Στη χώρα όπου το εθνικό μας σπορ είναι το «είσαι ό,τι δηλώσεις», ο Στέφανος Μάνος αρνήθηκε να παίξει μπάλα με αυτό το φθηνό κλισέ. Υπήρξε ωραίος, αυθεντικός φιλελεύθερος στην πράξη και όχι ένας γραφικός, ακίνδυνος αιρετικός της πολιτικής πιάτσας. Ξηγιέμαι από την αρχή ένα καθαρό disclaimer, για να ξέρουμε ακριβώς πού πατάμε. Είναι που είναι μετρημένοι στα δάχτυλα των δύο χεριών οι φιλελεύθεροι οι παλιοί, οι ορθόδοξοι στην Ελλάδα, έσκασαν μύτη και οι διάφοροι γιαλατζί και μαγάρισαν μία ιδεολογία.
Ο φιλελευθερισμός έχει καταντήσει πλέον η απόλυτη κολυμπήθρα του Σιλωάμ για κάθε… κυριλέ υπερπατριώτη που θεωρεί πως πρωτεύουσα της χώρας μας είναι η Άγκυρα. Φοράνε ένα ακριβό, ραφτό κοστούμι, πετάνε στο τραπέζι την αστεία καραμέλα του «οικονομικού φιλελευθερισμού» και νομίζουν ότι καθάρισαν. Με λίγα λόγια, ζητούν απόλυτη ελευθερία στο ταμείο και στις μπίζνες, αλλά βαράνε παλαμάκια στον αυταρχισμό και τον σκοταδισμό στην κοινωνία. Αυτές οι πολιτικές τερατογενέσεις καπηλεύονται ιδέες που προφανώς δεν κατανοούν και δεν αντέχουν να υπηρετήσουν. Ακούτε εκεί στο ΛΑΟΣ;
Ο Μάνος δεν υπήρξε ποτέ άλλος ένας κλασικός πολιτικάντης του σωρού που ίδρωνε για την επόμενη κάλπη. Ήταν ο άνθρωπος που έβλεπε 20 χρόνια μπροστά, την ίδια ακριβώς ώρα που όλο το υπόλοιπο κατεστημένο δεν μπορούσε καν να δει το πεζοδρόμιο μπροστά του. Δημιούργησε ρηξικέλευθες προτάσεις από το απόλυτο μηδέν. Συγκρούστηκε άγρια με το πελατειακό βαθύ κράτος και πολεμήθηκε λυσσαλέα σχεδόν από όλους.
Είχε τα κοχόνες να βγει μπροστά μόνος του. Φώναζε με όλη του τη δύναμη για τα απολύτως αυτονόητα, μέσα σε μια κοινωνία που βολεύεται παραδοσιακά στο βολικό ψέμα. Ο Έλληνας δεν θέλει να γίνεται δακτυλοδεικτούμενος στις παρέες του. Προτιμά το γλυκό παραμύθι και το βόλεμα από το να κοιτάξει κατάματα τη σκληρή αλήθεια του δρόμου.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι εντελώς βασικό. Ο Στέφανος Μάνος δεν υπήρξε φιλελεύθερος μόνο στα νούμερα και στους λογιστικούς δείκτες. Δεν τον ένοιαζαν μόνο οι φόροι, ξεχνώντας τον άνθρωπο, όπως κάνουν οι σημερινοί ιεροκήρυκες του μικρού κράτους. Υπερασπίστηκε έμπρακτα, μέσα στη φωτιά, τα ατομικά δικαιώματα και τις πραγματικές ελευθερίες.
Τάχθηκε ανοιχτά υπέρ του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών όταν οι υπόλοιποι κρύβονταν στα λαγούμια τους τρέμοντας το πολιτικό κόστος. Στήριξε τον πολιτικό όρκο. Απαίτησε σεβασμό στη θρησκευτική ελευθερία και ίση μεταχείριση για τους μη Ορθόδοξους πολίτες. Προχώρησε στο απόλυτο ταμπού. Ζήτησε τον καθαρό διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας καταθέτοντας πρόταση νόμου. Κανονικό διαχωρισμό: Όχι σαν αυτόν του Αλέξη Τσίπρα.
Κλείνοντας, να τονίσουμε πως δεν μπήκε στη Βουλή με τη ΔΡΑΣΗ, γιατί «ο ψηφοφόρος έχει πάντα δίκαιο».
Ελαφρύ το χώμα…