Μπορεί ο Νικήτας Κακλαμάνης να είπε στο Action 24 ότι μια πρόωρη προσφυγή στις κάλπες μπορεί να λειτουργήσει και ως βαλβίδα αποσυμπίεσης σε ένα σύστημα που έχει φορτιστεί επικίνδυνα, με τη ρητορική να έχει σκληρύνει, τις αντιπαραθέσεις να έχουν προσωποποιηθεί και τον δημόσιο διάλογο να έχει γείρει προς μια τοξικότητα που κουράζει όμως ο πρωθυπουργός δεν έχει κλείσει ακόμη το ημερολόγιο της επόμενης αναμέτρησης και στο τραπέζι του Μεγάρου Μαξίμου η συζήτηση για τον χρόνο των εκλογών έχει πάψει προ πολλού να αφορά μόνο τη ΝΔ. Έχει γίνει ένας υπολογισμός για τέσσερις παίκτες, καθένας από τους οποίους έχει τη δική του ιδανική ημερομηνία, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης τους ζυγίζει όλους μαζί προτού πατήσει το κουμπί.
ΠΑΣΟΚ: Γιατί θέλει χρόνο μέχρι την άνοιξη
Ας πάρουμε πρώτα τη Χαριλάου Τρικούπη. Για το ΠΑΣΟΚ η μόνη ημερομηνία που έχει νόημα είναι η μακρινή. Το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη παλεύει αυτή τη στιγμή για την τρίτη, ακόμη και για την τέταρτη θέση στις δημοσκοπήσεις και χρειάζεται χρόνο για να στήσει τη φθινοπωρινή του εξόρμηση, να δρομολογήσει τις μεταγραφές που ευαγγελίζεται και να ξαναβρεί αφήγημα απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα, που του τρώει έδαφος στον χώρο της κεντροαριστεράς. Μια άνοιξη του δίνει περιθώριο ανασύνταξης. Ένα φθινοπωρινό ραντεβού με τις κάλπες το βρίσκει εκτεθειμένο, χωρίς να έχει προλάβει να παίξει το τελευταίο του χαρτί.
ΣΥΡΙΖΑ: Αγώνας δρόμου για επιβίωση
Η εικόνα στην Κουμουνδούρου είναι σχεδόν καθρέφτης της ίδιας αγωνίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται να εκλέξει νέα ηγεσία και να αναδιαταχθεί από τον Σεπτέμβριο, με στόχο να σταθεί απέναντι στο εγχείρημα Τσίπρα με ένα αντιπαραθετικό, όπως το περιγράφουν στελέχη του, ψηφοδέλτιο. Κι εδώ το ζητούμενο είναι ο χρόνος. Αν οι κάλπες στηθούν τέλη Σεπτεμβρίου ή αρχές Οκτωβρίου, η Κουμουνδούρου δεν προλαβαίνει τίποτε, χάνει το τρένο της εισόδου στη Βουλή με αξιώσεις και οι διστακτικοί ψηφοφόροι της μεταφέρονται σχεδόν αυτομάτως στον Τσίπρα. Όπως και το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει την άνοιξη για να ανασάνει.
Τσίπρας: Ο μόνος που ευνοείται από την επίσπευση των εκλογών
Στον αντίποδα βρίσκεται ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, ο μόνος που κερδίζει από τη βιασύνη. Το νέο του εγχείρημα εμφανίζεται ήδη ως ο φυσικός αποδέκτης της κεντροαριστερής και αριστερής δυσαρέσκειας και δεν έχει ανάγκη τον χρόνο, τον έχει σύμμαχο. Μια πρόωρη κάλπη μέσα στο φθινόπωρο τον αφήνει να τρέξει μόνος, πριν προλάβουν να ανασυνταχθούν οι δύο ανταγωνιστές του για το ίδιο κοινό. Όσο πιο νωρίς στηθούν οι κάλπες, τόσο πιο καθαρός μένει ο δρόμος του και τόσο μεγαλύτερο κομμάτι της αντιπολιτευτικής πίτας συγκεντρώνει στο δικό του πρόσωπο.
Το δίλημμα του Μαξίμου: Ισχυρός Τσίπρας ή πολυδιασπασμένη αντιπολίτευση;
Εδώ ακριβώς μπαίνει ο υπολογισμός του Μαξίμου, γιατί το ερώτημα δεν είναι απλώς πότε συμφέρει τη ΝΔ αριθμητικά, αλλά ποιον αντίπαλο θέλει να έχει απέναντί της την επομένη των εκλογών. Δύο εντελώς διαφορετικές συνθήκες ανταγωνισμού παράγονται από τις δύο ημερομηνίες. Στο φθινοπωρινό σενάριο, η αντιπολίτευση αποκτά έναν καθαρό, ενιαίο αρχηγό, τον Τσίπρα να συγκεντρώνει κάπου στο 17% με 18% ή και παραπάνω, κάτι που ιστορικά ευνοεί τη λογική του διπολισμού και μπορεί να κινητοποιήσει το αντιπολιτευτικό ακροατήριο αλλά και τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας που κάθε άλλο παρά θα ήθελαν να ξαναδούν τον Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου. Στο ανοιξιάτικο, η δυναμική του Τσίπρα κόβεται στη μέση, μοιράζεται με ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ που διεκδικούν το ίδιο κοινό, και η ΝΔ βρίσκεται απέναντι σε μια πολυδιασπασμένη αντιπολίτευση, την οποία διαχειρίζεται ευκολότερα από θέση ισχύος. Θα μπορεί όμως απέναντι στους δυσαρεστημένους δεξιούς και κεντρώους ψηφοφόρους να εμφανίσει τον φόβο του Τσίπρα που έρχεται αν τα ποσοστά της ΕΛΑΣ έχουν μειωθεί;
Η μάχη της αυτοδυναμίας και οι παράγοντες που θα κρίνουν την απόφαση
Πρόκειται για δίλημμα με πραγματικές συνέπειες στην κατανομή των εδρών και στη συζήτηση περί αυτοδυναμίας. Ένας ισχυρός πόλος στα αριστερά πολώνει και συσπειρώνει, ένα κατακερματισμένο τοπίο κρατά και τα τρία κόμματα με το κεφάλι πάνω από το νερό και ξαναμοιράζει την εκλογική πίτα. Το ποια από τις δύο εικόνες βολεύει καλύτερα τη ΝΔ είναι ακριβώς το σημείο όπου ο υπολογισμός γίνεται πιο σύνθετος, γιατί ο χρόνος των εκλογών δεν καθορίζει μόνο το ποσοστό της παράταξης, καθορίζει και το σχήμα της αντιπολίτευσης για τα επόμενα χρόνια.
Οι γεωπολιτικές εξελίξεις και το τελευταίο χαρτί του πρωθυπουργού
Οφείλει κανείς να είναι προσεκτικός. Τίποτε από τα παραπάνω δεν σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός θα ρυθμίσει την ημερομηνία με μοναδικό γνώμονα το αν θα δώσει ή όχι ένα φιλί ζωής στο ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η οικονομία, η εικόνα της κυβέρνησης, τα ανοιχτά μέτωπα με την Άγκυρα και η πορεία των εξοπλιστικών, ο πόλεμος στο Ιράν που φαίνεται ότι ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο, παραμένουν οι βαρύτεροι παράγοντες. Είναι όμως σαφές ότι στο μυαλό του Κυριάκου Μητσοτάκη η μεταβλητή του χρόνου δεν αφορά μόνο τη δική του παράταξη, αφορά και το ποιον θα βρει απέναντί του. Δεν είναι τυχαίο ότι, όπως αποκάλυψε στο Action 24 ο Νικήτας Κακλαμάνης, η Βουλή θα κάνει τη δεύτερη ψηφοφορία για την αναθεώρηση του Συντάγματος στα τέλη Αυγούστου, ύστερα από αίτημα του ίδιου του πρωθυπουργού, ώστε αν επιλέξει το φθινόπωρο να μπορεί να πατήσει το κουμπί χωρίς καμία εκκρεμότητα.