Η δικαστική μάχη γύρω από την υπόθεση Qatargate περνά σε μια νέα, καθοριστική φάση επί ελληνικού εδάφους. Ο πρώην ευρωπαίος επίτροπος, Δημήτρης Αβραμόπουλος, επέλεξε τον δρόμο της πλήρους νομικής αντεπίθεσης, καταθέτοντας επίσημη προσφυγή στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου.
Με την κίνηση αυτή, ο Έλληνας πολιτικός ζητά την άμεση και οριστική ακύρωση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης που εξέδωσαν σε βάρος του οι βελγικές δικαστικές αρχές, επιδιώκοντας να μπλοκάρει τις σε βάρος του διαδικασίες σε ανώτατο θεσμικό επίπεδο.
Στο πολυσέλιδο κείμενο της προσφυγής του, ο κ. Αβραμόπουλος επαναλαμβάνει με κατηγορηματικό τρόπο την πάγια θέση του ότι δεν έχει τελέσει καμία απολύτως αξιόποινη πράξη. Παράλληλα, στρέφεται ευθέως κατά της ίδιας της εγκυρότητας του βελγικού εγγράφου, αμφισβητώντας ανοιχτά τη νομιμότητά του.
Το βασικό του επιχείρημα εστιάζεται στο γεγονός ότι το ένταλμα πάσχει από σοβαρή αοριστία.
Συγκεκριμένα: Σημειώνει ότι στο κείμενο των Βέλγων ανακριτών δεν αποτυπώνονται με την απαιτούμενη νομική σαφήνεια ο ακριβής χρόνος, ο τόπος αλλά και οι ειδικότερες συνθήκες κάτω από τις οποίες φέρονται να τελέστηκαν οι πράξεις που του αποδίδονται.
Η έλλειψη αυτή, σύμφωνα με τη θέση της υπεράσπισής του, παραβιάζει θεμελιώδεις δικονομικούς κανόνες, καθώς τα στοιχεία αυτά είναι υποχρεωτικά τόσο από το ελληνικό όσο και από το ευρωπαϊκό δίκαιο για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου.
Τα δικονομικά κενά και το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο
Η νομική επιχειρηματολογία του πρώην επιτρόπου δεν περιορίζεται μόνο στην περιγραφή των υποτιθέμενων αδικημάτων, αλλά επεκτείνεται και σε σοβαρές τυπικές παραλείψεις των αρχών των Βρυξελλών.
Ο κ. Αβραμόπουλος υποστηρίζει στην προσφυγή του ότι το ευρωπαϊκό ένταλμα στερείται της απαραίτητης νομικής θεμελίωσης, καθώς δεν προσδιορίζεται επαρκώς η αντίστοιχη εθνική δικαστική απόφαση ή το εθνικό ένταλμα σύλληψης του Βελγίου πάνω στο οποίο έπρεπε υποχρεωτικά να στηριχθεί η έκδοσή του.
Αυτή η παράλειψη θεωρείται κομβική για την εξέλιξη της υπόθεσης, καθώς το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο που διέπει τη δικαστική συνεργασία μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης θέτει πολύ αυστηρές προϋποθέσεις για την εκτέλεση τέτοιων αιτημάτων.
Η πλευρά του πρώην επιτρόπου θεωρεί ότι οι Βέλγοι δικαστές λειτούργησαν με βιασύνη, στηριζόμενοι σε ενδείξεις και τηλεφωνικές υποκλοπές χωρίς να έχουν δέσει νομικά το κατηγορητήριο.
Η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου καλείται πλέον να εξετάσει ανώτατα τη βασιμότητα αυτών των ισχυρισμών, την ώρα που η πολιτική και δικαστική πίεση γύρω από το πρόσωπό του παραμένει στο επίκεντρο της επικαιρότητας.