Η φορολόγηση του «μεγάλου πλούτου» επιστρέφει ως κεντρικό σύνθημα του Αλέξη Τσίπρα. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: ο πρώην πρωθυπουργός έχει ήδη κυβερνήσει. Και στην πολιτική η μνήμη είναι συχνά πιο ενοχλητική από τις υποσχέσεις.
Ο Αλέξης Τσίπρας το είπε ξανά: θα φορολογήσει τον μεγάλο πλούτο. Στην πρόσφατη συνέντευξή του μίλησε για φορολόγηση του πλούτου, ελάφρυνση της μεσαίας τάξης και διόρθωση των φορολογικών αδικιών.
Το ακούμε τόσο συχνά πλέον, ώστε έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι όταν μιλά για τον «Πλούτο» δεν αναφέρεται στην οικονομία αλλά στην ομώνυμη κωμωδία του Αριστοφάνη!
Διότι διαφορετικά δύσκολα εξηγείται η αδιάκοπη επανάληψη του ίδιου τροπαρίου.
Ο πλούτος θα πληρώσει. Οι πολύ πλούσιοι θα πληρώσουν. Τα μεγάλα κέρδη θα πληρώσουν. Μάλιστα ο ίδιος έχει διευκρινίσει ότι δεν αναφέρεται σε πισίνες και γρήγορα σκάφη αλλά στους «πάρα πολύ πλούσιους» και στις επιχειρήσεις με πολύ μεγάλα κέρδη.
Ωραία.
Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που δεν μπορεί να εξαφανιστεί από την πολιτική συζήτηση: ο Αλέξης Τσίπρας κυβέρνησε. Και μάλιστα κυβέρνησε περισσότερο από τέσσερα χρόνια.
Επομένως το ερώτημα δεν είναι τι υπόσχεται ότι θα κάνει. Το ενδιαφέρον ερώτημα είναι τι έκανε όταν είχε τη δυνατότητα να το κάνει.
Ποιους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους φορολόγησε με εκείνη την περίφημη ειδική επιβάρυνση του «μεγάλου πλούτου» που σήμερα επαναφέρει ως πολιτική σημαία;
Ποια μεγάλη αναδιανομή πλούτου πραγματοποιήθηκε επί των ημερών του;
Ποια ήταν τα συμφέροντα με τα οποία συγκρούστηκε μέχρι τέλους;
Γιατί στην πολιτική υπάρχει μια βασική διαφορά ανάμεσα στον καταγγελτικό λόγο και στην κυβερνητική πράξη. Από την αντιπολίτευση μπορείς να υποσχεθείς σχεδόν τα πάντα. Από το Μέγαρο Μαξίμου, όμως, πρέπει να τα κάνεις.
Και υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα.
Ποια κυβέρνηση προχώρησε κρίσιμα βήματα για την επένδυση στο Ελληνικό;
Ήταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που διαχειρίστηκε επί χρόνια το συγκεκριμένο επενδυτικό σχέδιο. Συνεπώς, καλό είναι όταν ξαναστήνεται το παλιό σκηνικό «λαός εναντίον πλουτοκρατίας» να θυμόμαστε ότι η πραγματική άσκηση εξουσίας είναι πάντοτε λίγο πιο σύνθετη από τα συνθήματα.
Και, για να μην παριστάνουμε όλοι τους αθώους, ούτε εγώ βεβαίως θυμάμαι να απολαμβάνω τις διακοπές μου σε κότερο της… πλουτοκρατίας.
Γιατί εδώ αρχίζει η πολιτική υποκρισία.
Δεν γίνεται οι «πλούσιοι» να είναι κοινωνικά αποδεκτοί όταν συναναστρεφόμαστε μαζί τους, όταν επενδύουν, όταν χρηματοδοτούν δραστηριότητες, όταν διαθέτουν τα σκάφη και τις ανέσεις τους — και ξαφνικά να μετατρέπονται σε ταξικό εχθρό όταν πλησιάζουν οι εκλογές και χρειάζεται ένα εύκολο σύνθημα.
Μη κοροϊδευόμαστε, άλλωστε.
Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι ότι δεν έχουμε ακούσει αρκετές φορές τη φράση «θα φορολογήσουμε τον πλούτο». Την έχουμε ακούσει μέχρι εξαντλήσεως.
Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ απλούστερο:
Ποιον πλούτο; Με ποιον φόρο; Με ποιους συντελεστές; Από ποιο ύψος περιουσίας; Με τι αναμενόμενα έσοδα; Και κυρίως, γιατί όλα αυτά δεν έγιναν όταν εκείνος που τα υπόσχεται σήμερα είχε ήδη στα χέρια του την εξουσία;
Μέχρι να υπάρξουν συγκεκριμένες απαντήσεις, φοβάμαι ότι ο μόνος «Πλούτος» που μπορεί να φορολογηθεί με βεβαιότητα είναι εκείνος του Αριστοφάνη.
Και αυτός, δυστυχώς για το Δημόσιο Ταμείο, πέθανε πριν από περίπου 2.400 χρόνια.