Ο Σωκράτης Φάμελλος ζητούσε παραιτήσεις όσων έφευγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ· σήμερα ανεξαρτητοποιείται, κρατά την έδρα και διαψεύδει τον ίδιο του τον εαυτό Η πολιτική έχει δικαίωμα στην αλλαγή άποψης. Δεν έχει όμως δικαίωμα στη λήθη. Και στην περίπτωση του Σωκράτη Φάμελλου, η λήθη συγκρούεται με τα ίδια του τα λόγια.
Το 2023, όταν βουλευτές εγκατέλειπαν τον ΣΥΡΙΖΑ, ο τότε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ήταν κατηγορηματικός. Δήλωνε ότι «όποιος δεν επιστρέψει την έδρα, δεν τιμά την υπογραφή του», υποστηρίζοντας ότι οι έδρες ανήκουν στην εντολή που έδωσαν οι πολίτες στον ΣΥΡΙΖΑ και όχι σε όσους αποφασίζουν να αποχωρήσουν. Ήταν μια θέση απόλυτη, ηθική και χωρίς αστερίσκους.
Σήμερα, ο ίδιος άνθρωπος κάνει ακριβώς αυτό που κατήγγειλε. Ανεξαρτητοποιείται από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν παραδίδει την έδρα του. Αντίθετα, δηλώνει ότι θα παραμείνει στη Βουλή για να υπηρετήσει – όπως λέει – την προοδευτική σύγκλιση. Πρόκειται για μια θεαματική πολιτική μεταστροφή, η οποία δεν συνοδεύτηκε από καμία αυτοκριτική ούτε από μια εξήγηση γιατί ο κανόνας που ίσχυε για τους άλλους δεν ισχύει πλέον για τον ίδιο.
Η αντίφαση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Φάμελλος δεν υπήρξε ένας απλός βουλευτής. Διετέλεσε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και επί των ημερών του το κόμμα οδηγήθηκε στη μεγαλύτερη πολιτική και δημοσκοπική του καθίζηση, φτάνοντας σε ποσοστά που αγγίζουν το 1%. Αντί να αναλάβει το βάρος αυτής της πορείας και να υπερασπιστεί μέχρι τέλους το κόμμα του οποίου ηγήθηκε, επιλέγει την έξοδο, αφήνοντας πίσω του έναν ΣΥΡΙΖΑ ακόμη πιο αποδυναμωμένο.
Η ειρωνεία είναι προφανής. Εκείνος που μιλούσε για πολιτική συνέπεια, σήμερα επικαλείται πολιτική αναγκαιότητα. Εκείνος που ζητούσε από τους άλλους να επιστρέψουν τις έδρες τους, σήμερα κρατά τη δική του. Και εκείνος που κατηγορούσε όσους έφευγαν ότι δεν σέβονται την εντολή των ψηφοφόρων, θεωρεί πλέον ότι η ίδια εντολή τον νομιμοποιεί να συνεχίσει ως ανεξάρτητος.
Στην πολιτική, οι δηλώσεις δεν παραγράφονται. Επιστρέφουν όταν οι πράξεις τις διαψεύδουν. Και στην περίπτωση του Σωκράτη Φάμελλου, η πιο σκληρή κριτική δεν προέρχεται από τους αντιπάλους του, αλλά από τον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί τελικά, αν ίσχυε το δικό του μέτρο, το ερώτημα είναι απλό: γιατί δεν εφαρμόζει σήμερα όσα απαιτούσε χθες από τους άλλους;