Ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε το διήμερο της συμπλήρωσης 52 χρόνων από την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας για μια επίθεση με πολλαπλούς αποδέκτες. Με διαδοχικές παρεμβάσεις, ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να αμφισβητήσει την κυβερνητική αξιοπιστία, να τραυματίσει προσωπικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη και να εμφανιστεί ως εκφραστής μιας παραδοσιακής Δεξιάς που θεωρεί ότι η σημερινή ηγεσία έχει εγκαταλείψει. Το ερώτημα είναι πόση πολιτική προοπτική περιέχει αυτή η επιστροφή στις παλιές βεβαιότητες.
Οι «κακομοίρηδες», η ακρίβεια και το εύκολο πεδίο αντιπολίτευσης
Στο χθεσινό βίντεο η ειρωνεία για τους «κακομοίρηδες» του Χάρη Θεοχάρη συνδυάζεται με αιχμές για την ακρίβεια και τις κυβερνητικές εξηγήσεις. Πρόκειται για πρόσφορο πεδίο αντιπολίτευσης. Οι ατυχείς δηλώσεις στελεχών προσφέρουν επιχειρήματα σε όποιον θέλει να καταγγείλει απόσταση της εξουσίας από την καθημερινότητα. Ο κ. Σαμαράς αξιοποιεί αυτή την απόσταση, χωρίς όμως στη συγκεκριμένη παρέμβαση να προτείνει κάποια συγκροτημένη απάντηση στο πρόβλημα του κόστους ζωής.
Το πρωτοσέλιδο των «Παραπολιτικών» και η ανησυχία για τη «ζημιά στον Μητσοτάκη»
Αντίστοιχη είναι η αντιμετώπιση του σεναρίου της εφημερίδας Παραπολιτικά σύμφωνα με το οποίο ο πρώην πρωθυπουργός θα δημιουργήσει το κόμμα μόνο και μόνο για να προκαλέσει ζημιά στον Μητσοτάκη και κατόπιν θα το κλείσει. Με την απάντησή του επιχείρησε να μεταφέρει τη συζήτηση από τις πολιτικές του επιδιώξεις στην επίκληση του εθνικού συμφέροντος. Προέχει, λέει, να μη χάσει η Ελλάδα. Δεν διαψεύδει ευθέως ότι επιδιώκει την ήττα του πρωθυπουργού και φυσικά μπορεί κανείς να συμπεράνει από την υπόλοιπη συζήτηση στο βίντεο ότι κατά τον ίδιο το «προέχει η Ελλάδα» σημαίνει να χάσει ο Μητσοτάκης.
Επίσης η συγκεκριμένη αναφορά για το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας στην αρχή του βίντεο σημαίνει ότι υπήρξε ενόχληση για το συγκεκριμένο ρεπορτάζ και ανησυχία ότι αυτή η εξήγηση μπορεί να είναι πειστική και έτσι να βάλει σε δεύτερες σκέψεις ένα κομμάτι δυσαρεστημένων ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας που δεν έχουν αποφασίσει αν θα επιστρέψουν στη Νέα Δημοκρατία ή θα μετακινηθούν στον κ. Σαμαρά.
Το «μπάζωμα» και η πιο βαριά αιχμή προς την κυβέρνηση
Η πιο φορτισμένη αποστροφή είναι εκείνη για το ποτάμι που παρέσυρε την κυβέρνηση και που αυτή τη φορά δεν θα μπορέσει να το μπαζώσει. Η αναφορά παραπέμπει ευθέως στην αντιπαράθεση για τα Τέμπη και στο αφήγημα της αντιπολίτευσης περί μπαζώματος. Ο πρώην πρωθυπουργός δανείζεται πλέον έναν κεντρικό όρο της αντιπολιτευτικής καταγγελίας και ρητορικής, εντάσσοντάς τον σε ένα σαρκαστικό επικοινωνιακό στιγμιότυπο. Μια υπόθεση που απαιτεί τεκμηρίωση και λογοδοσία και που βρίσκεται στη Δικαιοσύνη μετατρέπεται έτσι σε καταληκτική ατάκα.
Η πολιτική συνέπεια και το ερώτημα του 2023
Εδώ, ωστόσο, υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα πολιτικής συνέπειας. Ο κ. Σαμαράς ήταν υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία και εξελέγη στις εκλογές του 2023 μετά το δυστύχημα. Δεν εμφανίστηκε τότε ως αντίπαλος της κυβερνητικής διαχείρισης της υπόθεσης. Δεν έκανε τότε κάποια δική του καταγγελία περί «μπαζώματος», ούτε προεκλογικά ούτε μετεκλογικά, μέχρι τη διαγραφή του τον Νοέμβριο του 2024. Η σημερινή αιχμή χρειάζεται, συνεπώς, και μια εξήγηση για τη δική του προηγούμενη στάση.
Επίθεση Σαμαρά για τις αναφορές της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στη «μακεδονική γλώσσα» και τη συμφωνία Ελλάδας–Βουλγαρίας: «Παρακολουθούμε βουβοί και πανηγυρίζουμε για υποχωρήσεις»newpost.grΗ επισήμανση αυτή δεν σημαίνει ότι ένας πολιτικός απαγορεύεται να αλλάξει εκτίμηση, ιδίως όταν προκύπτουν νέα στοιχεία. Σημαίνει όμως ότι οφείλει να εξηγεί τι άλλαξε και πότε. Διαφορετικά, η μεταγενέστερη υιοθέτηση της καταγγελίας δημιουργεί εύλογα την εντύπωση επιλεκτικής ευαισθησίας. Η αυστηρότητα απέναντι στην κυβέρνηση εμφανίζεται όταν έχει ήδη επέλθει η προσωπική και πολιτική ρήξη.
Από τον Λευκό Πύργο στα οστά του Σαμουήλ
Όμως εκτός από το βίντεο της Κυριακής και τη συνομιλία με το διευθυντή του γραφείου του Νίκου Τσούσια υπάρχει και ένα προηγούμενο βίντεο που ο κ. Σαμαράς με φόντο τον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης μιλά και για άλλα θέματα.
Με αφορμή την παράδοση των οστών του Σαμουήλ στη Βουλγαρία και τις αναφορές της Ούρσουλας φον ντερ Λάιεν στη μακεδονική γλώσσα και τον πολιτισμό της Βόρειας Μακεδονίας, ο κ. Σαμαράς επανέφερε το γνώριμο σχήμα της εθνικής υποχώρησης. Η επιστροφή 48 εκκλησιαστικών κειμηλίων υποβαθμίστηκε στην επιχειρηματολογία του, ενώ κυριάρχησε η καταγγελία ότι η ελληνική πλευρά παραχωρεί περισσότερα από όσα εξασφαλίζει και ενώ υπάρχουν οι πολύ θερμές ανακοινώσεις για το θέμα τόσο από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδας όσο και από τον Οικουμενικό Πατριάρχη.
«Νέο χτύπημα» Σαμαρά ανήμερα των γενεθλίων της ΝΔ: «Αυτούς τους πήρε το ποτάμι και αυτή τη φορά δε θα μπορούν και να το μπαζώσουν» (Βίντεο)newpost.grΗ επιστροφή στη ρητορική της «εθνικής υποχώρησης»
Αυτή η ατζέντα, με την έμφαση στους ιστορικούς συμβολισμούς και στη διαρκή υποψία εθνικής υποχώρησης, μοιάζει σχεδιασμένη να συγκινήσει μόνο πολύ συντηρητικά και παραδοσιακά ακροατήρια. Τα εθνικά ζητήματα ασφαλώς αφορούν όλους. Ο συγκεκριμένος τρόπος παρουσίασής τους, όμως, περιορίζει τη συζήτηση σε έναν διαγωνισμό πατριωτικής αυθεντικότητας. Δεν εξηγεί ποια εφαρμόσιμη διπλωματική στρατηγική προτείνεται ούτε πώς αυτή θα βελτίωνε τη θέση της χώρας.
Πολύς θόρυβος, αλλά πού είναι η πολιτική πρόταση;
Η ανάμειξη κοινωνικής δυσαρέσκειας, υπαινιγμών για συγκάλυψη και σκληρής εθνικής ρητορικής μπορεί να παράγει επικοινωνιακό θόρυβο. Δύσκολα, ωστόσο, συνιστά από μόνη της συνεκτική πολιτική πρόταση. Η επίκληση της Ελλάδας ως υπέρτατου σκοπού δεν απαλλάσσει κανέναν από την υποχρέωση να παρουσιάσει πρόγραμμα, συμμαχίες και συγκεκριμένες λύσεις που θα βοηθήσουν να στηριχθεί η επίκληση και τελικά η χώρα.
Η σύγκρουση με τον Μητσοτάκη και οι αντιφάσεις της διαδρομής
Για έναν πρώην πρωθυπουργό, το μέτρο της παρέμβασης δεν μπορεί να είναι μόνο η οξύτητα των επιθέσεων, αλλά και η προθυμία να αναμετρηθεί με τις αντιφάσεις της δικής του πολιτικής διαδρομής.
Στα γενέθλια της ΝΔ, μάχη για την «ιστορική συνείδηση» της παράταξης
Στην επέτειο της Νέας Δημοκρατίας, ο κ. Σαμαράς διεκδικεί να εκπροσωπήσει την ιστορική της συνείδηση, ενώ επιτίθεται στη σημερινή της πορεία. Όσο όμως η παρέμβασή του στηρίζεται στην ανακύκλωση συμβόλων και στην ένταση της προσωπικής σύγκρουσης, τόσο ενισχύει την εικόνα μιας πολιτικής επιστροφής προσανατολισμένης περισσότερο στην τιμωρία της ηγεσίας παρά στη διατύπωση μιας πειστικής πρότασης για το αύριο.
