Νέα δημόσια διαφοροποίηση από στελέχη της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.) καταγράφει ο Γιώργος Σιακαντάρης, με αφορμή ανάρτηση του αναπληρωτή εκπροσώπου Τύπου του κόμματος, Γιώργου Μπαλατσούκα, στην οποία εμφανίζονται αγκαλιασμένοι, μέσω εικόνας τεχνητής νοημοσύνης, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης.
Ο συγγραφέας του «Μανιφέστου Τσίπρα» χαρακτήρισε «θλιβερές» τέτοιου είδους αναρτήσεις, επισημαίνοντας ότι θα είχε την ίδια αντίδραση εάν στη θέση του Νίκου Ανδρουλάκη βρισκόταν ο Αλέξης Τσίπρας.
Πρόκειται για τη δεύτερη δημόσια διαφοροποίηση του Γιώργου Σιακαντάρη μέσα σε λίγες ημέρες, καθώς είχε προηγηθεί η διαφωνία του με άρθρο του Θανάση Καρτερού, στο οποίο ασκούνταν κριτική στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.
Σιακαντάρης: «Η πολιτική μετατρέπεται σε ρωμαϊκή αρένα»
Αφορμή για τη νέα παρέμβαση αποτέλεσε ανάρτηση του Γιώργου Μπαλατσούκα, ο οποίος αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο μελλοντικής συνεργασίας ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, χρησιμοποιώντας σατιρική εικόνα που δημιουργήθηκε με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης.
Ο Γιώργος Σιακαντάρης επέλεξε να τοποθετηθεί δημόσια, εκφράζοντας τη διαφωνία του τόσο με το περιεχόμενο όσο και με τη μορφή της συγκεκριμένης πολιτικής αντιπαράθεσης.
Στην ανάρτησή του χαρακτήρισε «θλιβερές» τις εικόνες με τους δύο πολιτικούς αρχηγούς αγκαλιασμένους, διευκρινίζοντας ότι η ίδια κρίση θα ίσχυε και για μια αντίστοιχη απεικόνιση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Αλέξη Τσίπρα.
Στη συνέχεια, χρησιμοποίησε την εικόνα μιας «ρωμαϊκής αρένας» για να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η πολιτική αντιπαράθεση, προειδοποιώντας για τις συνέπειες της όξυνσης και της μετατροπής της πολιτικής συζήτησης σε πεδίο δημόσιων επιθέσεων.
Η ανάρτηση Μπαλατσούκα για πιθανή συνεργασία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ
Ο αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛ.Α.Σ., Γιώργος Μπαλατσούκας, είχε δημοσιεύσει εικόνα τεχνητής νοημοσύνης στην οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίζονται αγκαλιασμένοι.
Η ανάρτηση συνοδευόταν από πολιτικό σχόλιο με αφορμή τη συζήτηση για το ενδεχόμενο συνεργασίας των δύο κομμάτων.
«Κυριάκο, ακούς;», έγραφε στην αρχή της ανάρτησής του, παραπέμποντας στη στάση του ΠΑΣΟΚ απέναντι στην προηγούμενη συγκυβέρνησή του με τη Νέα Δημοκρατία.
Το σχόλιό του κατέληγε με το ερώτημα «Τελικά, ποιος θα σώσει ποιον;», επιχειρώντας να αναδείξει το ζήτημα των πιθανών μετεκλογικών συνεργασιών.
Η συγκεκριμένη παρέμβαση προκάλεσε την αντίδραση του Γιώργου Σιακαντάρη, ο οποίος διαχώρισε δημόσια τη θέση του από αυτή τη μορφή πολιτικής κριτικής.
Δεύτερη διαφοροποίηση μετά την αντιπαράθεση με αφορμή τον Καρτερό
Η νέα τοποθέτηση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς έρχεται λίγες ημέρες μετά την προηγούμενη δημόσια διαφοροποίηση του Γιώργου Σιακαντάρη από στελέχη της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης.
Εκείνη η παρέμβαση είχε πραγματοποιηθεί με αφορμή άρθρο του Θανάση Καρτερού, στο οποίο διατυπωνόταν κριτική κατά του Νίκου Ανδρουλάκη.
Ο Σιακαντάρης είχε εκφράσει τότε τις αντιρρήσεις του απέναντι στον τρόπο με τον οποίο ασκήθηκε η συγκεκριμένη κριτική, επισημαίνοντας τη διαφωνία του με τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιήθηκαν.
Οι δύο διαδοχικές παρεμβάσεις αναδεικνύουν διαφορετικές προσεγγίσεις ως προς τον τρόπο άσκησης της πολιτικής αντιπαράθεσης στον χώρο της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς.
Στο προσκήνιο η συζήτηση για τις πολιτικές συνεργασίες
Η αντιπαράθεση εκτυλίσσεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι πιθανές πολιτικές συνεργασίες και οι σχέσεις μεταξύ των κομμάτων της αντιπολίτευσης αποτελούν αντικείμενο δημόσιας συζήτησης.
Η αναφορά σε ένα ενδεχόμενο κυβερνητικό σχήμα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ συνδέεται με τις συζητήσεις για τους μελλοντικούς πολιτικούς συσχετισμούς, χωρίς ωστόσο η επίμαχη ανάρτηση να συνιστά ένδειξη κάποιας συμφωνίας μεταξύ των δύο κομμάτων.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η παρέμβαση του Γιώργου Σιακαντάρη στρέφει την προσοχή όχι μόνο στις πολιτικές διαφωνίες, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο αυτές εκφράζονται στον δημόσιο διάλογο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η νέα διαφοροποίησή του προστίθεται έτσι στις αντιπαραθέσεις που καταγράφονται στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, με επίκεντρο τόσο το ζήτημα των πολιτικών συμμαχιών όσο και τα όρια της δημόσιας πολιτικής κριτικής.
