Όταν ο Αλέξης Τσίπρας επιλέγει το «ΕΛ.Α.Σ.», δεν δανείζεται απλώς γράμματα· αγγίζει ένα βαρύ ιστορικό φορτίο που συνδέεται με το ΕΑΜ, την Εθνική Αντίσταση και ανθρώπους που πλήρωσαν με αγώνες και θυσίες τις ιδέες τους.
Και εδώ γεννάται το πολιτικό ερώτημα: πρόκειται για ιστορική αναφορά ή για πολιτικό branding; Γιατί οι αγώνες δεν είναι λογότυπα και η ιστορική μνήμη δεν προσφέρεται για επικοινωνιακή κατανάλωση.
Εδώ βρίσκεται και το πολιτικό ατόπημα του Αλέξη Τσίπρα. Όχι απλώς στην επιλογή μιας συντομογραφίας, αλλά στην εντύπωση ότι ένα τόσο φορτισμένο ιστορικό σύμβολο μπορεί να επιστρατευθεί ως εργαλείο πολιτικής επανεκκίνησης ή επικοινωνιακής ταυτότητας. Η Ιστορία δεν είναι σκηνικό καμπάνιας ούτε αποθήκη συμβόλων προς πολιτική αξιοποίηση.
Θα τρίζουν ίσως τα κόκκαλα πολλών αγωνιστών του ΕΑΜ και της Αντίστασης – ανθρώπων που έζησαν την ιστορία και δεν τη χρησιμοποίησαν ως πολιτικό σλόγκαν. Ανάμεσά τους και ο Νικόλαος Ανδρουλάκης, παππούς του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη, που τιμήθηκε για τη συμμετοχή του στους αγώνες του ΕΑΜ. Η Ιστορία ζητά σεβασμό. Όχι οικειοποίηση ούτε πολιτική χρήση κατά το δοκούν.
