Για μέρες ολόκληρες η εικόνα που προέκυπτε από τα περισσότερα ρεπορτάζ ήταν μία. Η Νέα Δημοκρατία όδευε προς ένα μεγάλο κοινοβουλευτικό αντάρτικο. Τριάντα με σαράντα βουλευτές εμφανίζονταν έτοιμοι να απουσιάσουν ή να καταψηφίσουν την άρση ασυλίας των δεκατριών συναδέλφων τους. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα ήταν σε αναβρασμό, και Μέγαρο Μαξίμου σε συναγερμό. Η εικόνα όμως που τελικά βγήκε από την αίθουσα της Ολομέλειας τη χθεσινή ψηφοφορία ήταν τελείως διαφορετική. Μόνο η Κατερίνα Παπακώστα ψήφισε τελικά «όχι» από τη γαλάζια πτέρυγα, μαζί με τον ανεξάρτητο βουλευτή Φλώρο, ενώ οι απουσίες από τη Νέα Δημοκρατία περιορίστηκαν σε δύο. Ένα αντάρτικο που φαινόταν αναπόφευκτο έσβησε πριν καν εκδηλωθεί.
Πώς έγινε αυτό; Τις τελευταίες ημέρες τα τηλέφωνα στο Μέγαρο Μαξίμου πήραν φωτιά. Τη διαχείριση των βουλευτών ανέλαβαν οι στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού, οι κ.Νέζης και Μπεκίρης, που μίλησαν με πάρα πολλούς βουλευτές. Το μήνυμα που μετέφεραν ήταν διπλό. Το κόμμα χρειάζεται να παρουσιάσει θεσμική και σοβαρή εικόνα μέσα στη Βουλή και ταυτόχρονα να σταλεί ξεκάθαρο μήνυμα προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ότι η Νέα Δημοκρατία και οι βουλευτές της δεν φοβούνται τον έλεγχο.
Παράλληλα, καθοριστικό ρόλο έπαιξε ο πρόεδρος της Βουλής. Από το γραφείο του Νικήτα Κακλαμάνη πέρασαν πάνω από εξήντα βουλευτές που ζήτησαν τη γνώμη του και ο κ. Κακλαμάνης επέλεξε να μιλήσει περισσότερο ως πρόεδρος του Σώματος παρά ως κορυφαίο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας. Τους είπε, με τον τρόπο που ξέρει, ότι πρέπει να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, ότι η Βουλή οφείλει να δείξει πως δεν φοβάται τη δικαιοσύνη και ότι υπάρχει ένα αίσθημα στους πολίτες που ζητούν οι πολιτικοί να ερευνώνται όπως όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες και αυτό το αίσθημα δεν πρέπει να το αγνοήσουν. Η παραίνεση ήταν ρητή: Υπερψηφίστε.
Σημαντική συμβολή είχαν και οι ίδιοι οι δεκατρείς ελεγχόμενοι βουλευτές. Στις τοποθετήσεις τους ζήτησαν οι ίδιοι να αρθεί η ασυλία τους και αυτή η δημόσια δέσμευση λειτούργησε απελευθερωτικά για τους υπόλοιπους. Πολλοί από εκείνους που κρατούσαν αποστάσεις αισθάνθηκαν ότι δεν είχε πλέον νόημα να σταθούν στην άρνηση, τη στιγμή που οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι ζητούσαν το αντίθετο.
Υπήρξε, βεβαίως, και η πολιτική παράμετρος του χρονισμού. Την ώρα που στη Βουλή ξεκινούσε η διαδικασία για τις άρσεις ασυλίας ο πρωθυπουργός ανακοίνωνε εκτεταμένα οικονομικά μέτρα. Ένα πλατύ αντάρτικο με διαφοροποιήσεις θα γκρίζαρε την εικόνα, θα έστρεφε όλα τα φλας στις εσωτερικές εντάσεις και θα περνούσε τα μέτρα σε δεύτερο πλάνο συζήτησης. Κανείς στη γαλάζια κοινοβουλευτική ομάδα δεν ήθελε τελικά να αναλάβει αυτό το πολιτικό κόστος.
Το αποτέλεσμα ήταν μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που λειτούργησε συντεταγμένα, ένας πρωθυπουργός που αποχώρησε από την αίθουσα απολύτως ικανοποιημένος και ένα κόμμα που απέφυγε ένα μεγάλο εσωκομματικό κρασάρισμα. Τα δύσκολα όμως δεν έχουν τελειώσει ακόμα καθώς το επόμενο κρέας τεστ συνοχής και ομοψυχίας δίνεται άμεσα. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα θα συνεδριάσει είτε στα τέλη Απριλίου είτε στις αρχές Μαΐου και εκεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης σχεδιάζει να εκτονώσει, με τις δικές του τοποθετήσεις, τη φόρτιση που παραμένει σε ένα μεγάλο κομμάτι της γαλάζιας πτέρυγας. Η σημερινή ψηφοφορία έδωσε χρόνο. Αλλά δεν έκλεισε όλα τα ζητήματα.