Στην πολιτική, πολλές φορές οι μεγάλες ιδέες κινητοποιούν τους ανθρώπους. Άλλες φορές όμως, κινητήρια δύναμη δεν είναι ούτε η ιδεολογία ούτε το όραμα. Είναι το προσωπικό παράπονο.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός τοπικού παράγοντα στη Νάουσα της Πάρου, ο οποίος, σύμφωνα με όσα ο ίδιος φέρεται να διαδίδει στην τοπική κοινωνία, έχει μετατραπεί σε έναν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Αντώνη Σαμαρά. Η αιτία, όπως λέγεται, δεν είναι κάποια βαθιά πολιτική διαφωνία με την κυβέρνηση, αλλά η οργή του επειδή δεν ικανοποιήθηκε αίτημα του επαγγελματικού του κλάδου.
Έκτοτε, εμφανίζεται έξαλλος απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, περιδιαβαίνει τα καφενεία του νησιού και προαναγγέλλει τη συμμετοχή του στο νέο πολιτικό εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού, εφόσον αυτό δημιουργηθεί. Μάλιστα, αφηγείται ότι είχε προσωπική επικοινωνία με τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος τον ρώτησε: «Φίλε, αν κάνω κόμμα, θα με στηρίξεις;». Και εκείνος, όπως υποστηρίζει, απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη πως θα βρίσκεται στο πλευρό του.
Ανεξάρτητα από το αν όλα αυτά έχουν συμβεί ακριβώς όπως περιγράφονται, η ιστορία έχει τη δική της πολιτική σημασία. Γιατί αποτυπώνει μια νοοτροπία που συχνά εμφανίζεται στην ελληνική πολιτική ζωή: η προσωπική δυσαρέσκεια μετατρέπεται σε πολιτική επιλογή.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που αλλάζουν πολιτικό στρατόπεδο όχι επειδή πείστηκαν από ένα διαφορετικό σχέδιο για τη χώρα, αλλά επειδή αισθάνονται ότι αδικήθηκαν, ότι δεν εξυπηρετήθηκαν ή ότι δεν εισακούστηκαν από την εξουσία. Η πολιτική γίνεται προσωπική υπόθεση και η ψήφος εργαλείο ανταπόδοσης.
Αν τελικά δημιουργηθεί νέο κόμμα υπό τον Αντώνη Σαμαρά, είναι πιθανό να προσελκύσει ανθρώπους που διαφωνούν ειλικρινά με την πορεία της κυβέρνησης. Είναι όμως επίσης πιθανό να συγκεντρώσει και ένα ακροατήριο που ενώνεται περισσότερο από την πικρία παρά από μια κοινή πολιτική πρόταση.
Το γινάτι, όμως, δεν αποτελεί πολιτική ιδεολογία. Η προσωπική κόντρα δεν είναι πρόγραμμα διακυβέρνησης. Και η εκδίκηση δεν μπορεί να αποτελέσει συνεκτικό πολιτικό αφήγημα.
Η Ιστορία έχει δείξει ότι κόμματα που οικοδομήθηκαν πάνω στην οργή και στις προσωπικές αντιπαραθέσεις μπορούν να προκαλέσουν πρόσκαιρους κραδασμούς στο πολιτικό σύστημα. Δύσκολα όμως αποκτούν διάρκεια, όταν η αρχική ορμή εξαντληθεί και έρθει η ώρα των απαντήσεων για το μέλλον της χώρας.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες δεν καλούνται να επιλέξουν ποιος είναι περισσότερο θυμωμένος. Καλούνται να επιλέξουν ποιος μπορεί να κυβερνήσει.