Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ο πρωθυπουργός που όχι μόνο δεν συγκρούστηκε με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, αλλά οικοδόμησε τη στρατηγική συμμαχία Ελλάδας – Ισραήλ, φωτογραφήθηκε μαζί του, αντάλλαξε φιλοφρονήσεις και παρουσίασε τη σχέση αυτή ως εθνική επιτυχία. Σήμερα, μέσω της εκπροσώπου του κόμματός του, εμφανίζεται να δηλώνει ότι αν κυβερνήσει θα εφαρμόσει το ένταλμα σύλληψης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.
Το ερώτημα δεν είναι αν θα τον συλλάβει. Το ερώτημα είναι αν πιστεύει πραγματικά ότι οι πολίτες έχουν τόσο κοντή μνήμη.
Ο ίδιος πολιτικός που από το 2016 έως το 2019 επένδυσε όσο κανείς στη σχέση με το Ισραήλ, σήμερα επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο αυστηρότερος επικριτής του Νετανιάχου. Όχι επειδή άλλαξαν μόνο τα διεθνή δεδομένα, αλλά επειδή άλλαξαν οι δημοσκοπήσεις και το κοινό στο οποίο απευθύνεται.
Η συνταγή είναι γνώριμη. Πρώτα έρχονται τα μεγάλα συνθήματα, μετά οι εύκολες υποσχέσεις και στο τέλος η πραγματικότητα. Την είδαμε με τα μνημόνια που θα σκίζονταν, με τον ΕΝΦΙΑ που θα καταργούνταν, με τους «εκβιαζόμενους Ευρωπαίους» και τις υποσχέσεις που εξαφανίστηκαν μόλις άνοιξαν οι πόρτες του Μεγάρου Μαξίμου.
Σήμερα το έργο ανεβαίνει με νέο σκηνικό αλλά με τον ίδιο πρωταγωνιστή. Η σκηνή δεν είναι η πλατεία Συντάγματος αλλά η Μέση Ανατολή. Το σύνθημα δεν είναι «σκίζουμε τα μνημόνια», αλλά «συλλαμβάνουμε τον Νετανιάχου».
Η πολιτική, όμως, δεν είναι θέατρο εντυπώσεων ούτε διαγωνισμός ακτιβιστικών δηλώσεων. Και η εξωτερική πολιτική δεν αλλάζει κάθε φορά που αλλάζει το ακροατήριο.
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα να αλλάξει θέση. Δεν έχει όμως το προνόμιο να ζητά από τους πολίτες να ξεχάσουν ότι ήταν ο ίδιος που έσφιγγε το χέρι του ανθρώπου που σήμερα παρουσιάζεται περίπου ως ο πρώτος που θα οδηγήσει στη Δικαιοσύνη.
Γιατί τελικά, το πιο δύσκολο δεν είναι να αλλάξεις αφήγημα. Είναι να πείσεις ότι δεν κοροϊδεύεις όσους θυμούνται.