Πολύς θόρυβος, λίγη ουσία και ακόμη λιγότερο πολιτικό θάρρος. Όσοι «γαλάζιοι» βουλευτές και υπουργοί έβγαιναν τα προηγούμενα 24ωρα στα κανάλια, δείχνοντας ότι τάχα διαφωνούν με τη γραμμή Γεωργιάδη και Βορίδη, τελικά δεν κατάφεραν να στήσουν ούτε καν σκηνικό εσωτερικής ανταρσίας. Για την ακρίβεια, δεν κατάφεραν ούτε να θολώσουν την εικόνα της κομματικής πειθαρχίας.
Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας για τις άρσεις ασυλίας των 13 βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας έδειξε ότι η περιβόητη «αναταραχή» ήταν περισσότερο τηλεοπτική παρά κοινοβουλευτική. Οι τρεις απουσίες από τη Νέα Δημοκρατία, όσο κι αν δίνουν υλικό για ψιθύρους, δεν συνιστούν πολιτικό μέτωπο. Περισσότερο μοιάζουν με προσεκτικές προσωπικές αποστάσεις, παρά με οργανωμένη εσωκομματική αμφισβήτηση.
Κι αυτό ακριβώς είναι το ζουμί: άλλοι ήθελαν να φανούν δυσαρεστημένοι χωρίς να συγκρουστούν και άλλοι να στείλουν μήνυμα χωρίς να χρεωθούν ρήξη. Αντάρτικο με μισόλογα, υπαινιγμούς και ασφαλείς αποστάσεις. Δηλαδή, αντάρτες του γλυκού νερού.
Το Newpost, άλλωστε, είχε έγκαιρα καταγράψει ότι δεν διαμορφώνεται πραγματικό κλίμα εξέγερσης στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Και η εικόνα το επιβεβαίωσε απολύτως. Γιατί στην πολιτική, η πραγματική ανταρσία δεν μετριέται από τα τηλεοπτικά παράθυρα, αλλά από το τι κάνεις όταν ανοίγει η κάλπη. Και εκεί, οι περισσότεροι προτίμησαν τη σιωπή, την απουσία ή την ασφαλή πειθαρχία.
Βέρτιγκο στον ΣΥΡΙΖΑ – Σε τεντωμένο σχοινί με φόντο τον Τσίπρα
Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να κινείται εδώ και εβδομάδες σε μια ιδιότυπη πολιτική αιώρηση. Όχι γιατί δεν υπάρχουν στελέχη ή γραμμή, αλλά γιατί η στρατηγική… αναμονής του Αλέξη Τσίπρα λειτουργεί αποσταθεροποιητικά για το ίδιο το κόμμα που τον ανέδειξε στην εξουσία. Και αυτό αρχίζει να παράγει φαινόμενα πολιτικού βέρτιγκο.
Βουλευτές και στελέχη ισορροπούν σε τεντωμένο σχοινί, ανάμεσα στην κομματική ταυτότητα και στο ενδεχόμενο ενός νέου πολιτικού εγχειρήματος. Άλλοι «κοιτάζουν» προς το μέλλον, άλλοι φοβούνται να αποκοπούν από το παρόν. Το αποτέλεσμα; Μια παρατεταμένη εσωτερική αμηχανία που φλερτάρει με τον αυτοεξευτελισμό.
Σε αυτό το κλίμα ήρθε ο Ανδρέας Παναγιωτόπουλος να βάλει φρένο στα σενάρια αποχώρησης. Με καθαρό μήνυμα –«είμαι ΣΥΡΙΖΑ, είμαι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ»– επιχείρησε να «μαζέψει» τις προηγούμενες αποχρώσεις των δηλώσεών του, που άφηναν ανοιχτά παράθυρα. Ήταν μια δήλωση πίστης, αλλά και ανάγκης: κανείς δεν θέλει να καεί πολιτικά σε μια φάση ρευστότητας.
Την ίδια ώρα, όμως, το ίδιο του το επιχείρημα αποκαλύπτει το πρόβλημα. Όταν χρειάζεται να δηλώσεις ότι «ανήκεις», σημαίνει ότι το έδαφος κάτω από τα πόδια σου δεν είναι σταθερό. Και αυτό δεν αφορά μόνο τον ίδιο, αλλά ένα ευρύτερο κομμάτι της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Η γραμμή περί «ενιαίου προοδευτικού πόλου» με τη συμμετοχή του Τσίπρα ακούγεται θεσμική, αλλά στην πράξη λειτουργεί σαν πολιτική εκκρεμότητα. Γιατί όσο ο πρώην πρωθυπουργός δεν ξεκαθαρίζει τις προθέσεις του, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ θα μοιάζει με κόμμα σε αναμονή… του ίδιου του εαυτού του.
Και στην πολιτική, τα κόμματα που περιμένουν, συνήθως φθείρονται. Όχι από τους αντιπάλους τους, αλλά από την αβεβαιότητα που τα διαβρώνει εκ των έσω.
Γκιλφόιλ: μεγάλα λόγια, κοντή μνήμη και επικίνδυνες αυταπάτες
«Όταν Αμερικανοί και Έλληνες στέκονται μαζί δεν υπάρχει όριο σε αυτά που μπορούμε να πετύχουμε». Βαρύγδουπο, καλοδουλεμένο, σχεδόν κινηματογραφικό. Μόνο που η Ιστορία δεν γράφεται με ατάκες – και σίγουρα δεν ξεχνάει.
Γιατί πριν φτάσουμε στα LNG, στις γεωτρήσεις και στις στρατηγικές συνεργασίες, υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν διαγράφεται με διπλωματική ευγένεια: η χούντα στην Ελλάδα και η τραγωδία της Κύπρου. Δύο κεφάλαια που δεν επιτρέπουν σε κανέναν να μιλά για «απεριόριστες δυνατότητες» χωρίς τουλάχιστον μια υποσημείωση.
Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ έκανε αυτό που επιβάλλει ο ρόλος της: ανέδειξε τη βιτρίνα της σχέσης. Ενέργεια, άμυνα, τεχνολογία, επενδύσεις. Όλα σωστά. Αλλά η πολιτική δεν είναι μόνο βιτρίνα. Είναι και λογαριασμός. Και αυτός ο λογαριασμός έχει ιστορικό.
Δεν αμφισβητείται η ανάγκη της Ελλάδας να βρίσκεται στον πυρήνα των δυτικών συμμαχιών. Αμφισβητείται η αφέλεια με την οποία κάποιοι εδώ σπεύδουν να χειροκροτήσουν κάθε «μεγάλη κουβέντα» χωρίς φίλτρο. Γιατί οι συμμαχίες δεν είναι ρομαντικές σχέσεις. Είναι σκληρές εξισώσεις συμφερόντων.
Σήμερα η Ελλάδα ανεβαίνει ενεργειακά, γίνεται κρίσιμος παίκτης στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι ΗΠΑ επενδύουν γιατί τους συμφέρει. Το ερώτημα είναι αν εμείς θυμόμαστε γιατί πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.
Γιατί όταν ακούς «δεν υπάρχει όριο», καλό είναι να θυμάσαι ότι στην πολιτική τα όρια τα βάζει η Ιστορία. Και όποιος την αγνοεί, συνήθως τα βρίσκει μπροστά του.
Αρβανίτης και «πειραγμένες εκλογές»: όταν η πολιτική γίνεται… τραχανάς
Κάπου εδώ χάνεται το μέτρο και μαζί του χάνεται και η σοβαρότητα. Ο Κώστας Αρβανίτης προσπάθησε να «μαζέψει» τη δήλωση περί «πειραγμένων εκλογών», εξηγώντας ότι δεν μίλησε για νοθεία αλλά για «αλλοίωση συνειδήσεων». Μόνο που όταν χρησιμοποιείς τέτοιες φράσεις, δεν παίζεις με λέξεις – παίζεις με θεσμούς.
Γιατί «πειραγμένες εκλογές» στην ελληνική πολιτική γλώσσα σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: αμφισβήτηση της εκλογικής διαδικασίας. Δεν είναι φιλοσοφική έννοια, ούτε επικοινωνιακό σχήμα. Αν θέλεις να μιλήσεις για προπαγάνδα, πες προπαγάνδα. Αν θέλεις να καταγγείλεις πολιτικές πρακτικές, κάν’ το ευθέως. Όχι με όρους που θολώνουν τα νερά και δυναμιτίζουν την εμπιστοσύνη.
Το επιχείρημα περί «μηχανισμού αλλοίωσης συνειδήσεων» με αναφορές σε υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ και κρατικό χρήμα είναι πολιτική κριτική – θεμιτή ή αμφισβητήσιμη, αλλά κριτική. Δεν είναι απόδειξη «πειραγμένων εκλογών». Η διαφορά δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι θεσμική γραμμή.
Και εδώ είναι το πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ: αντί να εμφανίζεται ως αξιόπιστη αντιπολίτευση, εγκλωβίζεται σε υπερβολές που γυρίζουν μπούμερανγκ. Γιατί ο πολίτης δεν ακούει διευκρινίσεις. Ακούει την πρώτη φράση. Και η πρώτη φράση ήταν «πειραγμένες εκλογές».
Κάπως έτσι χτίζεται η εικόνα ενός κόμματος που δεν πείθει. Όχι επειδή δεν έχει επιχειρήματα, αλλά επειδή τα «ντύνει» με τρόπο που τα ακυρώνει. Και όταν η πολιτική μετατρέπεται σε… τραχανά, το αποτέλεσμα είναι γνωστό: σύγχυση, δυσπιστία και τελικά εκλογική συρρίκνωση.