Οι μαζικές διαδηλώσεις στην Ευρώπη, απότοκο της κοινωνικής δυσαρέσκειας, αντανακλά την ανυπαρξία και την ανικανότητα των πολιτικών να απαντήσουν στα μείζονα προβλήματα των πολιτών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι διαχειριστές γραφειοκράτες της αγνόησαν επί μακρόν τις κοινωνικές αγωνίες και έκλεισαν τα μάτια μπροστά στη δυσχερή οικονομική πραγματικότητα.
Η διακήρυξη πάλαι ποτέ της πολιτικής Ένωσης προς όφελος εκατομμυρίων Ευρωπαίων έμεινε στα χαρτιά και ουδέποτε αποτέλεσε ρεαλιστικό στόχο. Οι κυβερνήσεις στη Γηραιά Ήπειρο έστρωσαν τον δρόμο για τη λαϊκή εξέγερση με επιλογές συνειδητές και αδιαπραγμάτευτες αποφάσεις, που κάθε άλλο εξυπηρετούν τα συμφέροντα των λαών.
Οι Ευρωπαϊοι πολιτικοί παρακολουθούν ενεοί μπροστά στις υπερπλήθεις κινητοποιήσεις σε Γαλλία, Βέλγιο, Ιταλία, Ισπανία, Αλβανία και αλλαχού δηλώνοντας αιφνιδισμένοι από τη μαζικότητα και αποφασιστικότητα των συμμετεχόντων. Για τους καλούς παρατηρητές όσων διαδραματίζονται τα τελευταία χρόνια στις χώρες της Ευρώπης μόνον εξ απίνης δεν βρέθηκαν. Τα πολιτικά όργανα σε ενωσιακό και εθνικό επίπεδο μειονεκτούν έναντι των εξελίξεων μένοντας να ακουλουθούν παρά να ηγούνται και να προβλέπουν.
Η Πολιτική στην ΕΕ έχει σε πολύ μεγάλο βαθμό αντικατασταθεί από τη Λογιστική και τη διαχειριστική λογική κόντρα στο όραμα της ενωμένης Ευρώπης.
Ρομπέρ Σουμάν – Ζαν Μονέ
Oι θεμελιώδεις αξίες, πάνω στις οποίες πάτησε η σημερινή ΕΕ τουλάχιστον στις διακηρύξεις, εξέλιπαν στις συνειδήσεις και την καθημερινότητα των Ευρωπαίων πολιτών. Η ακρίβεια, ο κοινωνικός και επαγγελματικός αποκλεισμός, η απουσία ολοκληρωμένης προοπτικής ενός φωτεινού μέλλοντος για εκατομμύρια νέους σε συνδυασμό με τον μαρασμό ολόκληρων περιοχών συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα καχυποψίας και αμισβήτησης της καθεστηκυίας τάξης.
Οι πρωτεργάτες της Ευρώπης των λαών και των αξιών, Ρομπέρ Σουμάν – Ζαν Μονέ, ήταν Γάλλοι. Περιέγραψαν μια Ευρωπαϊκή Ένωση βασισμένη σε:
• Ελευθερία, δημοκρατία, ισότητα
• Σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους Δικαίου
• Αλληλεγγύη προς όλους.
Οι Ευρωπαίοι κυβερνώντες από τη φιλελεύθερη δεξιά έως και τη σοσιαλαδημοκρατία είναι σήμερα κατώτεροι των περιστάσεων και των συνθηκών σε ό,τι αφορά τις λαϊκές απαιτήσεις και ανάγκες. Αφίστανται από την εγγενή υποχρέωση εκ του ρόλου τους να στέρξουν τους πολίτες, να διασφαλίσουν το ευ ζην και δημιουργούν εν τέλει το πλαίσιο μιας προδιαγεγραμμένης έκρηξης, με όσα έκτροπα αυτή συμπεριλαμβάνει.
Οι Ευρωπαίοι πληρώνουν πολύ ακριβά το «μάρμαρο» ενός πολέμου στη γειτονιά τους. Στηρίζουν αναντίρρητα το δικαίωμα της Ουκρανίας στην άμυνα και την υπεράσπιση της επικράτειάς της. Ωστόσο, η ενεργειακή κρίση ακουμπά πρωτίστως και κυρίως στις πλάτες τους, με τους ηγέτες της ΕΕ να αρνούνται πεισματικά να τους απαλύνουν το άχθος.
Εν κατακλείδι, η αποστροφή του Ρομπέρ Σουμάν είναι πιο επίκαιρη και επιτακτική από ποτέ: «Η Ευρώπη δεν θα δημιουργηθεί μεμιάς ή βάσει ενός μοναδικού σχεδίου. Θα υλοποιηθεί μέσα από απτά επιτεύγματα, που θα δημιουργήσουν πρώτα μια πραγματική αλληλεγγύη».
