Στο Μέγαρο Μαξίμου αυτές τις ημέρες μετρούν δισεκατομμύρια, φορολογικούς συντελεστές και εισοδήματα. Και όλα αυτά είναι μέρος των ανακοινώσεων στη ΔΕΘ, όμως, υπάρχει ένας παράγοντας που δεν μπορεί να μπει σε κανένα κυβερνητικό excel, η Τουρκία.
Ενώ στην Αθήνα η πολιτική συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το πακέτο Μητσοτάκη, νοτίως του Καστελλόριζου οι τελευταίες κινήσεις της Άγκυρας επαναφέρουν ένα ερώτημα που η κυβέρνηση θα προτιμούσε να μη βρεθεί στο επίκεντρο της ΔΕΘ, πόσο ανθεκτικά είναι τελικά τα «ήρεμα νερά»;
Η υπόθεση του τουρκικού ερευνητικού TÜBİTAK MARMARA, η τουρκική NAVTEX, η ελληνική αντι-NAVTEX και η ευρύτερη αντιπαράθεση για τα θαλάσσια πάρκα δεν συνιστούν από μόνες τους μια νέα ελληνοτουρκική κρίση. Αποτελούν όμως μια υπενθύμιση ότι η περίοδος αποκλιμάκωσης δεν έχει εξαφανίσει τις βασικές διαφορές των δύο χωρών. Και κυρίως ότι η Άγκυρα εξακολουθεί να τις μεταφέρει από τους χάρτες στο πεδίο.
Το θέμα δεν είναι ένα ερευνητικό πλοίο
Η Αθήνα απάντησε στην τουρκική NAVTEX υποστηρίζοντας ότι τμήμα της περιοχής αφορά ελληνική υφαλοκρηπίδα και αμφισβητώντας την αρμοδιότητα του τουρκικού σταθμού για τη συγκεκριμένη αναγγελία. Το TÜBİTAK MARMARA απομακρύνθηκε στη συνέχεια από την περιοχή. Αυτό όμως δεν εξαφανίζει το βασικό πολιτικό ζήτημα.
Διότι είχε προηγηθεί η δημοσιοποίηση από την Τουρκία χαρτών για θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, με την Αθήνα να απορρίπτει τους τουρκικούς ισχυρισμούς ως αυθαίρετους και νομικά ανυπόστατους.
Επομένως, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πού βρίσκεται σήμερα το MARMARA. Είναι αν η Τουρκία επιχειρεί σταδιακά να δημιουργήσει παρουσία επί του πεδίου σε περιοχές τις οποίες προηγουμένως ενέταξε στους δικούς της χάρτες.
Η δύσκολη ισορροπία των «ήρεμων νερών»
Εδώ αρχίζει η πολιτική δυσκολία για την κυβέρνηση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επενδύσει στην αποκλιμάκωση με την Τουρκία, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα ότι ο διάλογος δεν σημαίνει καμία παραχώρηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Η πολιτική αυτή έχει μέχρι σήμερα ένα προφανές πλεονέκτημα, η ένταση του 2020 δεν αποτελεί πλέον την καθημερινότητα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Έχει όμως και μία δύσκολη δοκιμασία. Τι συμβαίνει όταν η Τουρκία επιχειρεί να μετακινήσει το όριο; Εκεί ακριβώς η Αθήνα πρέπει να αποδείξει στην πράξη ότι η αποκλιμάκωση δεν μετατρέπεται σε ανοχή τετελεσμένων.
Από τα 2 δισ. στο Καστελλόριζο
Και κάπου εδώ τα ελληνοτουρκικά συναντούν τη ΔΕΘ. Η κυβέρνηση θέλει η Θεσσαλονίκη να αποτελέσει την αφετηρία της οικονομικής και πολιτικής αντεπίθεσής της προς τις εκλογές του 2027. Θέλει η συζήτηση να αφορά φοροελαφρύνσεις, μισθούς, οικογένειες, δημόσιους υπαλλήλους και μεσαία τάξη. Μια νέα ένταση με την Τουρκία μπορεί να αλλάξει αυτή την ατζέντα μέσα σε ένα βράδυ.
Εάν υπάρξει νέα κίνηση κοντά στο Καστελλόριζο, εάν η Άγκυρα επιχειρήσει να δώσει πρακτικό περιεχόμενο στους χάρτες των θαλάσσιων πάρκων ή εάν επιστρέψει στο προσκήνιο το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου, τότε οι ερωτήσεις προς τον πρωθυπουργό στο Βελλίδειο θα είναι διαφορετικές. Όχι μόνο «πόσο θα μειωθεί ο φόρος;», αλλά «πού βρίσκεται η ελληνική κόκκινη γραμμή;» Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αστάθμητη μεταβλητή της φετινής ΔΕΘ. Το οικονομικό επιτελείο μπορεί να υπολογίσει μέχρι τελευταίου ευρώ τον δημοσιονομικό χώρο. Το Μέγαρο Μαξίμου μπορεί να σχεδιάσει μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας το πολιτικό μήνυμα του πρωθυπουργού. Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που δεν μπορεί να προϋπολογίσει, την επόμενη κίνηση της Άγκυρας.