Ο Θεόδωρος Μαργαρίτης είναι από εκείνα τα πολιτικά πρόσωπα που μπορεί κανείς να σέβεται, ακόμη κι όταν διαφωνεί ριζικά μαζί τους. Έχει διαγράψει μια μακρά διαδρομή στον χώρο της Αριστεράς, διατηρώντας μια αξιοπρεπή παρουσία στον δημόσιο βίο, χωρίς τις κραυγές και τις προσωπικές επιθέσεις που συχνά χαρακτηρίζουν την πολιτική αντιπαράθεση.
Αλλά ο σεβασμός σε έναν άνθρωπο δεν συνεπάγεται και αποδοχή των απόψεών του. Πολύ περισσότερο όταν αυτές προκαλούν σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει την πολιτική πραγματικότητα.
Η σύγκριση της Κούβας με τη Γάζα, την οποία αποδίδω στον Θεόδωρο Μαργαρίτη, χρειάζεται πρώτα απ’ όλα μια στοιχειώδη ιστορική και πολιτική αποσαφήνιση.
Η Κούβα αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση μονοκομματικού σοσιαλιστικού κράτους, με δεκαετίες περιορισμών στις πολιτικές ελευθερίες, σοβαρές οικονομικές δυσλειτουργίες και διαρκείς δυσκολίες στην καθημερινότητα των πολιτών της. Το αμερικανικό εμπάργκο έχει ασφαλώς επιβαρύνει την οικονομία της. Δεν μπορεί όμως να χρησιμοποιείται ως καθολική εξήγηση για κάθε αποτυχία του οικονομικού και πολιτικού της συστήματος.
ΟΗΕ: Άγρια σύγκρουση ΗΠΑ και Κούβας στη Γενική Συνέλευσηnewpost.grΗ Γάζα, αντιθέτως, αποτελεί μια περιοχή που έχει βιώσει πόλεμο, εκτεταμένες καταστροφές, εκτοπισμούς και μια βαθιά ανθρωπιστική κρίση. Πρόκειται για διαφορετικές ιστορικές, πολιτικές και γεωστρατηγικές συνθήκες. Μπορεί κανείς να συζητήσει τις ευθύνες των κυβερνήσεων και των διεθνών δυνάμεων και στις δύο περιπτώσεις. Αυτό όμως δεν καθιστά τις δύο πραγματικότητες ταυτόσημες.
Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι η χρήση του χαρακτηρισμού «ακροδεξιός» για τον Ντόναλντ Τραμπ.
Ο Τραμπ είναι ένας πολιτικός που προέρχεται από τον επιχειρηματικό κόσμο, εκφράζει έναν έντονα συντηρητικό και εθνικιστικό πολιτικό λόγο και έχει συγκρουστεί επανειλημμένα με παραδοσιακές αντιλήψεις για τους θεσμούς, το διεθνές εμπόριο και τις συμμαχίες των Ηνωμένων Πολιτειών.
Υπάρχουν αναλυτές που χαρακτηρίζουν την πολιτική του ακροδεξιά, επικαλούμενοι συγκεκριμένες θέσεις και πρακτικές του. Άλλοι τον εντάσσουν στον χώρο της ριζοσπαστικής Δεξιάς ή του δεξιού λαϊκισμού. Η διαφορά δεν είναι απλώς λεκτική. Οι πολιτικοί χαρακτηρισμοί χρειάζονται τεκμηρίωση και συγκεκριμένα κριτήρια.
Εκείνο, πάντως, που καθιστά τον Τραμπ ιδιαίτερα απρόβλεπτο δεν είναι μόνο η ιδεολογική του τοποθέτηση. Είναι και ο τρόπος με τον οποίο μεταφέρει στην πολιτική τη λογική των επιχειρηματικών διαπραγματεύσεων: την πίεση, τη σύγκρουση, την απειλή και την επιδίωξη άμεσων ανταλλαγμάτων. Όταν αυτή η λογική εφαρμόζεται στις διεθνείς σχέσεις, μπορεί να δημιουργήσει σοβαρούς κινδύνους.
Αυτό είναι ένα πεδίο ουσιαστικής κριτικής, πολύ πιο ενδιαφέρον από την απλή επανάληψη ιδεολογικών χαρακτηρισμών.
Ο Θεόδωρος Μαργαρίτης έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίζεται τις ιδέες του. Όπως και οι συνομιλητές του έχουν κάθε δικαίωμα να αμφισβητούν τις συγκρίσεις και τα συμπεράσματά του.
Γιατί η πολιτική αξιοπρέπεια είναι προσωπική αρετή. Η πολιτική ορθότητα των επιχειρημάτων, όμως, δεν απονέμεται ως παράσημο για την καλή διαγωγή. Κρίνεται κάθε φορά από τα γεγονότα, την ιστορία και τη λογική.
Και αυτό ισχύει για όλους. Δεξιούς, αριστερούς και κεντρώους.
