Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν εξελίσσεται απλώς μια συζήτηση συνεργασιών. Εξελίσσεται μια επιχείρηση πολιτικής αδρανοποίησης. Πρώτα επιχειρήθηκε η διάλυση. Όταν αυτό δεν προχώρησε όσο γρήγορα κάποιοι υπολόγιζαν, ακολούθησε η προσπάθεια ελέγχου, γιατί το κόμμα, η ιστορία του, οι οργανώσεις του και η θεσμική του υπόσταση παραμένουν χρήσιμα «περιουσιακά στοιχεία». Και τώρα βρισκόμαστε στην τρίτη φάση: την ομηρία.
Ο στόχος μοιάζει σαφής: να μην μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί αυτόνομα, να μη χαράξει δική του στρατηγική, να μη σταθεί ούτε απέναντι ούτε δίπλα με όρους ισοτιμίας, αλλά να περιμένει τις αποφάσεις άλλων. Αυτό παρουσιάζεται ως υπεύθυνη στάση και ως μη αντιπαράθεση. Στην πραγματικότητα, όμως, θυμίζει πολιτικό παροπλισμό με αριστερό περιτύλιγμα.
Το πιο οξύμωρο είναι ότι όλα αυτά βαφτίζονται «μη παρέμβαση» στα εσωτερικά ενός κόμματος, την ώρα που πρόσωπα τα οποία έχουν ήδη στρατευθεί σε άλλο πολιτικό σχέδιο εμφανίζονται να επηρεάζουν κρίσιμες αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Η Αριστερά δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ηθική. Και η ηθική δεν επιτρέπει ούτε υπόγειες μεθοδεύσεις ούτε κόμματα σε καθεστώς αναμονής. Ο ΣΥΡΙΖΑ είτε θα αποφασίσει να υπάρχει ως πολιτικός οργανισμός είτε θα παρακολουθήσει την ιστορία του να γίνεται υλικό κατεδάφισης για ξένα σχέδια. Το σενάριο είναι σκοτώστε τον, αλλά μη φαίνεται… έγκλημα. Και βλέπουμε τους πρωταγωνιστές, ξέρουμε τους σεναριογράφους και τους ηθικούς αυτουργούς. Το μεγάλο ζητούμενο είναι αν ο κόσμος της αριστεράς θα το αποδεχτεί…