Ο Στέλιος Φενέκος είναι ένας σοβαρός άνθρωπος. Υποναύαρχος εν αποστρατεία, με γνώσεις, εμπειρία, συγκροτημένη σκέψη και αξιοπρεπή δημόσια παρουσία. Ένας άνθρωπος που, ανεξάρτητα από το αν συμφωνούσε κανείς μαζί του, μπορούσε να τον ακούσει με προσοχή και σεβασμό.
Μόνο που από εδώ και πέρα τα πράγματα αλλάζουν.
Η προσχώρησή του στο ΠΑΣΟΚ και η πιθανότητα να είναι υποψήφιος με το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη δημιουργούν μια νέα πραγματικότητα. Απολύτως θεμιτή, βεβαίως. Κάθε πολίτης, ακόμη περισσότερο ένας άνθρωπος με τη διαδρομή του Φενέκου, έχει το δικαίωμα να πολιτεύεται και να επιλέγει τον κομματικό χώρο που τον εκφράζει.
Αλλά δεν μπορεί να τα έχει όλα.
Δεν μπορεί να εμφανίζεται στα τηλεοπτικά παράθυρα με τον μανδύα του ανεξάρτητου στρατιωτικού αναλυτή και ταυτόχρονα να αποτελεί μέρος ενός κομματικού μηχανισμού. Δεν μπορεί να διεκδικεί το κύρος της ουδέτερης επιστημονικής προσέγγισης και συγχρόνως να υπηρετεί μια συγκεκριμένη πολιτική παράταξη.
Και, για να μην ξεχνιόμαστε, δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Φενέκος συναντά την κομματική πολιτική. Στο παρελθόν είχε συνδεθεί με το Ποτάμι. Επομένως, η πολιτική δεν αποτελεί γι’ αυτόν μια ξαφνική ανακάλυψη.
Το πρόβλημα δεν είναι η κομματική του επιλογή. Το πρόβλημα θα προκύψει εάν επιχειρήσει να διατηρήσει την εικόνα του ανεξάρτητου παρατηρητή, ενώ θα έχει πλέον αναλάβει συγκεκριμένη πολιτική δέσμευση.
Ασφαλώς και μπορεί να συνεχίσει να αναλύει τα εθνικά θέματα, την εξωτερική πολιτική και τις εξελίξεις στην άμυνα. Οι γνώσεις του δεν εξαφανίζονται επειδή απέκτησε κομματική ταυτότητα. Αλλά οι τηλεθεατές δικαιούνται να γνωρίζουν από ποια πολιτική αφετηρία εκφράζεται.
Διότι άλλο πράγμα είναι ο απόστρατος ναύαρχος που αναλύει και άλλο ο πολιτευόμενος ναύαρχος που αναλύει.
Ο Στέλιος Φενέκος επέλεξε να περάσει από την πλευρά του σχολιαστή στην πλευρά του πολιτικού παίκτη.
Σεβαστή η επιλογή του.
Αρκεί να μην επιμένει να φορά δύο καπέλα. Γιατί στην πολιτική, όπως και στη θάλασσα, καλό είναι να γνωρίζουμε όλοι με ποια σημαία ταξιδεύει το κάθε πλοίο.
