Γύρισε. Και μάλιστα χωρίς περιστροφές. Ο Αλέξης Τσίπρας πάτησε reset στο “rebranding” που δεν περπάτησε ποτέ και επέστρεψε στις… εργοστασιακές ρυθμίσεις: λαός, ολιγαρχία, παροχές και μια υπόσχεση ότι «αυτή τη φορά θα είναι αλλιώς». Μόνο που αυτή η κασέτα έχει παιχτεί – και μάλιστα σε υψηλή ένταση.
Η εμφάνιση στη Λαμία δεν άφησε περιθώρια παρερμηνείας. Το αφήγημα της «νέας αρχής» κράτησε όσο μια προεκλογική περίοδος… χωρίς εκλογές. Και τώρα, μπροστά στην αδυναμία να χτιστεί κάτι πραγματικά καινούργιο, ο πρώην πρωθυπουργός επέστρεψε σε αυτό που ξέρει καλύτερα: την αντιπολίτευση τύπου 2012–2019. Το πρόβλημα; Αυτή η αντιπολίτευση δοκιμάστηκε, οδήγησε σε μια διακυβέρνηση που κρίθηκε και τελικά κατέληξε στο 17%. Και –κυρίως– άνοιξε τον δρόμο για το 41% του Κυριάκος Μητσοτάκης.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, δεν είναι η επιστροφή στο παρελθόν. Είναι η βεβαιότητα με την οποία παρουσιάζεται ως… μέλλον. Ο Τσίπρας δήλωσε έτοιμος για εκλογές «όποτε κι αν γίνουν», επιχειρώντας να εμφανιστεί ως ο βασικός αντίπαλος της κυβέρνησης. Μόνο που εδώ υπάρχει μια μικρή –αλλά κρίσιμη– λεπτομέρεια: για να είσαι βασικός αντίπαλος, πρέπει πρώτα να σε βλέπει έτσι η κοινωνία. Και προς το παρόν, τα δεδομένα δεν δείχνουν κάτι τέτοιο.
Γι’ αυτό και η ευθεία επίθεση στο ΠΑΣΟΚ δεν ήταν τυχαία. Ήταν αποκαλυπτική. Ο στόχος δεν είναι –ακόμη– η κυβέρνηση. Είναι η μάχη για την ηγεμονία στον προοδευτικό χώρο. Με αιχμές περί «συνεδρίων που αποφασίζουν αν θα συνεργαστούν με τη ΝΔ», ο Τσίπρας επιχείρησε να στριμώξει τη Χαριλάου Τρικούπη, ποντάροντας στις εσωτερικές της αντιφάσεις.
Το ερώτημα, όμως, παραμένει αμείλικτο: μπορεί μια πολιτική αφήγηση που έχει ήδη κριθεί –και σε μεγάλο βαθμό απορριφθεί– να επανέλθει ως λύση; Ή απλώς ανακυκλώνεται επειδή δεν υπάρχει κάτι νέο να ειπωθεί;
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πολιτικό πρόβλημα του Τσίπρα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι στρατηγικό. Το “rebranding” απέτυχε γιατί δεν συνοδεύτηκε από πραγματική αλλαγή. Και όταν το περιτύλιγμα πέφτει, μένει το γνώριμο περιεχόμενο.
Και αυτό, η κοινωνία το έχει ήδη δοκιμάσει.