Ο δήμαρχος Κηφισιάς ξεκίνησε με όρεξη. Αυτό δεν μπορεί να του το αμφισβητήσει κανείς. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες της θητείας του έδειξε διάθεση να δουλέψει, να παρέμβει, να αλλάξει πράγματα. Έκανε ορισμένες σημαντικές κινήσεις που δημιούργησαν την εντύπωση ότι κάτι επιτέλους θα άλλαζε σε μια πόλη που, παρά την ιστορία, την ομορφιά και τη φήμη της, είχε αφεθεί για χρόνια στη φθορά.
Πολλοί τότε πίστεψαν ότι η Κηφισιά είχε βρει τον άνθρωπο που θα της έδινε ξανά τη χαμένη της αίγλη. Έναν δήμαρχο που δεν θα περιοριζόταν στις δημόσιες σχέσεις, στις φωτογραφίες και στις καθιερωμένες δημοτικές φιέστες.
Δυστυχώς, όμως, ο αρχικός ενθουσιασμός δεν κράτησε πολύ.
Σιγά σιγά, η καθημερινότητα άρχισε να θυμίζει το γνωστό παρελθόν. Τα προβλήματα παρέμειναν, οι παρεμβάσεις έχασαν τη δυναμική τους και η αίσθηση της ανανέωσης έδωσε τη θέση της σε μια γνώριμη στασιμότητα.
Για να είμαστε δίκαιοι, υπάρχει ένας τομέας στον οποίο διακρίνεται μια θετική προσπάθεια: η καθαριότητα. Και αυτό πρέπει να αναγνωριστεί.
Από εκεί και πέρα, όμως, τα ερωτήματα είναι πολλά.
Ας μιλήσουμε, για παράδειγμα, για τους δρόμους. Ή μάλλον, ας μη μιλήσουμε, γιατί θα πικραθούμε!
Υπάρχουν δρόμοι στην Κηφισιά που περισσότερο θυμίζουν διαδρομές δοκιμασίας για τις αναρτήσεις των αυτοκινήτων παρά οδικό δίκτυο μιας από τις ακριβότερες περιοχές της Αττικής.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η οδός Αγίας Κυριακής. Η κατάσταση του οδοστρώματος είναι τέτοια που, επιτρέψτε μου την υπερβολή, σας διαβεβαιώνω ότι ακόμη και στο Ιράν μπορεί κανείς να συναντήσει καλύτερους δρόμους!
Και δεν μιλάμε για κάποιο απομακρυσμένο χωριό. Μιλάμε για την Κηφισιά. Για μια πόλη όπου οι κάτοικοι πληρώνουν δημοτικά τέλη και δικαιούνται τουλάχιστον να κυκλοφορούν χωρίς να φοβούνται ότι θα αφήσουν το αυτοκίνητό τους στο συνεργείο.
Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη που προσωπικά με προβληματίζει.
Έχω την αίσθηση —και τονίζω ότι πρόκειται για προσωπική εντύπωση— πως το ενδιαφέρον της δημοτικής αρχής δεν κατανέμεται με την ίδια ένταση σε όλες τις περιοχές του Δήμου. Σαν να υπάρχει μεγαλύτερη προσοχή σε περιοχές όπως η Εκάλη, ενώ άλλες γειτονιές περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους.
Μα ένας δήμος δεν μπορεί να λειτουργεί με γειτονιές διαφορετικών ταχυτήτων. Ο κάτοικος της Κηφισιάς δεν έχει λιγότερα δικαιώματα από τον κάτοικο της Εκάλης. Ούτε η ποιότητα των δημοτικών υπηρεσιών πρέπει να εξαρτάται από την εμπορική αξία των ακινήτων μιας περιοχής.
Δεν γνωρίζω αν η δημοτική αρχή συμμερίζεται αυτές τις διαπιστώσεις. Θα είχε ενδιαφέρον να παρουσιάσει έναν συγκεκριμένο απολογισμό έργων, καθώς και το χρονοδιάγραμμα αποκατάστασης των προβληματικών δρόμων.
Γιατί οι δήμαρχοι δεν κρίνονται από το πόσο εντυπωσιακά ξεκινούν, αλλά από το τι αφήνουν πίσω τους.
Και στην Κηφισιά οι προσδοκίες ήταν μεγάλες.
Το ερώτημα πλέον είναι απλό: Θα ξαναβρεί ο δήμαρχος τον βηματισμό με τον οποίο ξεκίνησε ή θα προστεθεί κι αυτός στον μακρύ κατάλογο εκείνων που υποσχέθηκαν αλλαγές, αλλά τελικά συμβιβάστηκαν με την καθημερινότητα;
Η απάντηση δεν θα δοθεί με ανακοινώσεις και φωτογραφίες.
Θα δοθεί στους δρόμους. Και, για αρχή, ας κάνει ο δήμαρχος μια βόλτα από την Αγίας Κυριακής.
Κατά προτίμηση με το δικό του αυτοκίνητο.
