Σε δύο παράλληλα μέτωπα εξελίσσεται η πολιτική κρίση στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Το πρώτο αφορά τον ανοιχτό πλέον εμφύλιο ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και την ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, με αφορμή την ιστορική σημαία του Πολυτεχνείου. Το δεύτερο, πολιτικά εξίσου σημαντικό, αφορά την εσωστρέφεια που επανέρχεται στη Χαριλάου Τρικούπη, με καταλύτη τον Χάρη Δούκα και φόντο την παραίτηση του Απόστολου Πάνα από τη βουλευτική του έδρα.
Ο δήμαρχος Αθηναίων, που διατηρεί τις πολιτικές του διαφωνίες με τον Νίκο Ανδρουλάκη, βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο μιας σύγκρουσης στην οποία οι τοποθετήσεις του συναντούν εκείνες της πλευράς Τσίπρα. Και ενώ στην περίπτωση Πάνα απέφυγε μια ανοιχτή σύγκρουση με την ηγεσία, βρήκε στην υπόθεση της σημαίας του Πολυτεχνείου το πεδίο για μια ηχηρή δημόσια διαφοροποίηση.
Το ερώτημα είναι εάν πρόκειται για μια μεμονωμένη παρέμβαση αρχών ή για έναν ακόμη σταθμό στην εσωκομματική αντιπαράθεση, που παραμένει ενεργή παρά την επανεκλογή Ανδρουλάκη στην προεδρία.
Η σημαία του Πολυτεχνείου άναψε τον εμφύλιο ΠΑΣΟΚ – Τσίπρα
Η σπίθα άναψε από δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία η αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου επρόκειτο να παραδοθεί από την ΠΑΣΠ στο ΠΑΣΟΚ.
Ο Χάρης Δούκας παρενέβη δημόσια, υπογραμμίζοντας ότι το ιστορικό σύμβολο δεν ανήκει σε κανένα κόμμα, ούτε στο κόμμα στο οποίο ανήκει ο ίδιος. Πρότεινε, μάλιστα, να παραδοθεί στη Βουλή ή στον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών.
Η παρέμβαση προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις. Ο Τομέας Νέας Γενιάς της ΕΛ.Α.Σ. υιοθέτησε ανάλογη επιχειρηματολογία, ζητώντας από τον Νίκο Ανδρουλάκη να διευκρινίσει εάν η σημαία βρίσκεται πράγματι στην κατοχή του ΠΑΣΟΚ.
Η απάντηση της Χαριλάου Τρικούπη ήταν οργισμένη. Κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα για πολιτικό τυχοδιωκτισμό και εργαλειοποίηση της ιστορικής μνήμης, ενώ η ΠΑΣΠ ξεκαθάρισε ότι η σημαία παραμένει στα χέρια του φοιτητικού κινήματος, όπως συμβαίνει επί δεκαετίες.
Η αντιπαράθεση ξεπέρασε έτσι το ζήτημα της φύλαξης ενός ιστορικού κειμηλίου και μεταφέρθηκε στο πεδίο των πολιτικών σχέσεων ανάμεσα σε δύο κόμματα που απευθύνονται σε συγγενικά εκλογικά ακροατήρια. 
Ο «Πόντιος Πιλάτος» Δούκας και η παραίτηση του πολιτικού του συμμάχου
Η χρονική συγκυρία της παρέμβασης Δούκα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μόλις μία ημέρα νωρίτερα, ο Απόστολος Πάνας, βουλευτής Χαλκιδικής και υποστηρικτής του Χάρη Δούκα στις εσωκομματικές εκλογές, ανακοίνωσε την παραίτησή του, παραδίδοντας τη βουλευτική του έδρα και εξαπολύοντας αιχμές κατά της στρατηγικής Ανδρουλάκη.
Ο Πάνας αμφισβήτησε την ικανότητα της σημερινής πολιτικής κατεύθυνσης να διευρύνει το ΠΑΣΟΚ και να δημιουργήσει προϋποθέσεις συνεννόησης με άλλες προοδευτικές δυνάμεις.
Ο Χάρης Δούκας δεν είχε θεσμική δυνατότητα να εμποδίσει μια προσωπική απόφαση παραίτησης. Ωστόσο, η περιορισμένη δημόσια παρέμβασή του σε αυτή την υπόθεση, σε αντιδιαστολή με την έντονη τοποθέτησή του για τη σημαία του Πολυτεχνείου, δημιουργεί εύλογα πολιτικά ερωτήματα.
Η εικόνα του «Πόντιου Πιλάτου», όπως θα μπορούσαν να την περιγράψουν επικριτές του, αφορά ακριβώς αυτή τη διαφορετική στάση απέναντι σε δύο ζητήματα που άγγιξαν την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Ο ίδιος, πάντως, δεν έχει δηλώσει ότι επιδιώκει ρήξη ή αποχώρηση από το κόμμα.
Από τον Κωνσταντινόπουλο στον Πάνα – Οι διαδοχικές ρήξεις
Η παραίτηση Πάνα δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Είχε προηγηθεί, στις 12 Μαρτίου 2026, η διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ύστερα από δημόσια κριτική στην ηγεσία.
Ο Κωνσταντινόπουλος, ο οποίος επίσης είχε στηρίξει τον Χάρη Δούκα, κατηγόρησε τον Νίκο Ανδρουλάκη για φοβική αντιμετώπιση της εσωκομματικής κριτικής. Η Χαριλάου Τρικούπη, αντιθέτως, του καταλόγισε συστηματική υπονόμευση της παράταξης.
Ακολούθησε η παράδοση της έδρας του, ενώ τώρα και ο Απόστολος Πάνας επιλέγει την αποχώρηση από το Κοινοβούλιο.
Δύο πρόσωπα που συνδέθηκαν με την εσωκομματική υποψηφιότητα Δούκα βρίσκονται πλέον εκτός κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης του ΠΑΣΟΚ. Η εξέλιξη αναδεικνύει τις δυσκολίες συνύπαρξης διαφορετικών στρατηγικών αντιλήψεων στο κόμμα.
Καιροφυλακτεί ο Δούκας για μια αποτυχία Ανδρουλάκη;
Στο εσωκομματικό πεδίο τίθεται πλέον το ερώτημα εάν ο δήμαρχος Αθηναίων επιλέγει να διατηρεί την πολιτική του αυτονομία, αναμένοντας τις εξελίξεις που θα προκαλούσε μια ενδεχόμενη αποτυχία του Νίκου Ανδρουλάκη να επιτύχει τους εκλογικούς στόχους του ΠΑΣΟΚ.
Μια τέτοια εξέλιξη θα άνοιγε νέο κύκλο αντιπαράθεσης, αλλά και ερωτήματα για το πολιτικό μέλλον του δημάρχου.
Την ίδια στιγμή, η κατάσταση στον Δήμο Αθηναίων αποτελεί ξεχωριστό μέτωπο. Η αντιπαράθεση με τον Κώστα Μπακογιάννη έχει ενταθεί, με πρόσφατο επεισόδιο τις καταγγελίες για δαπάνη 2,8 εκατομμυρίων ευρώ στην οδό Λυσικράτους, τις οποίες ο Χάρης Δούκας αντικρούει.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η εγκατάλειψη του δημαρχιακού θώκου για μια ενδεχόμενη βουλευτική υποψηφιότητα θα αποτελούσε πολιτικά ιδιαίτερα σύνθετη επιλογή, με ζητήματα αξιοπιστίας απέναντι στους δημότες και προφανείς δυσκολίες στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.
Το πολιτικό αδιέξοδο πίσω από τις προσωπικές αντιπαραθέσεις
Το πρόβλημα για τη Χαριλάου Τρικούπη είναι ότι, ενώ επιχειρεί να αναδείξει τη δική της πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, αναγκάζεται να αφιερώνει σημαντικό πολιτικό χρόνο σε εσωτερικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις με την ΕΛ.Α.Σ.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιμένει στην αυτόνομη πορεία του ΠΑΣΟΚ. Ο Αλέξης Τσίπρας διεκδικεί πολιτικό χώρο στο ίδιο προοδευτικό ακροατήριο. Ο Χάρης Δούκας εξακολουθεί να εκφράζει διαφορετική αντίληψη για τις σχέσεις και τις συνεργασίες στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Η παραίτηση Πάνα και η σύγκρουση για τη σημαία του Πολυτεχνείου καθιστούν τις διαφορές αυτές περισσότερο ορατές.
Το ουσιαστικό ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι ποιος θα διαχειρίζεται ένα ιστορικό σύμβολο, αλλά εάν οι πρωταγωνιστές της αντιπαράθεσης μπορούν να παρουσιάσουν μια σαφή πολιτική πρόταση για την επόμενη ημέρα. Οι προσωπικές στρατηγικές, οι εσωκομματικοί υπολογισμοί και η ιδιότυπη «λευκή απεργία» πρωτοκλασάτων στελεχών δυσκολεύουν τον δρόμο του Νίκου Ανδρουλάκη, σε μια περίοδο κατά την οποία το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να διατηρήσει την αυτονομία του απέναντι στην πολιτική πίεση του Αλέξη Τσίπρα. Ο Χάρης Δούκας διατηρεί ανοιχτό το μέτωπο της αμφισβήτησης, ενώ η Χαριλάου Τρικούπη καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει την κυβερνητική φθορά σε πολιτική δυναμική. Υπάρχει, όμως, και ένα δεύτερο ερώτημα: διαθέτει η ΕΛ.Α.Σ. συγκεκριμένο σχέδιο για να ξεπεράσει τη δύσκολη δημοσκοπική της θέση ή επενδύει περισσότερο στην αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ; Διότι οι εσωκομματικές συγκρούσεις μπορεί να αναδιατάσσουν συσχετισμούς, αλλά δεν δημιουργούν αυτομάτως κοινωνική εμπιστοσύνη ούτε πειστική εναλλακτική διακυβέρνησης για τους πολίτες που ζητούν πολιτική αλλαγή.


