώτη κιόλας Κυριακή των εκλογών του 2027.
Η πρόσφατη συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας λειτούργησε ως το επίσημο έναυσμα για την επικοινωνιακή αντεπίθεση της Νέας Δημοκρατίας. Υπογραμμίζοντας με νόημα ότι απομένει ακριβώς ένας χρόνος για τη συνταγματική ολοκλήρωση της κυβερνητικής θητείας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέστησε σαφές ότι η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού δεν αφορά την παράταξή του αλλά τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Το μήνυμα επίσης προς το υπουργικό συμβούλιο ήταν σαφές και επιτακτικό: «κάθε μήνας μετράει».
Με τη λήξη του γαλάζιου Συνεδρίου, η κυβέρνηση επιδιώκει να στρέψει το ενδιαφέρον της αποκλειστικά στην παραγωγή έργου, γνωρίζοντας ότι το αποτέλεσμα των εκλογών του 2027 θα κριθεί από τη συνέπεια και τα παραδοτέα της.
Το αφήγημα της μίας κάλπης και ο φόβος της χαλαρής ψήφου
Η στρατηγική επιλογή που ξεδιπλώνεται τις τελευταίες ημέρες, με κορυφαία τη χθεσινή παρέμβαση του Παύλου Μαρινάκη, αφορά την πλήρη αποδόμηση της λογικής της «χαλαρής ψήφου». Στο Μέγαρο Μαξίμου επικρατεί έντονος προβληματισμός για ένα σημαντικό τμήμα παραδοσιακών ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίοι εμφανίζονται αποστασιοποιημένοι. Ο κίνδυνος να αξιοποιήσουν οι πολίτες αυτοί μια υποτιθέμενη πρώτη εκλογική αναμέτρηση για να στείλουν ένα «τιμωρητικό μήνυμα» προσδοκώντας να διορθώσουν την ψήφο τους στη δεύτερη κάλπη αποτελεί τον μεγαλύτερο εκλογικό εφιάλτη της κυβερνητικής παράταξης.
«Το βράδυ των εκλογών ο τόπος πρέπει να έχει κυβέρνηση. Δεν υπάρχουν δεύτερες και τρίτες εκλογές. Αυτή η συζήτηση είναι βαθύτατα λανθασμένη για τη χώρα και την οικονομία της», διαμηνύουν με έμφαση κυβερνητικά στελέχη. Η ανησυχία για μια ενδεχόμενη αποσυσπείρωση που θα μπορούσε να ρίξει τα ποσοστά της ΝΔ κάτω από το ψυχολογικό και πολιτικό όριο του 25%, το οποίο εξασφαλίζει και το μπόνους των εδρών, αναγκάζει την κυβέρνηση να βάλει πρόωρα στο συρτάρι τα σενάρια των πολλαπλών εκλογών. Το δίλημμα που επανέρχεται επιτακτικά είναι αυτό της άμεσης σταθερότητας και της ανάγκης διακυβέρνησης. Ακόμη και αν η αυτοδυναμία φαντάζει ως ο πρωταρχικός, συγκρατημένα αισιόδοξος στόχος, η κυβέρνηση ξεκαθαρίζει πως οφείλουν να εξαντληθούν όλες οι πιθανότητες για σχηματισμό κυβέρνησης από την πρώτη Κυριακή, έστω και αν το ΠΑΣΟΚ έχει αποκλείσει την οποιαδήποτε πιθανότητα συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία.
Τσίπρας και Καρυστιανού στο μικροσκόπιο του Μαξίμου
Η ταυτόχρονη εμφάνιση νέων πολιτικών φορέων αντιμετωπίζεται από το Μαξίμου όχι ως απειλή, αλλά ως ευκαιρία για την ανάδειξη της δικής του θεσμικής σοβαρότητας. Η κριτική προς το νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα είναι ισοπεδωτική, καθώς η κυβέρνηση το περιγράφει ως «τον ΣΥΡΙΖΑ με άλλο ΑΦΜ», τονίζοντας ότι τα πρόσωπα και οι πολιτικές που οδήγησαν την αξιωματική αντιπολίτευση στην εκλογική κατάρρευση παραμένουν ίδια. Ο κ. Τσίπρας χαρακτηρίζεται ως ο γνήσιος εκφραστής του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού και των εύκολων υποσχέσεων, στερούμενος οποιουδήποτε στοιχείου πολιτικής ανανέωσης.
Από την άλλη πλευρά, η αντιμετώπιση της πρωτοβουλίας της κ. Καρυστιανού κινείται σε δύο επίπεδα. Ενώ εκφράζεται ο απόλυτος σεβασμός στην ιδιότητά της ως μητέρας των Τεμπών, ως εν δυνάμει πολιτικός αρχηγός υφίσταται σκληρή πολιτική κριτική. Το Μαξίμου υπενθυμίζει την «πρωτοφανή προσπάθεια παραπλάνησης και εκμετάλλευσης του θυμού» γύρω από την τραγωδία, ενώ αφήνει σαφείς αιχμές για τα πρόσωπα που την πλαισιώνουν, κάνοντας λόγο για δεδομένες «προνομιακές σχέσεις με τη Ρωσία».
Η κυβέρνηση επιλέγει να σηκώσει το γάντι άμεσα. Μετατρέποντας την πρώτη κάλπη σε μοναδική και καθοριστική, επιδιώκει να συμπιέσει τα νέα και τα υφιστάμενα κόμματα της αντιπολίτευσης, παρουσιάζοντάς τα ως αδύναμα να εγγυηθούν το μέλλον της χώρας. Η στρατηγική αυτή βασίζεται στην πεποίθηση ότι, μπροστά στο φάσμα της ακυβερνησίας και των αδύναμων εναλλακτικών διακυβέρνησης, οι πολίτες θα επιλέξουν τελικά τη σταθερότητα της Νέας Δημοκρατίας.