Το viral τραγούδι μάς αποχαιρετά με έναν Αύγουστο που δεν ζήσαμε, η πολιτική επιστρέφει με υποσχέσεις, εκπτώσεις και «καλάθια», αλλά ο πολίτης ζητά κάτι απλούστερο, μια κανονική ζωή χωρίς φίλτρα.
Το τραγούδι που ακούστηκε περισσότερο αυτό το καλοκαίρι δεν γράφτηκε από κάποιον τραγουδοποιό που κοίταζε μελαγχολικά το Αιγαίο. Δημιουργήθηκε με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης, έγινε viral στο TikTok και στο Instagram και έδωσε στους χρήστες την ιδανική λεζάντα για ηλιοβασιλέματα, χωρισμούς και φωτογραφίες από παραλίες, «Μου χρωστάς έναν Αύγουστο».
Η φράση πλημμύρισε τα social media και εξελίχθηκε σε ένα από τα χαρακτηριστικότερα διαδικτυακά trends του φετινού καλοκαιριού.
Μόνο που, για πολλούς Έλληνες, ο Αύγουστος δεν ήταν αυτός που εμφανίστηκε στην οθόνη. Δεν είχε μόνο βουτιές, beach bars και βίντεο με drone. Είχε λογαριασμούς που περίμεναν στο σπίτι, ακριβά καύσιμα, εισιτήρια που κόστιζαν όσο ένα μικρό ενοίκιο και διακοπές περιορισμένες σε τρία βράδια συν ένα story που έπρεπε να δίνει την εντύπωση δεκαπενθημέρου.
Γιατί αυτή είναι η μεγάλη τέχνη της εποχής, δεν χρειάζεται να ζεις καλά. Αρκεί να φαίνεται ότι ζεις καλά. Και κάπως έτσι επιστρέφουμε στον Σεπτέμβριο. Όχι απλώς στην εργασία, στα σχολεία και στις υποχρεώσεις, αλλά στη μεγάλη εθνική παραγωγή περιεχομένου.
Από το καλάθι της παραλίας στο καλάθι της ΔΕΘ
Από σήμερα τίθεται σε εφαρμογή η Εθνική Πρωτοβουλία Μείωσης Τιμών, με περισσότερους από 1.660 κωδικούς προϊόντων και μέση μείωση περίπου 7%. Οι χαμηλότερες τιμές θα διαρκέσουν δύο έως τέσσερις μήνες, ενώ σε ορισμένα προϊόντα η έκπτωση μπορεί να φτάσει έως και το 30%. Θετικό; Ασφαλώς. Αρκετό; Θα το δείξει το ταμείο και όχι το δελτίο Τύπου.
Διότι ο καταναλωτής δεν ψωνίζει «κωδικούς». Δεν βάζει στο καλάθι του τον αριθμό 1.660. Αγοράζει γάλα, κρέας, απορρυπαντικό, πάνες και σχολικά είδη. Και δεν τον ενδιαφέρει πόσο μεγάλη είναι η λίστα, αλλά πόσο μικρότερη θα είναι η απόδειξη.
Αν ένα προϊόν που αυξήθηκε επανειλημμένα τα προηγούμενα χρόνια μειωθεί τώρα κατά 5%, το αποτέλεσμα δεν είναι επιστροφή στην κανονικότητα. Είναι μια μικρή έκπτωση επάνω σε μια μεγάλη ακρίβεια. Χρήσιμη μεν, αλλά όχι λόγος να ανοίξουν σαμπάνιες οι οποίες, παρεμπιπτόντως, μάλλον δεν περιλαμβάνονται στο καλάθι.
Την ίδια ώρα αρχίζει και η εβδομάδα της ΔΕΘ. Υπουργοί περιοδεύουν στη Μακεδονία, η κυβέρνηση προαναγγέλλει παρεμβάσεις για τη μεσαία τάξη, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τις οικογένειες, τους αγρότες και τους συνταξιούχους, ενώ η αντιπολίτευση ετοιμάζει τα δικά της πακέτα.
Όλοι, όπως συμβαίνει παραδοσιακά λίγο πριν από τη ΔΕΘ, έχουν επιτέλους ανακαλύψει τον πολίτη. Τον βρήκαν κάπου ανάμεσα στο εκκαθαριστικό της Εφορίας και στο ταμείο του σούπερ μάρκετ.
Η πολιτική έγινε teaser
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι βαθιά επικοινωνιακό. Η πολιτική πλέον λειτουργεί όπως τα social media. Δεν παρουσιάζει ολοκληρωμένες λύσεις· ανεβάζει teasers. «Έρχεται παρέμβαση», «κλειδώνει πακέτο», «στο τραπέζι νέα ενίσχυση», «ανάσα για χιλιάδες νοικοκυριά». Κάνουμε scroll από εξαγγελία σε εξαγγελία, όπως περνάμε από βίντεο σε βίντεο. Πριν προλάβουμε να εξετάσουμε αν εφαρμόστηκε το προηγούμενο μέτρο, έχει εμφανιστεί το επόμενο. Η κυβερνητική ανακοίνωση χρειάζεται τίτλο, εικόνα και αριθμό. Η αντιπολιτευτική καταγγελία χρειάζεται ατάκα που να κόβεται εύκολα σε reel. Η ουσία, όμως, δεν χωρά πάντα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα.
Στα social είδαμε ακόμη και τον Μίλτο Τεντόγλου με τον Εμμανουήλ Καραλή σε ένα ανύπαρκτο νησιώτικο πανηγύρι, μέσα σε βίντεο δημιουργημένο από ΑΙ. Την ίδια στιγμή ο πραγματικός Καραλής είχε μόλις πετάξει στα 6,20 μέτρα, σημειώνοντας νέο πανελλήνιο ρεκόρ. Η πραγματική επίδοση ήταν συγκλονιστική. Το ψεύτικο πανηγύρι, όμως, ήταν πιο «εύπεπτο» για το feed.
Κάπως έτσι κινδυνεύουμε να αντιμετωπίζουμε και την πολιτική, η πραγματικότητα είναι δύσκολη, οι αριθμοί απαιτούν προσοχή, αλλά το βίντεο είναι διασκεδαστικό και η υπόσχεση ακούγεται ωραία.
Χωρίς φίλτρα στο ταμείο
Η κυβέρνηση έχει κάθε δικαίωμα να παρουσιάσει τις παρεμβάσεις της. Η αντιπολίτευση έχει υποχρέωση να τις ελέγξει και να προτείνει κάτι καλύτερο. Εκείνο που δεν αντέχει άλλο η κοινωνία είναι η μετατροπή κάθε μικρής διόρθωσης σε ιστορική επιτυχία και κάθε προβλήματος σε ευκαιρία για κομματικό content. Ο πολίτης δεν ζητά να γίνει viral. Ζητά να βγαίνει ο μήνας.
Δεν χρειάζεται άλλη μία φωτογραφία μιας χώρας με ηλιοβασίλεμα, μουσική και φίλτρο. Χρειάζεται μια χώρα στην οποία η εργασία αμείβεται, το σπίτι δεν γίνεται άπιαστο όνειρο και η επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ δεν απαιτεί οικονομικό σχεδιασμό στρατιωτικής επιχείρησης.
Ο Αύγουστος μπορεί να τελείωσε μέσα σε ένα τραγούδι φτιαγμένο από αλγόριθμο. Ο Σεπτέμβριος, όμως, έρχεται με πραγματικούς λογαριασμούς. Γι’ αυτό η φράση της νέας εποχής δεν είναι «μου χρωστάς έναν Αύγουστο». Είναι, μας χρωστάτε έναν Σεπτέμβριο που να μη χρειάζεται φίλτρα για να φαίνεται υποφερτός.