Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης δεν αποτελεί μόνο το παραδοσιακό σημείο εκκίνησης της πολιτικής περιόδου. Σε προεκλογικές συνθήκες μετατρέπεται σχεδόν πάντοτε σε μια μεγάλη αναμέτρηση οικονομικών εξαγγελιών. Και όλα δείχνουν ότι ούτε φέτος θα αποτελέσει εξαίρεση.
Οι πληροφορίες συγκλίνουν στο ότι ο πρωθυπουργός θα παρουσιάσει ένα ιδιαίτερα γενναίο πακέτο μέτρων στήριξης για συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Σύμφωνα με πηγές, το συνολικό ύψος των παρεμβάσεων ενδέχεται να προσεγγίσει τα δύο δισεκατομμύρια ευρώ, με στόχο την ενίσχυση των εισοδημάτων και την ανακούφιση από τις πιέσεις που προκαλεί η ακρίβεια.
Από εκεί και πέρα, όμως, θα ξεκινήσει το πραγματικά ενδιαφέρον πολιτικό παιχνίδι.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα κληθούν να παρουσιάσουν το δικό τους μείγμα οικονομικής πολιτικής. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κατηγορήσουν την κυβέρνηση για προεκλογικές παροχές και για προσπάθεια εξαγοράς της λαϊκής ψήφου. Πρόκειται για μια κριτική που ακούγεται σχεδόν σε κάθε προεκλογική περίοδο.
Υπάρχει, ωστόσο, μια εμφανής αντίφαση. Μέχρι χθες, τα ίδια κόμματα κατηγορούσαν την κυβέρνηση επειδή δεν μοίραζε αρκετά, επειδή δεν επέστρεφε στους πολίτες τα οφέλη της ανάπτυξης και επειδή δεν αξιοποιούσε τον δημοσιονομικό χώρο για τη στήριξη των νοικοκυριών. Σήμερα, εφόσον ανακοινωθούν μέτρα, είναι αναμενόμενο να υποστηρίξουν ότι πρόκειται για προεκλογική παροχολογία.
Το επόμενο βήμα είναι επίσης προβλέψιμο. Αφού ασκηθεί η σχετική κριτική, θα αρχίσει η πλειοδοσία. Κάθε κόμμα θα επιχειρήσει να παρουσιάσει ένα ακόμη πιο γενναιόδωρο πρόγραμμα, υποσχόμενο περισσότερες μειώσεις φόρων, υψηλότερες ενισχύσεις, μεγαλύτερες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Η διαφορά είναι ότι αυτή η πλειοδοσία γίνεται εκ του ασφαλούς, αφού η ευθύνη της εφαρμογής και της δημοσιονομικής ισορροπίας βαραίνει εκείνον που κυβερνά.
Έτσι, η φετινή ΔΕΘ αναμένεται να εξελιχθεί σε μια ιδιότυπη «δημοπρασία ψήφων», όπου η κυβέρνηση θα παρουσιάσει τις δικές της παρεμβάσεις και η αντιπολίτευση θα επιχειρήσει να αποδείξει ότι μπορεί να προσφέρει ακόμη περισσότερα. Το πραγματικό ερώτημα, όμως, δεν είναι ποιος θα υποσχεθεί τα περισσότερα. Είναι ποιος μπορεί να πείσει ότι οι υποσχέσεις του είναι δημοσιονομικά αξιόπιστες και μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς να θέσουν σε κίνδυνο τη σταθερότητα της οικονομίας.
Διότι στην πολιτική, οι εξαγγελίες κερδίζουν τις εντυπώσεις. Εκείνο που τελικά κρίνει τους κυβερνώντες είναι η δυνατότητα να τις μετατρέπουν σε πράξη.