Ο Κώστας Ζαχαριάδης βρέθηκε σε δύσκολη θέση όταν ρωτήθηκε γιατί, ενώ ανήκει ακόμη στον ΣΥΡΙΖΑ, επέλεξε να δώσει το «παρών» στη συγκέντρωση του υπό διαμόρφωση πολιτικού εγχειρήματος του Αλέξη Τσίπρα. Και αντί να δώσει μια καθαρή πολιτική απάντηση, προτίμησε να καταφύγει σε έναν συμψηφισμό που περισσότερο πρόδιδε αμηχανία παρά πολιτικό επιχείρημα.
«Δεν πήγα στη συγκέντρωση του Μητσοτάκη», είπε περίπου. Μόνο που αυτό δεν αποτελεί απάντηση. Είναι υπεκφυγή. Διότι άλλο ερωτάται ένας πολιτικός και άλλο επιλέγει να απαντήσει. Το ερώτημα ήταν απλό: πώς ένα κορυφαίο στέλεχος ενός κόμματος συμμετέχει σε μια πολιτική εκδήλωση που, αντικειμενικά, λειτουργεί ως προαναγγελία ενός νέου κομματικού σχηματισμού; Και κυρίως, τι μήνυμα στέλνει αυτό στους εναπομείναντες ψηφοφόρους του κόμματός του;
Η πολιτική δεοντολογία απαιτεί καθαρές κουβέντες. Αν κάποιος θεωρεί ότι το μέλλον βρίσκεται αλλού, έχει κάθε δικαίωμα να το πει. Αν πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τον εκφράζει πια, επίσης. Όμως οι μισόλογες τοποθετήσεις και οι επικοινωνιακές ντρίμπλες δεν συνιστούν πολιτική στάση. Συνιστούν προσπάθεια να κρατηθούν ανοιχτές όλες οι πόρτες.
Ακόμη πιο παράδοξο ήταν ότι ο κ. Ζαχαριάδης επέλεξε να μιλήσει για τη δημοσκοπική φθορά της Νέα Δημοκρατία. Θα περίμενε κανείς λίγη περισσότερη αυτογνωσία. Διότι όσο κι αν η κυβέρνηση εμφανίζει απώλειες, το πραγματικό πολιτικό αδιέξοδο βρίσκεται στον χώρο της Κεντροαριστεράς και κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος σε πολλές μετρήσεις δίνει πλέον μάχη ακόμη και για την κοινοβουλευτική του επιβίωση.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ειρωνεία της υπόθεσης: στελέχη ενός κόμματος που δυσκολεύεται να πείσει ότι έχει λόγο ύπαρξης, εμφανίζονται έτοιμα να επενδύσουν στο επόμενο πολιτικό σχήμα πριν ακόμη αυτό ανακοινωθεί επισήμως. Μόνο που οι πολίτες καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουν οι επαγγελματίες της πολιτικής. Βλέπουν τις μετακινήσεις, αντιλαμβάνονται τα σήματα και κυρίως καταγράφουν την έλλειψη καθαρών θέσεων.
Η πολιτική, τελικά, δεν είναι παιχνίδι υπαινιγμών. Και όσοι προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα σε δύο βάρκες, συνήθως καταλήγουν στο νερό.