Με θερμά λόγια και έντονη προσωπική αναφορά αποχαιρέτησε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, εκφωνώντας τον επικήδειο λόγο στην εξόδιο ακολουθία του ιστορικού στελέχους της Νέας Δημοκρατίας.
Ο πρωθυπουργός στάθηκε στη μακρά πολιτική διαδρομή, στη θεσμική συνέπεια και στη βαθιά προσήλωση του εκλιπόντος στη Δημοκρατία, τον κοινοβουλευτισμό και τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας.
«Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήταν φτιαγμένος από εκείνο το σπάνιο υλικό, το σπάνιο μέταλλο μιας άλλης εποχής», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας έναν πολιτικό που διαμορφώθηκε μέσα από τις εμπειρίες του πολέμου, των δύσκολων μεταπολεμικών χρόνων και του τραύματος της δικτατορίας.
«Η πολιτική ως προσφορά και ευθύνη»
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σημείωσε ότι ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης υπήρξε ίσως ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους μιας πολιτικής σχολής που δεν αντιμετώπιζε τη δημόσια ζωή ως πεδίο πρόσκαιρων εντυπώσεων, αλλά ως χώρο πραγματικής προσφοράς, καθήκοντος και ευθύνης.
Όπως τόνισε, στο πρόσωπό του συνυπήρχαν δύο αρετές που σπάνια συναντώνται στον ίδιο βαθμό: ο δημιουργικός ριζοσπαστισμός και η απόλυτη αίσθηση του καθήκοντος.
Οι αρετές αυτές, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, του επέτρεψαν να υπηρετήσει τόσο τη χώρα όσο και τη Νέα Δημοκρατία, με την οποία συνέδεσε ολόκληρη τη δημόσια πορεία του.
«Υπηρέτησε ταυτόχρονα και τον τόπο και την παράταξή μας, τη μεγάλη, ενωμένη και νικηφόρα Νέα Δημοκρατία», υπογράμμισε.
Παρών σε κάθε πολιτική μάχη
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε ιδιαίτερη αναφορά στις ευθύνες που ανέλαβε ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης κατά τη διάρκεια της μακράς πολιτικής του παρουσίας.
Υπηρέτησε ως βουλευτής, υπουργός σε σειρά κρίσιμων κυβερνητικών θέσεων, αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, ενώ, όπως σημείωσε ο πρωθυπουργός, ήταν παρών σε κάθε πολιτική και θεσμική μάχη στην οποία χρειάστηκε να συμμετάσχει.
Ξεχωριστή θέση στην πορεία του κατείχε η συμμετοχή του στη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος, ως εισηγητή της αντιπολίτευσης. Ο πρωθυπουργός εξήρε την υπεύθυνη στάση που είχε επιδείξει τότε, επισημαίνοντας ότι συνέβαλε καθοριστικά στην επιτυχία της αναθεωρητικής διαδικασίας.
«Οι πολιτικοί πρέπει να διαμορφώνουν τις καταστάσεις»
Στον επικήδειο λόγο του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επικαλέστηκε και μία χαρακτηριστική δημόσια τοποθέτηση του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, η οποία, όπως ανέφερε, συμπύκνωνε την αντίληψή του για την πολιτική.
«Πίστευα και πιστεύω ότι οι πολιτικοί οφείλουν να διαμορφώνουν τις καταστάσεις και όχι να διαμορφώνονται από αυτές», είχε δηλώσει ο εκλιπών.
Ο πρωθυπουργός στάθηκε, όμως, και στην ανθρώπινη πλευρά του. Υπενθύμισε ότι όταν ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης είχε ερωτηθεί αν συμφωνούσε με το βρετανικό απόφθεγμα ότι πολιτική σημαίνει «να σκοτώνεις με χαμόγελο», εκείνος είχε απαντήσει: «Εγώ πάντως προτιμώ το χαμόγελο».
Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το χιούμορ, η ευγένεια και η άμεση ανθρώπινη επικοινωνία υπήρξαν βασικά χαρακτηριστικά του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη και συνόδευσαν ολόκληρη την πολιτική του δράση.
Σεβασμός από φίλους και αντιπάλους
Ο πρωθυπουργός επισήμανε ότι αυτά τα χαρακτηριστικά τον κατέστησαν αγαπητό όχι μόνο στους πολιτικούς φίλους του, αλλά και στους αντιπάλους του.
Ο σεβασμός, όπως είπε, κυριαρχούσε στις σχέσεις του με τους ανθρώπους του πολιτικού κόσμου, ιδιαίτερα με τις νεότερες γενιές στελεχών που τον αντιμετώπιζαν ως σημείο αναφοράς και ως εκπρόσωπο μιας πολιτικής εποχής με διαφορετικά χαρακτηριστικά.
Με τον επικήδειο λόγο του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποχαιρέτησε έναν από τους τελευταίους μεγάλους εκπροσώπους της ιστορικής γενιάς της Νέας Δημοκρατίας, έναν πολιτικό που συνέδεσε το όνομά του με τον κοινοβουλευτισμό, τη θεσμική ευθύνη και τη σταθερή πίστη στη Δημοκρατία.
Ο επικήδειος του Κυριάκου Μητσοτάκη
Αναλυτικά όσα είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στον επικήδειό του:
Αποχαιρετούμε σήμερα έναν πολιτικό που δεν πέρασε απλώς από τον δημόσιο βίο, αλλά, μαζί με άλλους της γενιάς του, τον διαμόρφωσε.
Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήταν φτιαγμένος από το σπάνιο μέταλλο μιας άλλης εποχής.
Υπήρξε ο τελευταίος μιας μεγάλης πολιτικής σχολής, που αντιλαμβανόταν την πολιτική όχι ως πεδίο πρόσκαιρων εντυπωσιασμών, αλλά ως πεδίο προσφοράς και ευθύνης.
Συνδύαζε δύο σπάνιες αρετές: έναν δημιουργικό ριζοσπαστισμό και μια απόλυτη αίσθηση καθήκοντος, στοιχεία που του επέτρεψαν να υπηρετήσει με συνέπεια τον τόπο και την παράταξή του, την ενωμένη και νικηφόρα Νέα Δημοκρατία.
Υπηρέτησε από κάθε θέση που του ζητήθηκε να αναλάβει. Ήταν παρών σε κάθε δύσκολη μάχη, με κορυφαία ίσως τη συμβολή του στη συνταγματική αναθεώρηση του 2001, ως εισηγητής της μειοψηφίας, όταν, χάρη και στην υπεύθυνη στάση της αντιπολίτευσης, επιτεύχθηκε μια σημαντική θεσμική μεταρρύθμιση.
Ο χαρακτήρας του τον έκανε αγαπητό τόσο στους φίλους όσο και στους πολιτικούς του αντιπάλους. Ο σεβασμός προς το πρόσωπό του ήταν καθολικός, ιδιαίτερα από τους νεότερους. Ανάμεσά τους κι εγώ, που είχα την τύχη να τον παρακολουθήσω από κοντά, στο πλευρό του πατέρα μου. Τις πολύτιμες συμβουλές του τις προσέφερε πάντα απλόχερα. Τις άκουσα το 2017, στον πατρογονικό Μυστρά, όπου γνώρισα τον άνθρωπο πίσω από τον πολιτικό.
Υπήρξε εξαίρετος νομικός, αλλά και βαθύς γνώστης και αναλυτής της ιστορίας και του πολιτισμού μας. Γι’ αυτό, όταν με θάρρος επέλεξε να αποχωρήσει από το πολιτικό προσκήνιο, παραχωρώντας χώρο στη νέα γενιά, απέδειξε ότι υπάρχει δημιουργική ζωή και μετά την ενεργό πολιτική. Μετατράπηκε σε έναν ακούραστο περιηγητή της Ελλάδας και της ιστορίας της.
Από το μυαλό, ιδιαίτερα των νεότερων, δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ η πορεία του στην πολιτική. Βρέθηκε δίπλα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ως ένας από τους στυλοβάτες της παράταξης. Πάνω απ’ όλα, όμως, υπήρξε ένας άξιος οικογενειάρχης. Ευτύχησε να δει τα παιδιά του να προοδεύουν, το καθένα στον δρόμο που επέλεξε.
Η μοίρα θέλησε να φύγει ανήμερα των γενεθλίων του, βλέποντας τη χώρα να προχωρά, παρά τις δυσκολίες, το κόμμα του να εξακολουθεί να πρωταγωνιστεί και τους απογόνους του να φέρουν με υπερηφάνεια το όνομά του.
Μας αφήνει μια βαριά πολιτική παρακαταθήκη: την προσήλωση στις αξίες, την αίσθηση του καθήκοντος και, πάνω απ’ όλα, την πολιτική ευγένεια. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη κληρονομιά του και εκείνη που σήμερα μας λείπει περισσότερο.
Για όλα αυτά, η Ελλάδα και η μεγάλη παράταξη της Νέας Δημοκρατίας σε ευχαριστούν.
Ο επικήδειος του Κυριάκου Μητσοτάκη
Αναλυτικά όσα είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στον επικήδειό του:
Αποχαιρετούμε σήμερα έναν πολιτικό που δεν πέρασε απλώς από τον δημόσιο βίο, αλλά, μαζί με άλλους της γενιάς του, τον διαμόρφωσε.
Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήταν φτιαγμένος από το σπάνιο μέταλλο μιας άλλης εποχής.
Υπήρξε ο τελευταίος μιας μεγάλης πολιτικής σχολής, που αντιλαμβανόταν την πολιτική όχι ως πεδίο πρόσκαιρων εντυπωσιασμών, αλλά ως πεδίο προσφοράς και ευθύνης.
Συνδύαζε δύο σπάνιες αρετές: έναν δημιουργικό ριζοσπαστισμό και μια απόλυτη αίσθηση καθήκοντος, στοιχεία που του επέτρεψαν να υπηρετήσει με συνέπεια τον τόπο και την παράταξή του, την ενωμένη και νικηφόρα Νέα Δημοκρατία.
Υπηρέτησε από κάθε θέση που του ζητήθηκε να αναλάβει. Ήταν παρών σε κάθε δύσκολη μάχη, με κορυφαία ίσως τη συμβολή του στη συνταγματική αναθεώρηση του 2001, ως εισηγητής της μειοψηφίας, όταν, χάρη και στην υπεύθυνη στάση της αντιπολίτευσης, επιτεύχθηκε μια σημαντική θεσμική μεταρρύθμιση.
Ο χαρακτήρας του τον έκανε αγαπητό τόσο στους φίλους όσο και στους πολιτικούς του αντιπάλους. Ο σεβασμός προς το πρόσωπό του ήταν καθολικός, ιδιαίτερα από τους νεότερους. Ανάμεσά τους κι εγώ, που είχα την τύχη να τον παρακολουθήσω από κοντά, στο πλευρό του πατέρα μου. Τις πολύτιμες συμβουλές του τις προσέφερε πάντα απλόχερα. Τις άκουσα το 2017, στον πατρογονικό Μυστρά, όπου γνώρισα τον άνθρωπο πίσω από τον πολιτικό.
Υπήρξε εξαίρετος νομικός, αλλά και βαθύς γνώστης και αναλυτής της ιστορίας και του πολιτισμού μας. Γι’ αυτό, όταν με θάρρος επέλεξε να αποχωρήσει από το πολιτικό προσκήνιο, παραχωρώντας χώρο στη νέα γενιά, απέδειξε ότι υπάρχει δημιουργική ζωή και μετά την ενεργό πολιτική. Μετατράπηκε σε έναν ακούραστο περιηγητή της Ελλάδας και της ιστορίας της.
Από το μυαλό, ιδιαίτερα των νεότερων, δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ η πορεία του στην πολιτική. Βρέθηκε δίπλα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ως ένας από τους στυλοβάτες της παράταξης. Πάνω απ’ όλα, όμως, υπήρξε ένας άξιος οικογενειάρχης. Ευτύχησε να δει τα παιδιά του να προοδεύουν, το καθένα στον δρόμο που επέλεξε.
Η μοίρα θέλησε να φύγει ανήμερα των γενεθλίων του, βλέποντας τη χώρα να προχωρά, παρά τις δυσκολίες, το κόμμα του να εξακολουθεί να πρωταγωνιστεί και τους απογόνους του να φέρουν με υπερηφάνεια το όνομά του.
Μας αφήνει μια βαριά πολιτική παρακαταθήκη: την προσήλωση στις αξίες, την αίσθηση του καθήκοντος και, πάνω απ’ όλα, την πολιτική ευγένεια. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη κληρονομιά του και εκείνη που σήμερα μας λείπει περισσότερο.
Για όλα αυτά, η Ελλάδα και η μεγάλη παράταξη της Νέας Δημοκρατίας σε ευχαριστούν.