Με όσα βλέπω και ακούω τις τελευταίες ημέρες, με όσα συμβαίνουν γύρω μας και με όσα επιχειρούν κάποιοι να μας παρουσιάσουν ως φυσιολογικά, το μόνο που μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό ήταν οι στίχοι του Γεωργίου Σουρή.
Πέρασε πάνω από ένας αιώνας, άλλαξαν κυβερνήσεις, πρόσωπα και εποχές. Φαίνεται όμως πως ορισμένα πράγματα σε αυτόν τον τόπο παραμένουν αναλλοίωτα. Και αναρωτιέμαι: τελικά ο Σουρής σατίριζε την Ελλάδα της εποχής του ή περιέγραφε και τη δική μας;
«Ποιος είδε κράτος λιγοστό,
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;»
Να τρέφει όλους τους αργούς,
να ‘χει εφτά πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Να ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε,
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρεύτηκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν,
δεν ξέρομε τι λέγετε ντροπή.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από πάππου
συγχρόνως μπούφος κι αλεπού.
Θέλει ακόμα – κι αυτό είναι ωραίο –
να παριστάνει τον Ευρωπαίο.
Στα δυο φορώντας τα πόδια που ‘χει
στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.
Σουλούπι, μπόι μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το “δε βαριέσαι” και το “ωχ αδερφέ”.
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.
Δυστυχία σου Ελλάς με τα τέκνα που γεννάς.
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα”.
Γεώργιος Σουρής, γεννήθηκε στην Ερμούπολη στις 2 Φεβρουαρίου 1853 και έφυγε από τη ζωή στις 26 Αυγούστου 1919.
