Σαμαράς: «Δεν είναι φιλελευθερισμός να αφήνεις να δημιουργούνται καρτέλ» – Αμφισβήτηση του κυβερνητικού οικονομικού μοντέλου

Σφοδρή κριτική στο υφιστάμενο μοντέλο οικονομικής πολιτικής, με αιχμές για τα τραπεζικά κέρδη, τα καρτέλ, την ενεργειακή στρατηγική, την υπερχρέωση νοικοκυριών και επιχειρήσεων και τη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, άσκησε ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, μιλώντας σε ημερίδα της «Ναυτεμπορικής» με θέμα τη νέα αρχιτεκτονική της ελληνικής οικονομίας.

Χωρίς να κατονομάζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο πρώην πρωθυπουργός διατύπωσε μια συνολική πολιτική και οικονομική αμφισβήτηση επιλογών που εφαρμόζονται σήμερα, παρουσιάζοντας παράλληλα επτά άξονες για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

«Δεν είναι φιλελευθερισμός να ενισχύεις τα καρτέλ»

Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίστηκε στο ζήτημα της λειτουργίας της αγοράς και της συγκέντρωσης του πλούτου.

«Πραγματική ελεύθερη οικονομία δεν σημαίνει να αφήνουμε την αγορά στα χέρια των ισχυρότερων», υπογράμμισε, προειδοποιώντας ότι η δημιουργία και ενίσχυση των καρτέλ δεν συνιστά φιλελεύθερη πολιτική.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η αναφορά του στη μεσαία τάξη, επισημαίνοντας ότι μια πραγματικά φιλελεύθερη οικονομία επιτρέπει στη μεσαία τάξη να ευημερεί και δεν τη συνθλίβει.

Η παρέμβαση αποκτά σαφές πολιτικό βάρος, καθώς ο Αντώνης Σαμαράς αντιπαραβάλλει την κοινωνική διάχυση του πλούτου με ένα οικονομικό σύστημα που, όπως περιέγραψε, ευνοεί τη συγκέντρωσή του στα χέρια λίγων.

«Ο φορολογούμενος πλήρωσε τις τράπεζες που σήμερα δεν τον χρηματοδοτούν»

Στο στόχαστρό του βρέθηκε και το τραπεζικό σύστημα. Ο πρώην πρωθυπουργός υπενθύμισε ότι οι φορολογούμενοι επωμίστηκαν το κόστος της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, οι οποίες, όπως υποστήριξε, σήμερα δεν χρηματοδοτούν επαρκώς την πραγματική οικονομία και ιδιαίτερα τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Κατέθεσε μάλιστα συγκεκριμένη πρόταση για τον αναβαλλόμενο φόρο των τραπεζών, ζητώντας πριν από τη διανομή μερισμάτων να αφαιρείται το σχετικό ποσό και να διοχετεύεται, μέσω ειδικού θεσμικού μηχανισμού, σε Ταμείο Παραγωγικής Χρηματοδότησης.

Γενναίο «κούρεμα» χρεών και αναδιάρθρωση οφειλών

Σημαντικό μέρος της ομιλίας του αφιερώθηκε στο ιδιωτικό χρέος, με τον Αντώνη Σαμαρά να υποστηρίζει ότι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες και επιχειρήσεις παραμένουν αποκλεισμένοι από την παραγωγική δραστηριότητα εξαιτίας ανεξόφλητων υποχρεώσεων.

Επικαλέστηκε ληξιπρόθεσμες οφειλές άνω των 114 δισ. ευρώ προς την ΑΑΔΕ και περίπου 52 δισ. ευρώ προς τον ΕΦΚΑ, προτείνοντας βαθιές αναδιαρθρώσεις, διαγραφή υπερβολικών προσαυξήσεων και ουσιαστικό κούρεμα μη βιώσιμων χρεών.

Εκτίμησε ότι το Δημόσιο θα μπορούσε να ανακτήσει 35 δισ. ευρώ σε βάθος δεκαετίας, επαναφέροντας παράλληλα μεγάλο αριθμό οφειλετών στην οικονομική δραστηριότητα.

Πυρά για τον λιγνίτη, τις ΑΠΕ και τα ακριβά τιμολόγια

Έντονη ήταν η κριτική του και στην ενεργειακή πολιτική. Υποστήριξε ότι η χώρα επένδυσε στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας χωρίς να αναπτύξει επαρκώς τις αναγκαίες δυνατότητες αποθήκευσης, ενώ αμφισβήτησε την εγκατάλειψη του λιγνίτη.

Έθεσε επίσης ζήτημα για τις μεγάλες ενεργειακές και υδατικές ανάγκες των data centers, καθώς και για την καθυστέρηση αξιοποίησης υδροηλεκτρικών και άλλων υποδομών.

«Η περιφέρεια πεθαίνει» – Προειδοποίηση για τη δημογραφική κρίση

Με ιδιαίτερα δραματικούς τόνους περιέγραψε την κατάσταση στον πρωτογενή τομέα, προειδοποιώντας ότι η ελληνική περιφέρεια εγκαταλείπεται και ο αγροτικός πληθυσμός γερνάει.

Ζήτησε αλλαγή παραγωγικού μοντέλου, με οργανωμένες αγροτικές εκμεταλλεύσεις, συνεργατικά σχήματα, φθηνότερη ενέργεια και ενίσχυση της επισιτιστικής ασφάλειας.

Συνέδεσε, παράλληλα, τη στεγαστική κρίση με το δημογραφικό, προτείνοντας την επιστροφή εκατοντάδων χιλιάδων κλειστών κατοικιών στην αγορά, αντί της συνεχούς επέκτασης της δόμησης.

Το πολιτικό μήνυμα της παρέμβασης

Η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά δεν περιορίστηκε σε μια τεχνοκρατική παρουσίαση οικονομικών προτάσεων. Αποτέλεσε μια συνολική παρέμβαση για τον χαρακτήρα της οικονομικής πολιτικής, τον ρόλο των τραπεζών, τη λειτουργία του ανταγωνισμού και την κοινωνική διάσταση της ανάπτυξης.

Με κεντρική θέση ότι η Ελλάδα διαθέτει σημαντικό αλλά αναξιοποίητο παραγωγικό πλούτο, ο πρώην πρωθυπουργός ζήτησε αλλαγή προτεραιοτήτων: λιγότερη διαχείριση του υπάρχοντος εισοδήματος και μεγαλύτερη απελευθέρωση παραγωγικών δυνάμεων.

Το πολιτικό στίγμα της παρέμβασής του συμπυκνώθηκε στην αντίθεση ανάμεσα σε μια οικονομία που δίνει ευκαιρίες στους πολλούς και σε ένα μοντέλο που συγκεντρώνει πλούτο και προνόμια στους λίγους.

Ολόκληρη η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά – Ημερίδα «Ναυτεμπορικής» – Η νέα αρχιτεκτονική της ελληνικής οικονομίας

Κυρίες και κύριοι,

Όταν μιλάμε για Οικονομική Πολιτική, συνήθως συζητάμε για το πώς θα διαχειριστούμε καλύτερα την οικονομική δραστηριότητα που ήδη υπάρχει.

Πώς θα αυξήσουμε το ΑΕΠ,

πώς θα συγκρατήσουμε τον πληθωρισμό,

πώς θα μειώσουμε τα ελλείμματα και το Χρέος,

πώς θα ενισχύσουμε το εισόδημα των ασθενέστερων…

Πώς θα διαχειριστούμε πιο αποτελεσματικά τις υφιστάμενες “ροές”της οικονομίας.

Όλα αυτά είναι σημαντικά. Δεν είναι, όμως, πλέον αρκετά.

Γιατί η Ελλάδα έχει ένα μεγάλο, σχεδόν παράδοξο, πρόβλημα: διαθέτει σημαντικό πλούτο, παραγωγικούς πόρους, περιουσιακά στοιχεία και ανθρώπινο δυναμικό** – που παραμένουν όμως, σε πολύ μεγάλο βαθμό αναξιοποίητα.

Έχουμε αποθέματα πλούτου που δεν παράγει εισόδημα.

Περιουσία που δεν αξιοποιείται.

Επιχειρήσεις που δεν μπορούν να αναπτυχθούν.

Ανθρώπους που θέλουν να εργαστούν και να δημιουργήσουν,

αλλά παραμένουν εγκλωβισμένοι.

Αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο: να περάσουμε από τη διαχείριση των οικονομικών ροών στην απελευθέρωση των παραγωγικών αποθεμάτων της χώρας.

Αυτό είναι το στοίχημα της “νέας Αρχιτεκτονικής” – που υποδηλώνει και ο τίτλος της ημερίδας σας.

Και ως πολιτικός, αυτό είναι το προσωπικό μου στοίχημα.

Δεν αρκεί να διαχειριζόμαστε το εισόδημα που παράγεται.

Πρέπει να απελευθερώσουμε τον πλούτο που παραμένει ανενεργός.

Να μετατρέψουμε τα αδρανή αποθέματα σε παραγωγικό κεφάλαιο.

Πρώτο απόθεμα: το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας.

Η Ελλάδα έχει δέκα εκατομμύρια κατοίκους. Εκ των οποίων οι μισοί περίπου είναι, υποτίθεται, “οικονομικά ενεργοί”. Κι όμως, ένα πολύ μεγάλο μέρος τους βρίσκεται εγκλωβισμένο σε ληξιπρόθεσμες οφειλές, κατασχέσεις, δεσμεύσεις λογαριασμών και αδυναμία πρόσβασης στη χρηματοδότηση.

Στο τέλος του 2025, περίπου 1,66 εκατομμύρια ΑΦΜ βρίσκονταν ήδη υπό μέτρα αναγκαστικής είσπραξης! Και οι συνολικές ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την Εφορία, την ΑΑΔΕ, ξεπερνούν τα 114 δισεκατομμύρια ευρώ. Και άλλα 52 δισ. περίπου ληξιπρόθεσμες οφειλές στον ΕΦΚΑ – στα ασφαλιστικά ταμεία.

Ας αναρωτηθούμε: πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους θα μπορούσαν να ξαναγίνουν ενεργοί επαγγελματίες;

Πόσες μικρές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να ξαναλειτουργήσουν;

Πόσοι συμπολίτες μας θα μπορούσαν να ξεκινήσουν μια δουλειά, αν δεν είχαν απέναντί τους ένα χρέος που έχει γίνει πρακτικά ανεξόφλητο;

Πρέπει να αλλάξουμε ριζικά την αντιμετώπιση αυτών των οφειλών. Να αφαιρέσουμε τις υπερβολικές προσαυξήσεις και τους τόκους πάνω στους τόκους, να προχωρήσουμε σε γενναία αναδιάρθρωση και ουσιαστικό κούρεμα, και να δώσουμε στους οφειλέτες τη δυνατότητα να εξυπηρετήσουν μια πραγματική, βιώσιμη υποχρέωση.

Από τα 114 δισεκατομμύρια, μπορούμε να ανακτήσουμε 35 δισεκατομμύρια σε βάθος δεκαετίας. Όσο περίπου το υπολογίζει και η ΑΑΔΕ. Αυτό σημαίνει περίπου 3,5 δισεκατομμύρια τον χρόνο πρόσθετα δημόσια έσοδα! Εδώ το κράτος δεν χρειάζεται να πληρώνει. Θα εισπράττει…

Από μεγαλύτερο ΑΕΠ, από μεγαλύτερη “πίτα”…

Γιατί εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι και επιχειρήσεις θα ξαναμπούν στην οικονομική ζωή.

Δεν πρόκειται για επιβράβευση των «ασυνεπών». Πρόκειται για την αποκατάσταση της οικονομικής τους δυνατότητας να γίνουν συνεπείς.

Κι αν γίνει σωστά, δεν δημιουργείται “ηθικός κίνδυνος” – το λεγόμενο moral hazard…

Δεύτερο απόθεμα: τα κόκκινα δάνεια και η ιδιωτική περιουσία.

Εδώ έχουμε μια δεύτερη μεγάλη αντίφαση. Ακίνητα, επιχειρήσεις και περιουσιακά στοιχεία παραμένουν δεσμευμένα, επειδή οι οφειλές που τα βαρύνουν δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν με τους σημερινούς όρους.

Κι εδώ χρειάζεται συνολική αναδιάρθρωση. Βαθύ κούρεμα των μη βιώσιμων οφειλών, διαγραφή συσσωρευμένων επιβαρύνσεων και μακροχρόνια αποπληρωμή με λογικό επιτόκιο.

Έτσι, ο πολίτης αποκτά ξανά τη δυνατότητα να διατηρήσει και να αξιοποιήσει την περιουσία του. Η επιχείρηση μπορεί να επενδύσει και να προσλάβει. Το ακίνητο μπορεί να αξιοποιηθεί κι αυτό. Και η οικονομία αποκτά ρευστότητα που σήμερα παραμένει εγκλωβισμένη.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για “Ανάπτυξη” όταν ένα τόσο μεγάλο μέρος της ιδιωτικής οικονομίας εξακολουθεί να λειτουργεί υπό το βάρος των χρεών του παρελθόντος.

Ο φορολογούμενος, που σήμερα δεν μπορεί να ανασάνει από τα δικά του χρέη, ήταν αυτός που επωμίστηκε την ανακεφαλαίωση των τραπεζών! Που σήμερα δεν τον χρηματοδοτούν…

Τρίτο απόθεμα, λοιπόν: η χρηματοδοτική δυνατότητα των τραπεζών.

Οι ελληνικές τράπεζες εξακολουθούν να έχουν σημαντικό ύψος «αναβαλλόμενων» φορολογικών απαιτήσεων. Το ζήτημα δεν είναι να αμφισβητήσουμε τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος. Αλλά να δούμε πως αυτή η ειδική σχέση ανάμεσα στις τράπεζες και το Δημόσιο μπορεί να υπηρετήσει και την πραγματική οικονομία.

Πριν μοιράζουν μερίσματα οι τράπεζες πρέπει να αφαιρείται ο αναβαλλόμενος φόρος. Και το ετήσιο αυτό ποσό να διοχετεύεται, μέσω ειδικού θεσμικού μηχανισμού, σε ένα Ταμείο Παραγωγικής Χρηματοδότησης.

Ένα Ταμείο που θα στηρίζει μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αγροτικές εκμεταλλεύσεις, επενδύσεις εκσυγχρονισμού και αναδιάρθρωσης. Όχι για να συντηρεί επιχειρήσεις χωρίς προοπτική, αλλά για να χρηματοδοτεί εκείνες που μπορούν να παράγουν, να εξάγουν και να δημιουργούν θέσεις εργασίας.

Γιατί σήμερα η τραπεζική χρηματοδότηση της ιδιωτικής οικονομίας είναι πολύ χαμηλότερη από τον μέσον όρο της Ευρωζώνης. Χώρια που κι από τα δάνεια που δίνουν οι τράπεζες, πολύ μικρό μέρος μόνο πηγαίνει στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις…

Τέταρτο απόθεμα: η κατοικία.

Στην Ελλάδα έχουμε ταυτόχρονα στεγαστική κρίση και μεγάλο αριθμό κατοικιών που παραμένουν κλειστές ή αναξιοποίητες. Εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα θα μπορούσαν, με τα κατάλληλα κίνητρα και τις αναγκαίες θεσμικές παρεμβάσεις, να επιστρέψουν στην αγορά.

Αντί να απαντάμε σε κάθε στεγαστικό πρόβλημα μόνο με νέα οικοδόμηση, μεγαλύτερους συντελεστές δόμησης, μεγαλύτερη πυκνότητα και περισσότερο τσιμέντο, ας ξεκινήσουμε από αυτά που ήδη έχουμε κι είναι κλειστά. Και απαξιώνονται…

Φορολογικά κίνητρα για τη διάθεση κλειστών κατοικιών, απλούστευση των διαδικασιών, αντιμετώπιση των εκκρεμοτήτων που εμποδίζουν την αξιοποίησή τους.

Είναι ταχύτερο, οικονομικότερο και κοινωνικά δικαιότερο να αξιοποιήσουμε ένα υπάρχον απόθεμα κατοικιών, παρά να προσπαθούμε κάθε φορά να καλύψουμε το έλλειμμα στέγης… τσιμεντώνοντας τα πάντα.

Έτσι αυξάνεται η προσφορά στέγης. Από το απόθεμα που ήδη υπάρχει κι είναι ανενεργό. Κι έτσι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα βρουν προσιτά ενοίκια. Κι εκατοντάδες χιλιάδες ιδιοκτήτες θα αποκτήσουν εισόδημα. Από ακίνητα που σήμερα δεν τους αποδίδουν τίποτα…

Και κυρίως, τα νέα ζευγάρια θα βρίσκουν σπίτια να ξεκινήσουν οικογένεια. Και να κάνουν παιδιά. Γιατί αν δεν λύσουμε το στεγαστικό, θα συνεχίζεται ο δημογραφικός μαρασμός.

Πέμπτο απόθεμα: η γη και η πρωτογενής παραγωγή.

Η ελληνική ύπαιθρος διαθέτει γη, κλίμα, προϊόντα υψηλής ποιότητας και σημαντική παραγωγική παράδοση. Κι όμως, η πρωτογενής παραγωγή συρρικνώνεται, οι εκμεταλλεύσεις παραμένουν κατακερματισμένες και ο αγροτικός πληθυσμός γερνάει. Ακόμα χειρότερα: εγκαταλείπει τις αγροτικές ασχολίες του!

Η περιφέρεια πεθαίνει!

Δεν αρκούν οι επιδοτήσεις για να κρατήσουμε τον αγρότη στη γη του. Χρειάζεται να κάνουμε την αγροτική παραγωγή οικονομικά βιώσιμη.

Πολύ περισσότερο σήμερα, που αντιμετωπίζουμε σε όλη την Ευρώπη, τη μεγάλη πρόκληση της Συμφωνίας με το Mercosur…

Να διευκολύνουμε την κοινή διαχείριση και αξιοποίηση κατακερματισμένων εκτάσεων, χωρίς να θίγουμε την ιδιοκτησία.

Να ενισχύσουμε συνεργατικά σχήματα, μετοχικές εκμεταλλεύσεις που ξεπερνούν τον κατακερματισμό των κλήρων. Κοινό εξοπλισμό, σύγχρονες υποδομές, συμβολαιακή γεωργία και καθετοποιημένες παραγωγικές μονάδες.

Και φθηνότερη ενέργεια…

Να δώσουμε χρηματοδότηση σε μεγαλύτερες, οργανωμένες και ανταγωνιστικές εκμεταλλεύσεις.

Ας δούμε τι συμβαίνει στη Γαλλία. Ήδη προγραμματίζουν 916 επενδυτικά σχέδια στον αγροδιατροφικό τομέα, συνολικού ύψους περίπου 8,7 δισεκατομμυρίων ευρώ. Δεν μιλάμε για μια απλή επιδότηση εισοδήματος. Μιλάμε για επενδύσεις στην παραγωγή και στη διατροφική ασφάλεια.

Επισιτιστική επάρκειακαι διατροφική ασφάλεια! Αλλού βρίσκονται στο επίκεντρο της Οικονομικής πολιτικής των εταίρων μας.

Εδώ σε μας είναι “άγνωστες λέξεις”.

Μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς εδώ: να αντιμετωπίσουμε τη Γεωργία **ως στρατηγικό παραγωγικό τομέα** – και όχι ως διαρκές πρόβλημα προς επιδότηση.

Έκτο απόθεμα: οι ενεργειακοί πόροι της χώρας.

Η ενέργεια είναι σήμερα ένας από τους βασικούς παράγοντες που καθορίζουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Κι όμως, εξακολουθούμε να πληρώνουμε ακριβά ένα ενεργειακό σύστημα που δεν αξιοποιεί τις εγχώριες δυνατότητες.

— Επενδύσαμε σε Ανανεώσιμες πηγές και… ξεχάσαμε να επενδύσουμε σε μπαταρίες, για να μην πηγαίνει χαμένη η ενέργεια που παράγουν!

— Έχουμε σύγχρονες τελειωμένες ή μισοτελειωμένες μονάδες που τις αχρηστεύουμε! Όταν άλλοι, εταίροι μας, τις επιστρατεύουν…

Δεν υπάρχει σοβαρή ενεργειακή πολιτική χωρίς συνδυασμό πηγών.

Και του λιγνίτη! Που εδώ τον ξεγράψαμε. Ενώ στην Γερμανία επέστρεψαν στον άνθρακα… Και ενώ ξεγράφουμε την εγχώρια παραγωγή από λιγνίτη, φέρνουμε data-centers που θα απορροφήσουν τεράστιες ποσότητες ενέργειας και που απαιτούν τεράστιες ποσότητες νερού! Από πού όμως;

Χρειαζόμαστε Ανανεώσιμες πηγές, αλλά και αποθήκευση.

Χρειαζόμαστε υδροηλεκτρικά έργα, αλλά και την ολοκλήρωση των εκκρεμών υποδομών, όπως η Μεσοχώρα και οι Συκιές.

Χρειαζόμαστε, επίσης, σύγχρονη διαχείριση των απορριμμάτων, με ενεργειακή αξιοποίηση, όπως κάνουν όλοι οι άλλοι… Αλλά και για ανακύκλωση αγροτικών αποβλήτων για βιοενέργεια και λιπάσματα!

Στην Ευρώπη, το 25% των υπολειμματικών απορριμμάτων αξιοποιείται ενεργειακά. Κατά μέσον όρο…

Υπάρχουν χώρες που αυτό φτάνει ή ξεπερνά το 50%.

Σε μας… μηδέν από μηδέν, μηδέν!

Η ενεργειακή πολιτική δεν είναι μόνο περιβαλλοντική πολιτική. Είναι πολιτική παραγωγής, βιομηχανίας και εθνικής ανταγωνιστικότητας.

Αλλά και κοινωνικής ευθύνης…

Η μείωση του ενεργειακού κόστους ανακουφίζει ταυτόχρονα και νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Βελτιώνει ταυτόχρονα και την ευημερία και την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας.

Έβδομο απόθεμα: η δημόσια περιουσία

Το ελληνικό Δημόσιο διαθέτει ακίνητα, εκτάσεις και περιουσιακά στοιχεία που παραμένουν αναξιοποίητα. Δεν πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε ως ένα κατάλογο ακινήτων προς περιστασιακή εκποίηση.

Μπορούν να αποτελέσουν τη βάση ενός οργανωμένου εθνικού επενδυτικού αποθέματος.

Που θα το μετατρέψουμε σταδιακά σε κεφαλαιακή βάση ενός λεγόμενου Sovereign Fund.

Όπου η αδρανής δημόσια περιουσία θα γίνεται Κεφάλαιο.

Όπου το Κεφάλαιο θα παράγει Εισόδημα και θα δημιουργεί Υπεραξίες.

Κι αυτές θα ανακυκλώνονται και θα επιστρέφουν στην οικονομία.

Με συμπράξεις – ΣΔΙΤ, όπου χρειάζεται,

με διαφάνεια και με μακροχρόνιο σχεδιασμό.

Η δημόσια περιουσία πρέπει να παράγει εισόδημα και κεφάλαιο για τη χώρα. Και οι υπεραξίες που θα δημιουργούνται να επιστρέφουν ως ροή επενδύσεων – στην κοινωνία και στην εθνική οικονομία.

Κι αυτό σημαίνει πρόσθετα έσοδα για το κράτος. Για ταχύτερη εξόφληση χρέους, για υποδομές, για άμυνα, για στήριξη της οικογένειας, για αντιστροφή του δημογραφικού μαρασμού.

Κυρίες και κύριοι,

Αυτά όλα δεν είναι αποσπασματικά. Συνδέονται…

Και αλληλοτροφοδοτούνται!

— Η αποδέσμευση της ιδιωτικής περιουσίας απελευθερώνει ρευστότητα. Και δημιουργεί ευκαιρίες για όλους.

— Η χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων αυξάνει την παραγωγή. Και το ΑΕΠ…

— Η αξιοποίηση της αγροτικής γης τροφοδοτεί τη μεταποίηση και δημιουργεί εξαγωγές. Και αναζωογονεί την περιφέρεια…

— Η φθηνότερη ενέργεια ενισχύει τη βιομηχανία. Και τη Γεωργία-Κτηνοτροφία – Αλιεία.

— Η κατοικία στηρίζει την κοινωνική συνοχή και την κινητικότητατων εργαζομένων.

— Η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, απελευθερώνει ανατροφοδοτεί την Ανάπτυξη.

Αυτό είναι που ονομάζω νέα Αρχιτεκτονικήτης ελληνικής οικονομίας: όχι απλώς περισσότερη “διαχείριση”, αλλά απελευθέρωση παραγωγικών δυνάμεων.

Όπως λένε και οι οικονομολόγοι: όχι μόνο δημοσιονομική διαχείριση, αλλά και μεταρρυθμίσεις που απελευθερώνουν οικονομική δυναμική – wealth effects και supply side effects.

Και εδώ χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε κάτι.

Πραγματική ελεύθερη οικονομία δεν σημαίνει να αφήνουμε την αγορά στα χέρια των ισχυρότερων. Δεν είναι “φιλελευθερισμός” – νέος ή παλαιός – να αφήνεις να δημιουργούνται καρτέλ. Ή να τα ενισχύεις κι από πάνω…

Η φιλελεύθερη Πολιτική κάνει ακριβώς το αντίθετο:

εξασφαλίζει πραγματικό ανταγωνισμό!

Σπάει τα κλειστά κυκλώματα, εξαλείφει τις στρεβλώσεις.

Περιορίζει την γραφειοκρατία και το κόστος της.

Δεν… ψηφιοποιεί τη γραφειοκρατία!

Περιορίζει το κόστος της ενέργειας και της χρηματοδότησης. Δεν τα αφήνει να λειτουργούν ως θηλιές στο λαιμό παραγωγών και νοικοκυριών.

Δίνει χώρο κι ευκαιρίες, σε όσους θέλουν να επενδύσουν,

να εργαστούν και να δημιουργήσουν.

Δεν τους κυνηγάει…

Εδώ τα έχουμε μπερδέψει λίγο:

Η φιλελεύθερη οικονομική Πολιτική έχει κοινωνικό χαρακτήρα.

Δίνει ευκαιρίες σε όλους.

Δεν μοιράζει προνόμια σε λίγους, ούτε δημιουργεί καρτέλ, δηλαδή οικονομικά ολιγοπώλια.

Προκαλεί διάχυση πλούτου. Όχι συγκέντρωση πλούτου στα χέρια λίγων και φτωχοποίηση όλων των υπολοίπων.

Επιτρέπει στη μεσαία τάξη να ευημερεί. Δεν την συνθλίβει!

Αναδεικνύει και αξιοποιεί τον πλούτο της χώρας.

Δεν τον αχρηστεύει…

Φίλες και φίλοι,

Η Ελλάδα είναι – δυνητικά τουλάχιστον – πλούσια χώρα.

Απλώς δεν το ξέρουμε…

Από την Ελλάδα δεν λείπουν ούτε οι δυνατότητες ούτε οι πόροι ούτε τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα.

Να το πούμε καθαρά!

Το πρόβλημα είναι ότι

η Ελλάδα δεν μπορεί να αξιοποιήσει αυτά που έχει…

Χρειάζεται, λοιπόν, να αλλάξουμε τη σκέψη μας και τις προτεραιότητές μας.

Γιατί νέα Αρχιτεκτονική για την Ελληνική Οικονομία σημαίνει πάνω απ’ όλα:

Να πάψουμε να βλέπουμε μόνο τι μπορούμε να “μοιράσουμε” από τον εισόδημα που παράγεται

και να αρχίσουμε να βλέπουμε τι μπορούμε να ενεργοποιήσουμε από τον πλούτο που έχουμε και παραμένει αδρανής.

Η Ελλάδα πρέπει επειγόντως,

να απελευθερώσει τον πλούτο που ήδη διαθέτει.

Κι αυτό είναι προϋπόθεση για να γίνει μια οικονομία πιο παραγωγική, πιο ανταγωνιστική, πιο δίκαιη…

Και, πάνω απ’ όλα, να μπορεί να δίνει στους ανθρώπους, Ελπίδα και Όραμα: Να δημιουργούν, να επενδύουν και να μένουν στον τόπο τους.

Κυρίως αυτό: να μείνουν στον τόπο τους, να επιστρέψουν στον τόπο τους,

Να πιστέψουν ξανά στον εαυτό τους. Και να ευημερούν…