Εμφανίστηκε πάλι ο κ. Θεοχαρόπουλος, κρατώντας στα χέρια του εκείνη τη γνωστή πατέντα της μεταπολιτευτικής πολιτικής αμηχανίας: το περίφημο «δίλημμα». Ρωτήθηκε, λέει, ποιο θα είναι το δίλημμα της επόμενης κάλπης και απάντησε με στόμφο σχεδόν αρχαίου χρησμού: «Προοδευτική Ελλάδα ή Δεξιά των σκανδάλων και της αισχροκέρδειας».
Τι ευρηματικότητα. Τι τόλμη σκέψης. Τι απροσδόκητη σύλληψη. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι η Αριστερά, όταν αδυνατεί να πείσει για το τι θέλει να χτίσει, θα επιστρέψει στο ασφαλές καταφύγιο του τι μισεί.
Είναι η παλιά συνταγή: δεν παρουσιάζεις σχέδιο, δεν καταθέτεις πρόταση, δεν εμπνέεις εμπιστοσύνη· απλώς μοιράζεις ταμπέλες. Από τη μία οι «προοδευτικοί», από την άλλη οι «σκοτεινοί». Από τη μία το φως, από την άλλη οι δράκοι. Μόνο που η κοινωνία έχει κουραστεί να παρακολουθεί παιδικές παραστάσεις με κακούς και καλούς.
Ο κ. Θεοχαρόπουλος φαίνεται να αγνοεί μια απλή αλήθεια: η φθορά μιας κυβέρνησης δεν αρκεί αυτομάτως για να γεννήσει εναλλακτική λύση. Το κενό δεν το καταλαμβάνει όποιος φωνάζει περισσότερο ούτε όποιος επινοεί πιο βαρύγδουπα συνθήματα. Το κερδίζει εκείνος που πείθει ότι διαθέτει νου, σοβαρότητα και στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα.
Και εδώ βρίσκεται το δράμα της εγχώριας προοδευτικής πολυκατοικίας: νομίζει πως αν καταγγείλει ξανά και ξανά τον αντίπαλο, οι πολίτες θα ξεχάσουν ότι περιμένουν ακόμη να ακούσουν μια καθαρή κουβέντα για το αύριο.
Το δίλημμα λοιπόν δεν είναι αυτό που διακηρύσσει ο κ. Θεοχαρόπουλος. Το πραγματικό δίλημμα είναι άλλο: πολιτική ουσίας ή μόνιμη αφισοκόλληση συνθημάτων; Μέχρι στιγμής, ο ίδιος δείχνει πιστός στη δεύτερη επιλογή.