Με πολιτικές και με συγκεκριμένες αποφάσεις επιχειρεί η κυβέρνηση να απαντήσει στην κριτική που ασκείται από τον Αντώνη Σαμαρά, αποφεύγοντας να μετατρέψει τη συζήτηση σε προσωπική αντιπαράθεση. Κυβερνητικοί κύκλοι επιμένουν ότι η ουσιαστική απάντηση σε όσους διεκδικούν χώρο στο εσωτερικό της ευρύτερης κεντροδεξιάς δεν βρίσκεται στις δηλώσεις υψηλών τόνων, αλλά στο κυβερνητικό έργο.
Σύμφωνα με την κυβερνητική ανάγνωση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ήδη διαμορφώσει μια συνεπή ατζέντα εθνικής ευθύνης, η οποία αποτυπώνεται σε κρίσιμους τομείς. Στο Μέγαρο Μαξίμου παραπέμπουν στον Έβρο, στην ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων, στα εξοπλιστικά προγράμματα με Rafale, Belharra, F-16 και F-35, καθώς και στις συμφωνίες για την ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο.
Η ατζέντα εθνικής ευθύνης
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται η επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια στο Ιόνιο και ο θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός, που παρουσιάζονται από κυβερνητικά στελέχη ως επιλογές με θεσμικό και εθνικό βάθος. Η κυβερνητική πλευρά υποστηρίζει ότι αυτές οι κινήσεις συνιστούν πραγματικό πλαίσιο πατριωτικής πολιτικής, με χειροπιαστά αποτελέσματα και διεθνή αποτύπωση.
Κυβερνητικές πηγές σημειώνουν ότι ο πατριωτισμός κρίνεται στις αποφάσεις. Στην πράξη, όπως λένε, αυτό σημαίνει ισχυρά σύνορα, ενισχυμένη άμυνα, διεθνείς συμφωνίες, ασφάλεια και δημόσια τάξη. Με αυτή τη λογική, η κυβέρνηση επιχειρεί να απαντήσει στη συζήτηση περί «δεξιάς ατζέντας» μέσα από ένα πλαίσιο πολιτικών που απευθύνεται στο σύνολο των πολιτών, αλλά καλύπτει και τον χώρο που δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στα εθνικά ζητήματα.
Πατριωτισμός με αποφάσεις, όχι με κορώνες
Παράλληλα, κυβερνητικοί κύκλοι υπογραμμίζουν ότι ο πρωθυπουργός έχει επιλέξει να μη ντύνει τις πολιτικές του με υπερβολές, ιστορικές συγκρίσεις ή ψευτοπατριωτικές κορώνες. Η επιλογή αυτή παρουσιάζεται ως στοιχείο θεσμικής σοβαρότητας. Κατά την ίδια ανάγνωση, η κυβέρνηση δεν αναζητά επικοινωνιακή σκηνοθεσία για να αποδείξει τον πατριωτικό της προσανατολισμό.
Το μήνυμα που εκπέμπεται από το κυβερνητικό στρατόπεδο είναι ότι η πολιτική ταυτότητα κρίνεται στην πράξη. Στην ασφάλεια των συνόρων. Στην αποτρεπτική ισχύ της χώρας. Στις συμφωνίες για τις θαλάσσιες ζώνες. Στην προστασία της δημόσιας τάξης. Στην ικανότητα της κυβέρνησης να παίρνει αποφάσεις με θεσμικό βάρος και όχι να καταφεύγει σε μεγάλα λόγια.
Με αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση επιχειρεί να απαντήσει στην κριτική Σαμαρά από το πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής. Το βασικό κυβερνητικό επιχείρημα είναι ότι η κάλπη δεν κρίνει την ένταση της ρητορικής, αλλά το αποτέλεσμα. Και στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν ότι το αποτέλεσμα αποτυπώνεται σε πολιτικές που ενισχύουν τη χώρα, θωρακίζουν τα σύνορα και αναβαθμίζουν τη θέση της Ελλάδας.