Κάθε καλοκαίρι η ίδια πολιτική παράσταση. Η αντιπολίτευση μετρά πυροσβέστες, αεροσκάφη και ελικόπτερα για να αποδείξει ότι η κυβέρνηση απέτυχε. Η κυβέρνηση απαντά με περισσότερους πυροσβέστες, περισσότερα εναέρια μέσα και καλύτερους δείκτες ετοιμότητας. Κι όμως, χρόνο με τον χρόνο, οι φωτιές γίνονται μεγαλύτερες, πιο βίαιες και πιο απρόβλεπτες.
Η Ελλάδα δεν είναι εξαίρεση. Από την Κρήτη μέχρι την Πάρο, όπως και από τον Καναδά μέχρι την Ισπανία και την Καλιφόρνια, η κλιματική κρίση αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Δεν αντιμετωπίζεται μόνο με περισσότερα Canadair και περισσότερες προσλήψεις. Χρειάζεται ένα νέο μοντέλο πρόληψης, διαχείρισης δασών, αντιπυρικών ζωνών, καθαρισμών, χωροταξίας, ανθεκτικών υποδομών και πολιτικής προστασίας που να λειτουργεί δώδεκα μήνες τον χρόνο και όχι μόνο όταν σηκωθούν τα πρώτα πυροσβεστικά αεροσκάφη.
Αλλά αυτή είναι η συζήτηση που κανείς δεν θέλει να ανοίξει. Γιατί κοστίζει πολιτικά. Η πρόληψη απαιτεί χρήματα, συγκρούσεις με τοπικά συμφέροντα, περιορισμούς, αλλαγές χρήσεων γης και αποφάσεις που δεν φέρνουν εύκολες ψήφους. Είναι πολύ πιο εύκολο να τσακώνονται όλοι για το αν έλειπαν δέκα πυροσβέστες ή δύο αεροπλάνα, παρά να παραδεχθούν ότι το πρόβλημα έχει αλλάξει διάσταση και απαιτεί ένα εντελώς διαφορετικό σχέδιο.
Οι φωτιές δεν ενδιαφέρονται ποιος κυβερνά και ποιος καταγγέλλει. Καίνε κυβερνήσεις, αντιπολιτεύσεις, τουριστικούς προορισμούς, περιουσίες και ζωές με την ίδια αδιαφορία. Το ερώτημα δεν είναι πόσους πυροσβέστες θα προσθέσουμε κάθε καλοκαίρι. Είναι πόσα καλοκαίρια ακόμη θα συζητάμε το ίδιο έργο, αρνούμενοι να αντιμετωπίσουμε την πραγματική αιτία του προβλήματος.