Δεν είναι η πρώτη φορά που μια υπόθεση «βιογραφικού» γίνεται πολιτική βόμβα. Είναι όμως από τις λίγες που εξελίσσονται σε… τηλεοπτικό αυτογκόλ σε ζωντανή μετάδοση.
Ο Μακάριος Λαζαρίδης, αντί να ρίξει τους τόνους, εμφανίστηκε στο Open και έριξε λάδι στη φωτιά. Αντί για απολογισμό, είχαμε «πνεύμα». Αντί για εξηγήσεις, είχαμε υπεκφυγές. Και κάπου ανάμεσα, μια φράση που θα τον ακολουθεί: «με πήραν γιατί ήμουν ωραίος». Στην πολιτική, τέτοιες ατάκες δεν είναι απλώς άστοχες – είναι καταστροφικές.
Στο παρασκήνιο, η εικόνα είναι πιο σύνθετη. Στη ΝΔ υπάρχουν δύο γραμμές: εκείνοι που θεωρούν ότι η υπόθεση «δεν τραβάει» και εκείνοι που βλέπουν μια επικοινωνιακή πληγή που ανοίγει επικίνδυνα, ειδικά σε μια περίοδο που ΟΠΕΚΕΠΕ και υποκλοπές ήδη πιέζουν το αφήγημα της «αριστείας».
Η αντιπολίτευση, από την άλλη, δεν σκοπεύει να αφήσει το θέμα να ξεφουσκώσει. ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ ανεβάζουν καθημερινά τον πήχη, μετατρέποντας το ζήτημα από προσωπική υπόθεση σε θεσμικό: «αξιοκρατία ή κομματικό κράτος;». Το ΚΚΕ, με τη δική του γλώσσα, βάζει στο κάδρο συνολικά την κυβερνητική πολιτική.
Το πραγματικό ερώτημα, όμως, δεν είναι τι λέει η αντιπολίτευση. Είναι τι αντέχει ο Πρωθυπουργός. Γιατί όσο ο Λαζαρίδης παραμένει, η συζήτηση δεν αφορά πια τον ίδιο – αφορά την επιλογή του Μαξίμου να τον καλύψει.
Και στην πολιτική, η κάλυψη κοστίζει περισσότερο από το λάθος.
Πάσχα τέλος, αλλά η κυβέρνησης συνεχίζει να… περπατά στα κάρβουνα
Η πασχαλινή ανάπαυλα λειτούργησε σαν ένα σύντομο «mute» σε μια πολιτική σκηνή που ήδη έβραζε. Από τη Δευτέρα, όμως, το κουμπί γύρισε ξανά στο… maximum. Και το πρόβλημα για το Μαξίμου δεν είναι ένα. Είναι όλα μαζί.
Στο εσωτερικό, οι φάκελοι δεν κλείνουν – ανοίγουν. Υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, Λαζαρίδης. Κάθε υπόθεση έχει τη δική της δυναμική, αλλά μαζί συγκροτούν κάτι πιο επικίνδυνο: μια αίσθηση «συσσωρευμένης φθοράς». Και αυτό είναι που αρχίζει να ανησυχεί περισσότερο από τις ίδιες τις αποκαλύψεις.
Στη γαλάζια Κοινοβουλευτική Ομάδα, οι τόνοι ανεβαίνουν. Η γραμμή για άρση ασυλίας μπορεί να ήταν θεσμικά «καθαρή», αλλά πολιτικά άφησε πίσω της δυσαρέσκεια. Βουλευτές αισθάνονται εκτεθειμένοι, κάποιοι μιλούν για άνιση μεταχείριση, άλλοι βλέπουν να πληρώνουν πολιτικά κόστος χωρίς «ομπρέλα». Και όλα αυτά, με το άτυπο προεκλογικό κλίμα ήδη να σιγοβράζει.
Την ίδια ώρα, το εξωτερικό περιβάλλον δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού. Η ενεργειακή κρίση επιστρέφει με όρους που θυμίζουν… déjà vu, αλλά με χειρότερες προοπτικές. Οι τιμές πιέζουν, τα νοικοκυριά ασφυκτιούν και τα κυβερνητικά «αντίμετρα» δείχνουν – τουλάχιστον επικοινωνιακά – ανεπαρκή. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό: η κοινωνία αρχίζει να μην πιστεύει.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το κρίσιμο σημείο. Όχι στο αν η κυβέρνηση θα αντέξει μια ακόμα κρίση, αλλά στο αν μπορεί να διαχειριστεί πολλές ταυτόχρονα. Γιατί όταν τα μέτωπα ανοίγουν παράλληλα, η φθορά δεν προστίθεται – πολλαπλασιάζεται.
Στο παρασκήνιο, η εκλογολογία επιστρέφει δειλά αλλά επίμονα. Κανείς δεν μιλά ανοιχτά, αλλά αρκετοί σκέφτονται το «παράθυρο διαφυγής» πριν το κλίμα γίνει μη αναστρέψιμο. Το συνέδριο της ΝΔ τον Μάιο αποκτά έτσι χαρακτήρα όχι απλώς κομματικής διαδικασίας, αλλά εσωτερικού crash test.
Με απλά λόγια: το πρόβλημα για την κυβέρνηση δεν είναι ότι βρίσκεται στα κάρβουνα. Είναι ότι δεν υπάρχει πια εύκολη έξοδος από τη φωτιά.
Δούκας για Ουγγαρία: Τιτίβισε σαν… ηγέτης Ευρώπης για τη νίκη του δεξιού Μαγιάρ
Υπάρχουν πολιτικοί που μετράνε λέξεις. Και υπάρχουν κι εκείνοι που… τιτιβίζουν χωρίς φίλτρο. Θα ζήλεψε τον Τράμπ, άλλωστε στις ΗΠΑ βρίσκεται… Ο Χάρης Δούκας δείχνει να ανήκει σταθερά στη δεύτερη κατηγορία.
Διότι, για να το πούμε απλά: θέλει μια κάποια πολιτική επιδεξιότητα για να εμφανίζεσαι ως εκφραστής της «προοδευτικής Ευρώπης» και την ίδια στιγμή να μοιράζεις συγχαρητήρια σε έναν πολιτικό που κάθε άλλο παρά καθαρό ιδεολογικό πρόσημο έχει. Εκεί κάπου, η πυξίδα χάνεται. Και όταν χάνεται η πυξίδα, ξεκινά το πολιτικό… drift.
Στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, μάλιστα, το βλέπουν με μισό μάτι. Γιατί άλλο να διεκδικείς ρόλο και άλλο να συμπεριφέρεσαι σαν να τον έχεις ήδη κατακτήσει. Ο Δούκας δείχνει να έχει «φορέσει το κοστούμι» αρχηγού πριν καν περάσει από τα δοκιμαστικά. Και το πρόβλημα είναι ότι το κοστούμι… του πέφτει μεγάλο.
Οι πιο κακεντρεχείς θυμίζουν ότι στην τελευταία εσωκομματική δοκιμασία δεν κατάφερε να κάνει ούτε τα απολύτως βασικά σε επίπεδο επιρροής. Και τώρα, με ένα tweet, επιχειρεί να τοποθετηθεί σαν να χαράσσει γραμμή για την Ευρώπη.
Το θέμα δεν είναι αν έχει άποψη για τον Όρμπαν ή τον Μαγιάρ. Το θέμα είναι η αίσθηση μέτρου. Γιατί όταν ένας δήμαρχος συμπεριφέρεται επικοινωνιακά σαν παίκτης διεθνούς σκηνής, χωρίς να έχει «κλειδώσει» ούτε το εσωκομματικό του ακροατήριο, τότε το αποτέλεσμα δεν είναι πολιτική παρέμβαση.