Ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει σιγά-σιγά στο προσκήνιο, όχι ως πρώην πρωθυπουργός που λογοδοτεί για το πολιτικό του αποτύπωμα, αλλά ως ένας πολιτικός πίνακας που κάποιοι επιχειρούν να ξανακρεμάσουν στον τοίχο της κεντροαριστεράς. Μια σύγχρονη Τζοκόντα, όπως τον περιέγραψε ο Αιμίλιος Χειλάκης. Μόνο που η πολιτική δεν είναι μουσείο και οι πολίτες δεν είναι επισκέπτες που θαυμάζουν αινιγματικά χαμόγελα.
Πριν εμφανιστεί ως ο άνθρωπος που θα νικήσει τον Μητσοτάκη, θα είχε ενδιαφέρον να εξηγήσει πώς ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε από το 31,5% στο πολιτικό ναυάγιο. Πώς η Έφη Αχτσιόγλου βρέθηκε στο περιθώριο. Πώς ο Στέφανος Κασσελάκης μετατράπηκε από «σωτήρας» σε αποδιοπομπαίο τράγο. Και κυρίως ποιος υπονόμευε ποιον σε ένα κόμμα που κατέρρεε ενώ ο πρώην πρόεδρός του παρακολουθούσε σιωπηλά από την εξέδρα στέλνοντας τα στελέχη του στον… εξώστη.
Η πρόσφατη «νουβέλα» αυτοδικαίωσης που παρουσίασε επιχειρεί να ξαναγράψει την ιστορία. Να μετατρέψει τις αυταπάτες σε στρατηγική, το δημοψήφισμα σε θρίαμβο, τις ήττες σε παρακαταθήκη και την πολιτική φθορά σε αδικία. Μια προσπάθεια πολιτικού rebranding, όπου το παρελθόν παρουσιάζεται σαν παρεξήγηση και οι τότε συνεργάτες του τουλάχιστον γραφικοί.
Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι η σιωπή. Γιατί όταν προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ για τα πεπραγμένα της διακυβέρνησής του, ο πρώην πρωθυπουργός δεν βρήκε τον χρόνο ούτε το πολιτικό θάρρος να απαντήσει σημείο προς σημείο με μια αστεία δικαιολογία. Προφανώς η στρατηγική είναι διαφορετική: να ποντάρει ότι οι πολίτες ξεχνούν, ότι η μνήμη έχει ημερομηνία λήξης και ότι η πολιτική αγορά διψά για μια νέα συσκευασία του ίδιου προϊόντος.
Βεβαίως, στην προσπάθεια αυτή δεν είναι μόνος. Τμήματα του μιντιακού και οικονομικού συστήματος που άλλοτε τον πολεμούσαν, σήμερα τον αντιμετωπίζουν ως πιθανή εναλλακτική λύση. Η πολιτική έχει παράξενους κύκλους και ακόμη πιο παράξενες συμμαχίες.
Η διαφορά είναι ότι η Τζοκόντα του Λούβρου δεν χρειάζεται να απολογηθεί για τίποτα. Οι πολιτικοί, όμως, οφείλουν να λογοδοτούν για όσα έκαναν και για όσα δεν έκαναν. Και πριν ζητήσουν δεύτερη ευκαιρία, καλό είναι να απαντούν για την πρώτη. Γιατί η ιστορία μπορεί να συγχωρεί, αλλά σπάνια ξεχνά. Και όταν ξεχνά, συνήθως κάποιος φροντίζει να της το υπενθυμίσει.