Κάθε φορά που ανοίγει ένα σοβαρό πολιτικό θέμα, το ΠΑΣΟΚ καταφέρνει να μετατρέψει τη διαφωνία με την κυβέρνηση σε… διαφωνία με τον εαυτό του. Αυτή τη φορά αφορμή είναι τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Αύριο μπορεί να είναι κάτι άλλο. Το μοτίβο, όμως, παραμένει το ίδιο.
Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι αν η Νάντια Γιαννακοπούλου διαφωνεί με τον Λευτέρη Καρχιμάκη ούτε αν πίσω από τη σύγκρουση κρύβεται ο ανταγωνισμός για τον σταυρό στη Δυτική Αθήνα. Σε όλα τα κόμματα υπάρχουν προσωπικές στρατηγικές και εσωκομματικές φιλοδοξίες. Το ερώτημα είναι ποιος βάζει τέλος σε αυτές όταν αρχίζουν να ακυρώνουν τη συλλογική γραμμή.
Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Κάποια στιγμή πρέπει να εμφανιστεί και ο Νίκος Ανδρουλάκης. Όχι ως παρατηρητής των εξελίξεων ούτε ως διαιτητής που σφυρίζει μόνο όταν έχει τελειώσει ο αγώνας. Αλλά ως αρχηγός. Να ξεκαθαρίσει ποια είναι η επίσημη θέση του κόμματος, ποιος την εκφράζει και ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη όταν την αμφισβητεί δημόσια.
Γιατί η ηγεσία δεν κρίνεται στις ομιλίες, ούτε στις δημοσκοπήσεις. Κρίνεται στις δύσκολες στιγμές, όταν πρέπει να επιβάλεις πειθαρχία, να πάρεις αποφάσεις και να κλείσεις τα εσωκομματικά μέτωπα πριν εξελιχθούν σε δημόσιο θέαμα.
Διαφορετικά, το ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει να δίνει την εικόνα ενός κόμματος που θέλει να κυβερνήσει τη χώρα, αλλά δυσκολεύεται να κυβερνήσει… τον ίδιο του τον εαυτό. Και όσο η εικόνα αυτή επαναλαμβάνεται, τόσο περισσότερο η κυβέρνηση θα παρακολουθεί από την εξέδρα, χωρίς καν να χρειάζεται να απαντά στην αντιπολίτευση.