Το ξανάγραψα πριν από καιρό αλλά γουάτ δε φακ, ας το πάμε άλλη μια φορά:
Πριν ενσκήψουν τα πατίνια στους ανά την Ελλάδα αστικούς ιστούς, η μεγάλη κατάρα ήταν τα ποδήλατα.
Ξαφνικά είχαν γίνει μόδα λόγω επικείμενης οικολογικής καταστροφής, οπότε για να σωθεί ο πλανήτης έπρεπε όλοι και όλες να καβαλήσουμε από ένα, εγκαταλείποντας τα τετράτροχα και τις μοτόρες.
Το γεγονός, βέβαια, ότι οι λεωφόροι, οι δρόμοι και τα σοκάκια όπου θα κυκλοφορούσαν τα ποδήλατα είχαν ανοιχτεί, είχαν στρωθεί και συντηρούνταν από τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων και των μοτοσυκλετών, ενέπιπτε απλώς στην κατηγορία “νταξ, μωρέ τώρα, τι ψάχνεις να βρεις”.
Τέλος πάντων, λόγω συρμού της εποχής πολλαπλασιάστηκαν τα ποδήλατα και μαζί τους αυξήθηκαν κατακόρυφα τα παράλογα και αιματηρά τροχαία.
Γιατί;
Διότι “οικολογική συνείδηση” στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα σήμαινε πλήρη περιφρόνηση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας, με αποτέλεσμα ακόμη να θρηνούν ένα σωρό οικογένειες τα θύματα της ασφάλτου.
Πέρασε, ωστόσο, ο καιρός, αλλάξανε οι εποχές και πλέον οι ποδηλάτες είναι οι πιο προσεκτικοί, οι πιο τακτοποιημένοι και οι πιο νομοταγείς εποχούμενοι.
Ξανά γιατί;
Διότι εξετέλεψε η μόδα η συγκεκριμένη, οπότε το ποδηλατάκι το τσουλάνε μόνο όσοι και όσες το γουστάρουνε και όχι ο κάθε τυχαίος που θέλει να πουλήσει μούρη.
Κι άμα το αγαπάς το ποδηλατάκι, άμα το αγαπάς και το καταλαβαίνεις, τότε ούτε μπλέκεις ούτε σε μπλέκουνε σε κάθε είδους δυσάρεστες καταστάσεις στις ρούγες.
Εκτός κι αν πέσει επάνω σου με χίλια κάνας μαλάκας, αλλά εκεί και Σεβρολέτα να έχεις θα πάθεις ζημιά…
Να πάμε, όμως, και στην καταναλωτική φύση, η οποία και η άλλη, η μητέρα όλων μας, απεχθάνεται τα κενά.
Οπότε φρόντισε να γεμίσει την τρύπα που άφησε το ποδηλατικό ντεμοντέ με τα πατίνια!
Αυτή τη μάστιγα του άστεως, που ξεκίνησε ως χιπστεράδικο ανέκδοτο κι έχει φτάσει να κάνει ένα σωρό μανάδες να κλαίνε με δάκρυ μαύρο.
Τώρα που ψιλόφτιαξε ο καιρός και επιτρέπει τις πατινότσαρκες, φτάσαμε σχεδόν κάθε βδομάδα ν’ ακούμε και να διαβάζουμε στις ειδήσεις για δυστυχήματα και νοσοκομεία και απώλειες.
Δεν θα μπω στη λογική της απαρίθμησης, πραγματικά δεν βλέπω το λόγο να ξύνω πληγές και να παριστάνω ότι εμείς που οδηγάμε αυτοκίνητα είμαστε αναμάρτητοι.
Σόρυ, γίδια και γελάδια είμαστε κι εμείς, όπως και οι μηχανόβιοι, αλλά διαθέτουμε σε αμφότερες των περιπτώσεων μια ελάχιστη παθητική και ενεργητική ασφάλεια.
Και να γκαζώσουμε μπορούμε μπροστά στον κίνδυνο και να φουσκώσει ο αερόσακος πάνω στο τράκο.
Ενώ τα πατίνια, είναι εντελώς φτερό στον άνεμο…
Να μη μιλάω μόνο εγώ, όμως.
Να πάω στα λόγια του Άρη Ζωγράφου, Πρόεδρου του Πανελληνίου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής (ΠΣΕΟ), που είπε τα εξής στην “Καθημερινή” του περασμένου Σαββάτου και στη συνάδελφο Δέσποινα Κόντη:
“Εκπαιδεύω μικρά παιδιά που τα φέρνουν οι γονείς τους. Όταν λοιπόν ρωτάω τους γονείς «Για ποιο λόγο του πήρατε πατίνι; Τι ανάγκες του καλύπτει;», δεν έχουν τι να απαντήσουν. Δεν μπορεί ένα παιδί 13 χρόνων να διαχειριστεί την κυκλοφορία χωρίς να έχει μάθει βασικούς κανόνες λειτουργίας του δρόμου”.
Για να συμπληρώσει ο δρ Παναγιώτης Τζούρας, συγκοινωνιολόγος–μηχανικός:
“Όπως και στο εξωτερικό, τα παιδιά θα μπορούσαν να μαθαίνουν στο σχολείο τον ΚΟΚ και να υπάρχει κάτι σαν δίπλωμα κινητικότητας. Ο χρήστης να μην ξεκλειδώνει το κοινόχρηστο πατίνι αν δεν έχει αυτό το δίπλωμα”.
Τα διαβάζεις τα ανωτέρω, σκαλίζεις λίγο τη μνήμη σου και το αρχείο σου και θυμάσαι εκείνες τις υπέροχες διακηρύξεις για το πως όλα θα τα ρύθμιζε ο νέος ΚΟΚ, για την ακοίμητη και ακαταπόνητη αστυνόμευση, για διαρκείς ελέγχους μέσω GPS, για τα διακριτά σημεία στάθμευσης πατινιών, για τις no ride zones, για την παραχώρηση δεδομένα στόλου και χρήσης, όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος, τζάμπα είναι οι υποσχέσεις, τις μοιράζεις άκοπα και αβασάνιστα.
Και ύστερα ακούγεται από μακριά, η σειρήνα του ασθενοφόρου…
Υ.Γ.: Μετά από όλα τα τραγικά των τελευταίων ημερών εμφανίσθηκε επιτέλους ο υπουργός Χρυσοχοΐδης για να δηλώσει ότι “ θα θεσμοθετηθεί η απαγόρευση κυκλοφορίας ανηλίκων σε δρόμους με πατίνια, ενώ θα επιτρέπεται η χρήση τους σε πεζόδρομους και πλατείες”.
Ευπρόσδεκτη η παρέμβαση, αλλά θα περιμένω να διαβάσω τη νομοθετική ρύθμιση για να πω ΟΚ.
Ως τότε μικρό καλάθι και κάνω ένα σταυρό.