Από τον ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ και από το ΠΑΣΟΚ στο κόμμα Τσίπρα. Νόμιμες και θεμιτές οι μετακινήσεις. Αλλά πολιτικά δεν είναι ποτέ ουδέτερες.
Ολυμπία Τελιγιορίδου, Πέτρος Παππάς, Ευάγγελος Αποστολάκης, Ράνια Θρασκιά, Αλέξανδρος Αυλωνίτης, Λευτέρης Αβραμάκης.
Και στο άλλο στρατόπεδο : Αντώνης Σαουλίδης, Μαριζέτα Αντωνοπούλου, Άννα Παπαδοπούλου, Μαρίνος Σκανδάμης, Γιώργος Μπουλμπασάκος.
Δεν πρόκειται για μια τυχαία παράθεση ονομάτων. Πρόκειται για πολιτικά πρόσωπα που άλλαξαν κομματική στέγη μέσα σε μια περίοδο κατά την οποία ο χώρος της Κεντροαριστεράς βρίσκεται σε συνεχή αναδιάταξη.
Οι πρώτοι προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ και έχουν ήδη ενταχθεί ή, σύμφωνα με το σημερινό ρεπορτάζ, βρίσκονται στη διαδικασία ένταξης στο ΠΑΣΟΚ. Οι δεύτεροι ακολούθησαν την αντίθετη κατεύθυνση: από το ΠΑΣΟΚ προς την ΕΛ.ΑΣ. του Αλέξη Τσίπρα.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ένα πολιτικό ζήτημα που αξίζει να συζητηθεί σοβαρά.
Τι μήνυμα στέλνουν όλες αυτές οι μετακινήσεις στους πολίτες;
Απλώς θα τολμούσα να ότι επιβεβαιώνεται πλήρως και καθόλου τυχαία ο όρος που έχω τους έχω προσάψει: « Πολιτικοί Βεδουίνοι»!
Και τώρα σοβαρά. Ασφαλώς, κάθε πολιτικός έχει το δικαίωμα να αλλάξει κόμμα. Τα κόμματα δεν είναι ούτε φυλακές ούτε υπογράφεις ισόβια συμβόλαια για να παραμείνεις πιστός . Οι πολιτικές συνθήκες μεταβάλλονται, οι ηγεσίες αλλάζουν, οι ιδεολογικές αποστάσεις μεγαλώνουν ή μικραίνουν. Ένας πολιτικός μπορεί απολύτως έντιμα να διαπιστώσει ότι το κόμμα στο οποίο ανήκε δεν τον εκφράζει πλέον.
Αλλά εδώ υπάρχει ένα κρίσιμο «αλλά».
Κάθε μετακίνηση χρειάζεται πολιτική εξήγηση. Να λεχθεί πολλοίς η αλήθεια. Και όσο περισσότερες γίνονται οι μετακινήσεις, τόσο περισσότερο γεννιέται στον πολίτη ένα εύλογο ερώτημα: τι ακριβώς άλλαξε;
Άλλαξαν οι ιδέες των προσώπων; Άλλαξαν τόσο πολύ τα κόμματα; Υπάρχουν συγκεκριμένες πολιτικές διαφωνίες που δικαιολογούν την αποχώρηση; Ή μήπως, σε ορισμένες περιπτώσεις, η αναζήτηση νέας πολιτικής στέγης συμπίπτει απλώς με την αναζήτηση μιας καλύτερης εκλογικής προοπτικής;
Δεν είναι σωστό να αποδίδουμε συλλήβδην κίνητρα χωρίς στοιχεία. Είναι όμως απολύτως θεμιτό να ζητούμε απαντήσεις.
Διότι όταν ο Πέτρος Παππάς και η Ράνια Θρασκιά, εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκονται πλέον στο ΠΑΣΟΚ, ενώ ο Αντώνης Σαουλίδης, ο Μαρίνος Σκανδάμης, η Άννα Παπαδοπούλου, η Μαριζέτα Αντωνοπούλου και ο Γιώργος Μπουλμπασάκος κάνουν την αντίστροφη διαδρομή προς το κόμμα Τσίπρα, ο πολίτης δικαιούται να αναρωτηθεί πού ακριβώς βρίσκονται οι ουσιαστικές πολιτικές διαφορές.
Και υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα.
Ο ψηφοφόρος δεν επιλέγει μόνο πρόσωπο. Επιλέγει και κόμμα, πρόγραμμα, πολιτική κατεύθυνση. Όταν λοιπόν ένας πολιτικός εκλέγεται με ένα κόμμα και στη διάρκεια της ίδιας κοινοβουλευτικής περιόδου βρίσκεται σε ένα άλλο, η απόφαση μπορεί να είναι θεσμικά επιτρεπτή, αλλά πολιτικά δεν είναι αδιάφορη.
Χρειάζεται εξήγηση. Χρειάζεται εν τέλη η αλήθεια όπως ήδη έχω επισημάνει.
Γιατί διαφορετικά καλλιεργείται η εντύπωση ότι τα κόμματα μετατρέπονται σε συγκοινωνούντα δοχεία και η πολιτική σε μια ιδιότυπη μεταγραφική αγορά: σήμερα εδώ, αύριο απέναντι και μεθαύριο — ποιος ξέρει;
Και αυτή ακριβώς η εικόνα είναι που μπορεί να πλήξει περισσότερο την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι ότι κάποιος αλλάζει κόμμα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο πολίτης δεν καταλαβαίνει γιατί το αλλάζει.
Γιατί τότε δεν αμφισβητεί απλώς μία μετακίνηση. Αρχίζει να αμφισβητεί αν πίσω από τις κομματικές ταμπέλες υπάρχουν πράγματι διαφορετικές πολιτικές επιλογές ή απλώς διαφορετικά ψηφοδέλτια.
Και για ένα πολιτικό σύστημα που ήδη παλεύει με την καχυποψία και την αποστασιοποίηση των πολιτών, αυτό είναι ίσως το χειρότερο μήνυμα που μπορεί να εκπέμψει.