Κάθε Σεπτέμβριο στη Θεσσαλονίκη, μαζί με τη ΔΕΘ, πραγματοποιείται και ένα παράλληλο συνέδριο: η ετήσια σύνοδος των ανθρώπων που δεν έχουν απολύτως κανέναν λόγο να βρίσκονται εκεί, αλλά θεωρούν αδιανόητο να λείψουν.
Δεν έχουν περίπτερο. Δεν έχουν ομιλία. Δεν έχουν συνάντηση. Δεν έχουν αρμοδιότητα. Βασικά, δεν έχουν ούτε δουλειά.
Έχουν όμως διαπίστευση.
Και αυτό αρκεί.
Γιατί η διαπίστευση στη ΔΕΘ είναι ένα μαγικό κορδονάκι: το φοράς στον λαιμό και για τρεις ημέρες μεταμορφώνεσαι από «ποιος είναι αυτός;» σε «θεσμικός παράγοντας».
Ξαφνικά περπατάς γρήγορα. Μιλάς συνέχεια στο κινητό. Κοιτάς το ρολόι σου με αγωνία. Λες «τρέχω σε μια συνάντηση» και εξαφανίζεσαι προς την κατεύθυνση του μπουφέ.
ΔΕΘ: «Φρούριο» η Θεσσαλονίκη για την ομιλία Μητσοτάκη – Κορυφώνονται οι κινητοποιήσεις
Το πρόγραμμα είναι εξαντλητικό.
09:30 καφές.
10:15 φωτογραφία.
11:00 χειραψία με άνθρωπο που γνώρισες πριν από 14 δευτερόλεπτα.
12:30 «σημαντικές επαφές».
13:00 δεύτερος καφές.
14:00 αναζήτηση υπουργού για φωτογραφία.
15:30 ανάρτηση στα social.
21:00 δείπνο εργασίας, στο οποίο η μοναδική εργασία είναι να βρεθεί ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό.
Και φυσικά η λεζάντα:
«Στη Θεσσαλονίκη, στην καρδιά των εξελίξεων.»
Ποιων εξελίξεων;
Άγνωστο.
Το μόνο που εξελίσσεται με βεβαιότητα είναι το φωτογραφικό άλμπουμ.
Διότι στη ΔΕΘ δεν έχει σημασία να κάνεις κάτι. Σημασία έχει να υπάρχει φωτογραφικό υλικό που να δημιουργεί την υποψία ότι έκανες κάτι.
Μία φωτογραφία με υπουργό — θεσμική παρουσία.
Δύο φωτογραφίες με βουλευτές — σειρά σημαντικών επαφών.
Τρεις φωτογραφίες μπροστά σε περίπτερα — παραγωγικές συναντήσεις με φορείς.
Μία φωτογραφία να περπατάς κοιτώντας σοβαρός το κινητό — κρίσιμες διαβουλεύσεις.
Και αν καταφέρεις να χωθείς στο βάθος μιας φωτογραφίας με κάποιον πραγματικά σημαντικό, τότε έχεις δικαίωμα να γράψεις και «στο περιθώριο των εργασιών».
Ποιων εργασιών;
Των άλλων.
Το αποκορύφωμα, βέβαια, είναι οι «επαφές».
Η λέξη «επαφές» είναι εξαιρετικά χρήσιμη, γιατί μπορεί να σημαίνει από κλειστή συνάντηση εργασίας μέχρι «πέτυχα τον Μπάμπη δίπλα στα κουλούρια».
— «Είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση.»
Ναι.
«Τι κάνεις;»
«Καλά, εσύ;»
«Τα λέμε.»
Γεωπολιτική ανάλυση επιπέδου G20.
Και κάπως έτσι, άνθρωποι που την προηγούμενη εβδομάδα δυσκολεύονταν να οργανώσουν έναν καφέ, στη ΔΕΘ εμφανίζονται να έχουν πρόγραμμα πυκνότερο από πρωθυπουργική αποστολή.
Τρέχουν από περίπτερο σε περίπτερο με ύφος ανθρώπου που αν καθυστερήσει επτά λεπτά, κινδυνεύει να καταρρεύσει η ελληνική οικονομία.
Μην ανησυχείτε.
Θα αντέξει.
Το ωραιότερο όμως είναι ότι όλοι αυτοί επιστρέφουν μετά εξουθενωμένοι.
«Τρεις μέρες Θεσσαλονίκη, λιώσαμε.»
Λογικό.
Δεν είναι εύκολο να δείχνεις επί 72 ώρες ότι έχεις λόγο να βρίσκεσαι κάπου.
Θέλει αντοχή.
Θέλει πειθαρχία.
Θέλει power bank.
Και μετά η ΔΕΘ τελειώνει.
Οι βαλίτσες κλείνουν. Οι διαπιστεύσεις βγαίνουν. Τα stories ανεβαίνουν. Οι «επαφές» ολοκληρώνονται. Οι «σημαντικές συζητήσεις» ξεχνιούνται πριν καν προσγειωθεί το αεροπλάνο.
Και όλοι επιστρέφουν στην καθημερινότητά τους έχοντας προσφέρει το σημαντικότερο πράγμα που μπορούσαν να προσφέρουν στη χώρα:
47 φωτογραφίες και κανένα απολύτως αποτέλεσμα.
Μέχρι την επόμενη ΔΕΘ, φυσικά.
Γιατί μπορεί να μην τους χρειάζεται κανείς εκεί.
Αλλά χωρίς αυτούς ποιος θα περπατάει γρήγορα στους διαδρόμους κρατώντας κινητό;