Στην πολιτική, ο ενθουσιασμός είναι συχνά ένας κακός σύμβουλος. Δημιουργεί την ψευδαίσθηση της δυναμικής, καλλιεργεί προσδοκίες και γεννά την πεποίθηση ότι η κοινωνία είναι έτοιμη να ακολουθήσει ένα νέο εγχείρημα. Όμως η πραγματικότητα αποδεικνύεται συνήθως πιο απαιτητική από τη συγκίνηση της στιγμής.
Αυτό φαίνεται να συμβαίνει και με τη Μαρία Καρυστιανού και το πολιτικό σχήμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Εκεί που πριν από λίγους μήνες πολλοί μιλούσαν για μια δύναμη ικανή να ανατρέψει τις πολιτικές ισορροπίες, σήμερα η εικόνα είναι αισθητά διαφορετική. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια σταθερή υποχώρηση της επιρροής του κόμματος, το οποίο βρίσκεται πλέον στην τέταρτη θέση, πίσω από ένα ΠΑΣΟΚ που κατόρθωσε να ανασυνταχθεί και να ανακτήσει μέρος των απωλειών του.
Το ποσοστό του 8,1% δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι ένα πολιτικό μήνυμα. Είναι η ένδειξη ότι ένα σημαντικό τμήμα των πολιτών που αρχικά είδε στο νέο εγχείρημα μια εναλλακτική προοπτική, σήμερα εμφανίζεται επιφυλακτικό. Και αυτή η επιφύλαξη δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο σε επικοινωνιακές αστοχίες ή σε οργανωτικές αδυναμίες.
Η πολιτική δεν συγχωρεί την απειρία όταν αυτή συνοδεύεται από την αδυναμία παραγωγής συγκεκριμένου λόγου και ολοκληρωμένων προτάσεων. Η κοινωνία μπορεί να συγκινηθεί από ένα πρόσωπο, μπορεί να ταυτιστεί με έναν συμβολισμό, αλλά αργά ή γρήγορα ζητά απαντήσεις για την οικονομία, την παιδεία, την ασφάλεια, τη λειτουργία των θεσμών. Ζητά πολιτική και όχι μόνο διαμαρτυρία.
Οι συνεργάτες της κυρίας Καρυστιανού εξακολουθούν να εμφανίζονται αισιόδοξοι, υποστηρίζοντας ότι έγιναν λάθη τα οποία μπορούν να διορθωθούν. Ωστόσο, όσοι παρακολουθούν ψύχραιμα τις πολιτικές εξελίξεις διαπιστώνουν κάτι βαθύτερο: ότι η αρχική ορμή φαίνεται να εξαντλείται με ταχύτερους ρυθμούς απ’ ό,τι αναμενόταν. Η γοητεία του καινούργιου υποχωρεί και τη θέση της παίρνει η σκληρή αξιολόγηση της πολιτικής επάρκειας.
Η ιστορία της μεταπολίτευσης είναι γεμάτη από κινήματα που γεννήθηκαν μέσα σε κύματα προσδοκιών και χάθηκαν όταν κλήθηκαν να αποδείξουν ότι μπορούν να μετατρέψουν τη διαμαρτυρία σε πρόταση διακυβέρνησης. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» μπορεί να ξαναβρεί τη χαμένη της δυναμική. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν διαθέτει το πολιτικό βάθος, την οργανωτική συγκρότηση και τα πρόσωπα που απαιτούνται για να επιβιώσει πέρα από τη συγκυρία που τη γέννησε.
Διότι στην πολιτική οι προσδοκίες ανεβάζουν γρήγορα. Οι απαιτήσεις των πολιτών, όμως, είναι εκείνες που καθορίζουν ποιος θα παραμείνει όρθιος όταν περάσει το πρώτο κύμα ενθουσιασμού. Και αυτή ακριβώς είναι η δοκιμασία που βρίσκεται σήμερα μπροστά στην κυρία Καρυστιανού και στο κόμμα της.