Υπάρχει μια παλιά παρεξήγηση στην ελληνική πολιτική ζωή. Ότι η εκλογή στο Κοινοβούλιο συνοδεύεται αυτομάτως από πιστοποιητικό σοφίας, αλάθητου και γενικής υπεροχής έναντι των υπολοίπων πολιτών. Και ότι όποιος διαθέτει επιπλέον ένα διδακτορικό μπορεί να αποφαίνεται επί παντός επιστητού, από την ιατρική μέχρι τη δημοσιογραφία και από την πολιτική μέχρι τους κανόνες καλής συμπεριφοράς.
Αφορμή για αυτές τις σκέψεις έδωσε η συμπεριφορά του κ. Παππά σε τηλεοπτική συζήτηση του Action.
Ο κ. Παππάς εξελέγη βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, αποχώρησε από το κόμμα με το οποίο τον εξέλεξαν οι πολίτες και κράτησε τη βουλευτική του έδρα. Νομικά, ασφαλώς, έχει αυτό το δικαίωμα. Πολιτικά, όμως, το ζήτημα είναι πολύ πιο σύνθετο. Οι πολίτες δεν ψηφίζουν σε πολιτικό κενό. Ψηφίζουν πρόσωπα, κόμματα, προγράμματα και συγκεκριμένες πολιτικές δεσμεύσεις.
Η έδρα μπορεί να ανήκει συνταγματικά στον βουλευτή. Η πολιτική εμπιστοσύνη, όμως, δεν μεταφέρεται αυτομάτως μαζί του από κόμμα σε κόμμα.
Στη γλώσσα του αθλητισμού, αυτή η επιλογή εγείρει ερωτήματα για αντιαθλητικό φάουλ. Και, για όσους αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία στην πολιτική συνέπεια, ακόμη και για κόκκινη κάρτα. Όχι με κοινοβουλευτική αποβολή, αλλά με την πολιτική κρίση των πολιτών.
Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί, σύμφωνα με την περιγραφή της τηλεοπτικής συζήτησης, η στάση του απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα. Ο κ. Παππάς φέρεται να καταφέρθηκε εναντίον του ανθρώπου υπό την ηγεσία του οποίου εξελέγη βουλευτής και ο οποίος συνέβαλε στην πολιτική του ανάδειξη.
Ασφαλώς, κανείς δεν οφείλει ισόβια πολιτική πίστη σε κανέναν. Η κριτική είναι δικαίωμα, ακόμη και απέναντι σε πρώην πολιτικούς συμμάχους. Όταν, όμως, κάποιος απαιτεί διαρκώς σεβασμό για τον εαυτό του, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τους ανθρώπους της προηγούμενης πολιτικής του διαδρομής αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Δεν μπορεί ο σεβασμός να είναι μονόδρομος: υποχρεωτικός για τους άλλους και προαιρετικός για εκείνον που τον απαιτεί.
Ας επιστρέψουμε, όμως, στην τηλεοπτική εμφάνιση.
Ο κ. Παππάς, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν για τη συζήτηση, επικαλέστηκε το διδακτορικό του στην Ιατρική. Πρόκειται για επιστημονικό τίτλο που αξίζει αναγνώριση, εφόσον επιβεβαιώνεται. Δεν αποτελεί, ωστόσο, επιχείρημα που απαντά αυτομάτως σε κάθε πολιτική διαφωνία.
Το διδακτορικό στην Ιατρική δεν είναι διδακτορικό στην πολιτική ευπρέπεια. Ούτε παρέχει άδεια να αντιμετωπίζεις τους συνομιλητές σου σαν πρωτοετείς φοιτητές που περιμένουν να βαθμολογηθούν.
*Στον δημόσιο διάλογο δεν αρκεί να επιδεικνύεις τα πτυχία σου. Χρειάζεται να παρουσιάζεις επιχειρήματα. Αλλά κυρίως να παρουσιάζεις έργο. *
Στη διάρκεια της εκπομπής, σύμφωνα με όσα βλέπουμε στο βίντεο που κυκλοφορεί, στράφηκε εναντίον της δημοσιογράφου Ελένης Καλογεροπούλου, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια εμφανής πρόκληση από την πλευρά της. Στη συνέχεια ήρθε η σειρά του κ. Ιωακειμίδη, ενός ανθρώπου που διακρίνεται για τους χαμηλούς τόνους με τους οποίους συμμετέχει στις δημοσιογραφικές συζητήσεις. Εναντίον ενός πολιτικού ο οποίος έχει να επιδείξει μεγάλο έργο στη Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Αν η διαφωνία εκφράζεται με ένταση αντί για επιχειρήματα, το αποτέλεσμα δεν είναι ισχυρότερη πολιτική τοποθέτηση. Είναι μια συζήτηση στην οποία ο τόνος κινδυνεύει να υποκαταστήσει την ουσία.
Το πιο ενδιαφέρον, πάντως, ήταν η αξίωση του κ. Παππά να επιδεικνύεται σεβασμός στους αιρετούς.
Ασφαλώς και πρέπει να υπάρχει σεβασμός στους αιρετούς και στους θεσμούς. Αλλά ο σεβασμός δεν σημαίνει ασυλία του προσώπου από την κριτική. Ούτε ο βουλευτής αποκτά, μαζί με την κοινοβουλευτική ταυτότητα, και δικαίωμα να απαιτεί χειροκροτήματα.
Ο σεβασμός δεν είναι βουλευτική αποζημίωση για να καταβάλλεται υποχρεωτικά κάθε μήνα. Κερδίζεται καθημερινά.
Και κερδίζεται πρωτίστως με τη συνέπεια απέναντι στους πολίτες, με την ευγένεια απέναντι στους συνομιλητές και με την ικανότητα να ακούς ακόμη και εκείνον που διαφωνεί μαζί σου.
Στην πολιτική, άλλωστε, δεν αρκεί να γνωρίζεις πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος οργανισμός. Χρειάζεται να καταλαβαίνεις και πώς λειτουργεί η δημοκρατία.
Και μια τελευταία παρατήρηση.
Οι επιστημονικοί τίτλοι αποτελούν προσωπικό επίτευγμα. Δεν προσφέρουν, όμως, πολιτική ασυλία. Ούτε μπορούν να υποκαταστήσουν την επιχειρηματολογία, την ευγένεια και τη συνέπεια.
Στην πολιτική ο τελικός κριτής είναι ο πολίτης.
Και αυτός δεν εντυπωσιάζεται υποχρεωτικά από τα διδακτορικά, τις φωνές ή τις απαιτήσεις για σεβασμό.
Κρίνει τη συνέπεια, τη συμπεριφορά και την πολιτική διαδρομή.
Γιατί μπορεί κάποιος να έχει διδακτορικό στην Ιατρική. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι έχει αποκτήσει και ειδικότητα στη Δημοκρατία.
Και, κυρίως, το διδακτορικό δεν είναι αντισηπτικό που εξαφανίζει τα πολιτικά φάουλ.
